tag:blogger.com,1999:blog-89378953029692661632012-01-29T02:37:12.356+02:00avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.comBlogger441100tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-17027794630526703412012-01-26T18:58:00.003+02:002012-01-26T20:29:57.157+02:00<div style="text-align: justify;">Κουραστική η επανάληψη. Αφήστε μας επιτέλους! Δεν θέλουμε λύση! Όχι όχι όχι όχι! Τι παραπάνω να σας πούμε;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Όχι στην επιδιαιτησία! </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ξανά.. ξανά... Παρακαλώ εσείς, το ενθουσιασμένο, πατριωτικά εμψυχωμένο πλήθος να φωνάζετε με θέρμη!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΙΑΙΤΗΣΙΑ! ΟΧΙ!</div><div style="text-align: justify;">ΟΧΙ ΣΤΑ ΧΡΟΝΟΔΙΑΓΡΑΜΜΑΤΑ! ΟΧΙ!</div><div style="text-align: justify;">ΟΧΙ ΣΕ ΔΙΕΘΝΗ ΔΙΑΣΚΕΨΗ! ΟΧΙ!</div><div style="text-align: justify;">ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΤΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ ΑΠΟ ΑΛΛΟΥΣ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ! ΟΧΙ!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τώρα που φωνάξαμε τα συνθήματά μας και ξεσπάσαμε, μπορούμε να μιλήσουμε. Και όχι, δεν θέλουμε λύση. Είχα διαφωνήσει αρχικά με αυτό το "γεγονός", αλλά είναι καιρός να αφαιρέσουμε τα εισαγωγικά. Καλλιεργούμε κλίμα μη λύσης εδώ και πάρα πολύ καιρό, που αναρωτιέμαι τελικά: Ποιος θέλει λύση σήμερα; </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ας ξεκινήσουμε απ' τα εύκολα: </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">1. ΕΛΑΜ, ΕΥΡΩΚΟ: Απολογούμαι κατ' αρχάς για το γεγονός ότι βρίσκονται στην ίδια βαθμίδα. Απλώς βαριόμουνα να αφιερώσω δύο νούμερα για αυτά τα (νούμερα) κόμματα. Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω.</div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;">2. Αρχιεπίσκοπος: Δεν ήθελε, δεν θέλει και δεν θα θέλει ποτέ μια λύση εντός πραγματικότητας.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">3. ΔΗΚΟ - ΕΔΕΚ - ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ: Θα έπρεπε ίσως να ξεχωρίσω την ΕΔΕΚ απ' αυτή την τριάδα. Γιατί κάποιοι άνθρωποι στην ΕΔΕΚ πιστεύουν ίσως ακόμα σε λύση. Για τους υπόλοιπους μην ρωτάτε. Η λυσοφοβική φράξια στηρίζεται σε αυτούς. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">4. ΑΚΕΛ: Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Πώς να εξηγήσεις σε ένα ΑΚΕΛικό ότι η συμπεριφορά του κόμματός του δείχνει ξεκάθαρα ότι δεν θέλει λύση; Οι δηλώσεις, οι συμπεριφορές, η καλλιέργεια κλίματος, οι αρνητικότατες ενδείξεις που δίνουν συνεχώς προς τα έξω, η συνεχής έγνοια του ΑΚΕΛ για το εσωτερικό κλίμα και την αντιπαράθεση με το ΔΗΣΥ και η άρνηση θεμελίωσης μιας οποιασδήποτε κοινής γραμμής - συνεργασίας (όταν του δόθηκε αυτή η ευκαιρία). Η έγνοια μας και στο Green Tree ήταν μία: Να μη μας "γελάσουν" οι κακοί ξένοι και να μας βάλουν ττερπιέν να το λύσουμε (βλέπε χρονοδιάγραμμα). Διότι μετά πώς θα το παρουσιάζαμε στην Κύπρο; Ήταν να μας κόψουν την κκελλέ μας! Ναι ήταν να σου την κόψουν μετά που 4 χρόνια που πολιτεύκεσαι όπως πολιτεύκεσαι! Δεν θέλεις να το λύσεις κ. Χριστόφια τζιαι φαίνεται που το μίλιν ! Έτσι τζ' αλλιώς είδαμεν την πολιτική σας τόλμη τζιαι το θάρρος σας το 2003 τζιαι το 2004. Εν τζιαι χρειαζούμαστεν αποδείξεις με σφραγίδες τζιαι χαρτόσημα (κάπως έτσι εν μας το ελάλεν ο Τάσσος;)! Αναρωθκιούμαι μερικές φορές με τί "καρύδια" θα φέρεις ενώπιον του κόμματός σου σχέδιο χειρότερο που το Αννάν τζιαι θα τους πεις ψηφίστε το. Οξά εννά κάμεις όπως τον προηγούμενο; Εννα το φέρεις τζιαι εσού ο ίδιος εννα κλώσεις;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">5. ΔΗΣΥ: Μετά που την περίοδο της δεδηλωμένης στήριξης και του απλώματος χείρας βοηθείας και συμπόρευσης προς τον Χριστόφια, η οποία όμως επέρασε ανεπιστρεπτί, έκλωσεν τα ο ΔΗΣΥ. Για έναν που εν μες το πολιτικό παιγνίδι εν φυσιολογικό. Εμπήκαμε σε τροχιά προεδρικών τζιαι τωρά έσφιξεν ακόμα παραπάνω το ζωνάριν. Οι λυσοφοβικοί έτσι όπως τα εκάμαμεν ούλλοι εν παντού τζιαι εν πολλοί. Σκέφτου ότι έσιει κάμποσους μες το ΑΚΕΛ πλέον, φαντάστου τι γίνεται μες τον ΔΗΣΥ. Η απόρριψη τζιαι η επίρριψη ευθυνών πας τον Πρόεδρο πλέον ήταν αναμενόμενη πριν το Green Tree. "Κινήσεις τόλμης ξιάστε τες. Τωρά έσιει προεδρικές, δυστυχώς τούτοι ούλλοι οι αντι-λυσικοί εννα καθορίσουν το αποτέλεσμα, έννεν ώρα για μετριοπάθειες". Τούτη είναι με λλία λόγια η "γραμμή" του Νίκαρου, οπότε είναι προφανές ότι δεν θέλουν οποιαδήποτε θετική - ή έστω που να μοιάζει θετική - εξέλιξη πας το Κυπριακό. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Έχουμε και λέμε λοιπόν: <b>ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΛΥΣΗ</b>. Και για να εξηγούμαι (και να μην παρεξηγούμαι, που λαλεί τζι' ο Κουλίας), εννοώ ότι κανένας δεν θέλει λύση όπως αυτή που συζητούμε. Δηλαδή <b>εφικτή</b>. Γιατί αν τους ρωτήσεις ούλλοι θέλουν λύση. Ως τον ένα. Κάποια λύση, την οποία ο καθένας μπορεί να περιγράψει με τα δικά του διαστημικά χρώματα. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αφού λοιπόν, κανένας δεν θέλει λύση, γιατί τάχα τα κανάλια μας εμφάνισαν το αποτέλεσμα του Green Tree ως αρνητικό; Ας μας πουν ειλικρινά την επόμενη φορά. Θέλω να το ακούσω σε ρεπορτάζ, όπως το νιώθει πραγματικά η ψυχή του κάθε (σχεδόν) Ελληνοκύπριου: "Ευτυχώς, τίποτα δεν προέκυψε ούτε και σε αυτή τη συνάντηση. Ευελπιστούμε η επόμενη να αργήσει πολύ ή και να μην έρθει ποτέ. Η τουρκική αδιαλλαξία φταίει για όλα!"</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-1702779463052670341?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-61218128560722241022012-01-18T11:57:00.004+02:002012-01-18T12:47:01.754+02:00<div style="text-align: justify;"><span>Ενόψει του ότι είναι η πρώτη ανάρτηση της χρονιάς, εύχομαι καλή χρονιά σε όλους. Το 2012 μακάρι να είναι γεμάτο από όμορφες στιγμές για όλους.</span></div><div style="text-align: justify;"><span><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span>Από την αρχή του 2012 έκανα μερικά 'firsts', δηλαδή πράγματα τα οποία έκανα/είδα/άκουσα/έζησα για πρώτη φορά στη ζωή μου. Καταγράφω:</span></div><div style="text-align: justify;"><span><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span>1. Έφαα στο "Τζίζι Μίζι" στη Λακατάμεια. Οι πιο ωραίοι καράολοι (ή καραόλοι;) που έφαα ποττέ!</span></div><div style="text-align: justify;"><span><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span>2. Μετά που εγύρισεν ο χρόνος, κατά τες 5 το πρωί, εχόρεψα ζεϊμπέκκικο. Ναι εγώ. Εν αθθυμούμαι πόση ώρα ούτε πόσον καραγκιόζης ήμουν. Επέρασα καλά. Απλώς τα σφηνάκια εν πρέπει να τα πίνεις πολλά μαζί την ίδια ώρα. </span></div><div style="text-align: justify;"><span><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span>3. Επήα οδικώς στα σhιόνια τζιαι οδήγουν εγώ. Ναι εν το είχα ξανακάμει.</span></div><div style="text-align: justify;"><span><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span>4. Εχρησιμοποίησα την τετρακίνηση του αυτοκινήτου.</span></div><div style="text-align: justify;"><span><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span>5. Ετζοιμήθηκα ενώ έξω εσhιόνιζε. Θυμούμαι ακόμα μια φορά που έγινε στην Αθήνα, αλλά τζείνο στην Αθήνα εν το λαλείς ακριβώς σhιόνι.</span></div><div style="text-align: justify;"><span><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span>6. Έβαλα την ταχύτητα 'L' πας το αυτόματό μου gearbox.</span></div><div style="text-align: justify;"><span><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span>7. Εφάμε πρωινό ενώ δίπλα μας, πόξω που το τζάμι εσhιόνιζε πολλά πυκνό χιόνι. Ναι ντάξει επαράσhεσά το. Έμεινε να πω: Έσhεσα, ενώ έξω εσhιόνιζε. Έλεος ρε φίλε μου! Ναι αλλά το πρωινό αλήθκεια ήταν όπως το παραμυθένιο. Είδαμεν άσπρη μέρα (που ελάλεν τζιαι ένας παρέας τζιαμέ)!</span></div><div style="text-align: justify;"><span><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span>8. Εν επερίμενα να γίνει ποττέ: Επήαμε να φάμε σε ένα τόπο τζιαι το φαγητό ήταν τόσο χάλια που εδυσκολεύκουμουν πολλά να το φάω. Πραγματικά είμαι ένας λάκκος τζιαι αποκλείεται να φκάλω σκάρτο. Υπάρχει πιθανότητα να μεν μου πολλοαρέσει, αλλά θα το φάω πάλε. Στον "Φεραίο" στην πλατεία Τροόδους (για να κάμουμε τζιαι "διαφήμιση"), δεν εκατάφερα να τα φάω. Σκληρό και αμάσητο σουβλάκι, βρωμερότατη σιεφταλιά με κάτι πολλά έντονο στη γεύση που την εχαλούσε πολλά και λουκάνικο του εμπορίου παρακαλώ μέσα στο mixed grill. Εννοώ ότι εν ήταν κυπριακό. Πραγματικά έπιασα mixed grill τζιαι έψαχνα μέσα στο πιάτο μου να έβρω κάτι να φάω. Τζιαι επεινούσα τζιαι σαν λύκος. Εν επερίμενα ότι θα το έκαμνα ποττέ αλλά όταν εφύαμε, είπα το χιλιοειπωμένο αστείο-σοβαρό: "Άτε... Τωρά να πάμεν κάπου να φάμεν;"</span></div><div style="text-align: justify;"><span><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span>9. Επήα στο αεροδρόμιο του Gatwick.</span></div><div style="text-align: justify;"><span><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span>10. Είδα λίμνη παγωμένη με πολλές πέτρες πεταμένες που πάνω της, που πολλούς περίεργους σαν εμένα που εν επιστέφκαν τζιαι εθέλαν να το διαπιστώσουν. Εντυπωσίασέ με πάρα πολλά. Θέλω να πάω να την τσιακκάρω τζιαι μέρα, διότι τη νύχτα απλώς εγυάλλιζε η επιφάνεια. Εγώ θέλω να δω αν θωρείς που μέσα. :)</span></div><div style="text-align: justify;"><span><br /></span></div><div style="text-align: justify;">Τώρα που ννα θυμηθώ τζιαι τα άλλα εννά πιντώσω. Προς το παρόν εννα το αφήκω έτσι για ναν δέκα. Στρογγυλά πράματα.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-6121812856072224102?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-52950357939038606802011-12-22T21:54:00.008+02:002011-12-24T10:30:52.376+02:00<div style="text-align: justify;">Έχω την τιμή να είμαι ο blogger που πρέπει να σκαρφιστεί δώρον για τον ένα και ανεπανάληπτο...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Όι όι... Too soon guys! </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Εκαταλάβετε όμως ότι εν άντρας! Κάτι εν τζιαι τούτο! Εν είμαστεν πολλοί σε τούντην παρέα νομίζω. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αλλά πραγματικά νομίζω ότι έχω την πιο δύσκολη δουλειά ανάμεσα σε ούλλες τες συμμετοχές του Σίκρετ Σάντα! Διότι τούτος ο άνθρωπος εν ακριβώς ο ειδικός στο να έβρει τα πάντα, κάθε είδους δώρα, εργαλεία, αστεία αντικείμενα, παράξενα, περίεργα, απίστευτα τζιαι να μας κάμει να πούμεν κάθε φοράν:</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://oilaomon.blogspot.com/">ΟΙ ΛΑΟΜΟΝ</a>!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ναι όπως πολλά καλά εκαταλάβετε, μιλώ για τον <a href="http://www.blogger.com/profile/09706806709442976974">Invictus</a>!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αλλά τι δώρο να του κάμει ο Άγιος Βασίλης; Χμ... Αντιλαμβάνεστε ότι δικαιολογημένα μιλούμε για την πιο δύσκολη επιλογή μακράν! </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Εν ηξέρω πολλά πράματα για τον Invictus παρόλο που δκιεβάζω/θαυμάζω/γελώ/παραξενεύκουμαι με τες αναρτήσεις του που αρκετά παλιά! Εννοώ εν ξέρω προσωπικές λεπτομέρειες για να του κάμω ένα προσωπικό δώρο!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αναγκάστηκα λοιπόν μετά από τις οδηγίες του Άγιου να δημιουργήσω το "δώρο", που στην πραγματικότητα είναι και αυτό ένα εργαλείο για να μπορούμε να εκμεταλλευτούμε τον Invictus!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μεν του το πείτε τούτο όμως! Εμείς θα το παρουσιάσουμε ως ένα δώρο που το μόνο που θέλει είναι να αναγνωρίσει την απίστευτη ικανότητα αυτού του ανθρώπου ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Παρουσιάζω σε πρώτη και μοναδική προβολή το καινούριο σάιτ, το οποίο παραδίδεται ως δώρο στον Invictus με αυτή την ανάρτηση:</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ΤουρουτουρουτουρουτουρουτουΜΠΟΥΜ!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πάτα <a href="http://invictoogle.sleeksearch.com/?theme=p__158119">δαμαί</a> να δεις το δώρον!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πάτα Χ σε τζείνο το παράθυρο που εμφανίζεται μπροστά που τη δημιουργία τζιαι χώννει την!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">......................</div><div style="text-align: justify;">......................</div><div style="text-align: justify;">......................</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ναι, είναι τούτον που φαντάζεσαι! Το INVICTOOGLE είναι μια μηχανή αναζήτησης μέσα από τα Drafts του Invictus! Ως γνωστόν "Αυτό που σκεφτόμαστε, το έχει στα Drafts του!" Για αυτό και μπορούμε πλέον να ανακαλύψουμε το κάθε τι που σκεφτόμαστε μέσα από αυτή τη μηχανή αναζήτησης, η οποία αποτελεί τον ελάχιστο φόρο τιμής στον ένα και μοναδικό αναζητητή του σύμπαντος κόσμου INVICTUS! </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Με τις καλύτερες μου ευχές στον Invictus και σε όλους τους μπλόγγερς για υγεία και ευτυχία! Να έχετε όλοι όμορφες γιορτές και να γελάσετε με την καρδιά σας! Και να αγαπάτε και να σας αγαπούν! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-5295035793903860680?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-5197495714896976462011-12-13T05:55:00.007+02:002011-12-13T08:07:31.522+02:00<div style="text-align: right;"><p class="MsoNormal" align="right" style="text-align: justify;margin-bottom: 0.0001pt; ">Κατ' αρχάς, θεωρώ σημαντικό να διευκρινίσω ότι δεν είμαι οπαδός ούτε ψηφοφόρος ούτε δικηγόρος του Πιτσιλλίδη. Γράφω από αγανάκτηση.</p> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; "><span class="Apple-style-span">Ο Πιτσιλλίδης είναι ένα πολιτικό πρόσωπο, που καλώς ή κακώς πολιτεύεται, εκφράζει τις απόψεις του και είναι βουλευτής. Ο καθένας ας κρατήσει εν προκειμένω την άποψή του για τον εαυτό του. </span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; "><span class="Apple-style-span">Μια φήμη ξεκινά από κάπου. Πάντοτε αδιευκρίνιστο πού. Διασκορπίζεται στα στρώματα της κοινωνίας μας με χαρακτηριστική ταχύτητα. Η κουτσομπολίστικη, επιφανειακή μας αντιμετώπιση καταναλώνει με ευκολία το νέο ΓΕΓΟΝΟΣ και το αναπαράγει. Η ακόρεστη μας σαρκοβόρα πείνα για πικάντικα σκάνδαλα είναι αήττητη. Αποτελεί κι αυτό μια μορφή συνομωσιολογίας. Και ακριβώς όπως και η τελευταία, είναι επικίνδυνα εθιστική! Είναι "πιασάρικο" το θέμα πώς να το κάνουμε (δείτε επεισόδιο "Στρος Καν")! Αλλά ας μην πάμε μακριά: έχουμε αρκετά κυπριακά παραδείγματα ήδη να επιδείξουμε (βλ. Σαρρής).</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; "><span class="Apple-style-span">Ο λόγος που έγινε χλευασμός και συκοφάντηση του Πιτσιλλίδη δεν είναι το γεγονός ότι είναι θεολόγος ή ο τρόπος που πολιτεύτηκε μέχρι σήμερα. Στη θέση του Πιτσιλλίδη μπορεί να βρεθεί οποιοσδήποτε. Είναι το γεγονός ότι σαν κοινωνία έχουμε καλλιεργημένη τη νοοτροπία της λάσπης και του ψιθύρου και ο Πιτσιλλίδης λόγω της γρήγορης (πολιτικής) ανόδου του, απέκτησε εχθρούς. Επέλεξαν να τον χτυπήσουν κάτω από τη μέση με μια εντελώς ανυπόστατη (προφανώς κατ' εμένα) φήμη, ξέροντας πολύ καλά ότι η προπαγανδιστική αυτή επίθεση θα "έπιαννε" εύκολα. Η ανύπαρκτη βασιμότητά της δεν θα δημιουργούσε ενδοιασμούς στα κάθε λογής όρνεα.</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; "><span class="Apple-style-span">Η ευκολία με την οποία αναπαράγουμε μια ΠΛΗΡΩΣ ΑΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΤΗ ΦΗΜΗ, θεωρώ ότι αποτελεί ενδεικτικό παράδειγμα του ανύπαρκτου πολιτικού μας πολιτισμού. Η αντίδρασή μας σε τέτοιες ύπουλες και απάνθρωπες επιθέσεις λάσπης ενάντια σε δημόσια, αλλά και μη πρόσωπα (βλέπε "νενέκηδες", Παπαδόπουλος, περιρρέουσα ατμόσφαιρα), πρέπει να μας βρίσκει ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΚΑΙ ΕΜΠΡΑΚΤΑ ΑΝΤΙΘΕΤΟΥΣ.</span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify; "><span class="Apple-style-span">Ας έχουμε τέλος στο νου την παροιμία που λέει πως "Κανείς δεν κλωτσάει ένα ψόφιο σκυλί". </span><span class="Apple-style-span"><o:p></o:p></span></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-519749571489697646?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-29128557594309843962011-12-08T16:28:00.004+02:002011-12-08T18:38:30.435+02:00<div style="text-align: justify;">Ούλλη τη μέρα ήμουν σπίτι εχτές. Εδκιάβασα κάπου 5 ώρες, αλλά ακόμα εν εκατάλαβα το θέμα του essay. Πρέπει να γράψω 15 σελίδες για ένα θέμα που έν εκατάλαβα μετά που 6 μέρες που δκιεβάζω υλικό. Μάλλον είμαι βλάκας. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Εν πολλά σπαστικό να μεινίσκεις μέσα σε 4 τοίχους για μεγάλο χρονικό διάστημα. Σήμερα θα φύω, εν μεινίσκω δαμέσα. Δεν πα να βρέχει και να χιονίζει.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πρόβλεψη καιρού για αύριο: 3, -1. Τούτο είναι ανώτατη και κατώτατη θερμοκρασία. Το Σάββατο: 2-0. Ακούεται σκορ μάππας. Παραδόξως εν με ενοχλεί η κρυάδα. Άμα φκαίννω έξω εννοώ, γιατί δαμέσα εν καταλάβεις ήντα θερμοκρασία εν έξω. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Νιώθω μόνος μου. Ανακάλυψα ότι είμαι αντικοινωνικός. Εν ήμουν έτσι. Ήμουν ένας άνθρωπος που εσhαίρετουν απλώς να γνωρίζει καινούριους ανθρώπους. Αλήθκεια, έπιαννα κουβέντα με εντελώς άγνωστους, γενικά εγύρεφκα τρόπους να γνωρίζω πλάσματα. Τωρά είμαι μούχλας. Νιώθω σαν να είμαι "κλειστός". Προς τον κόσμο, προς τους ανθρώπους, προς νέες εμπειρίες. Νιώθω κάπως γέρος βασικά. Τζιαι δεν μου αρέσκει. Καθόλου.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πριν εσκέφτουμουν ότι αν πεθάνω δαμέσα, μπορεί να κάμουν καμιά εφτομάδα να με ανακαλύψουν τζιαι εννα αρκέψω να σαπίζω τζιαι θα με ανακαλύψουν που τη μυρουθκιά! Μακάβριο; Μετά εσκέφτηκα ότι εννα με γυρέφκει η κοπέλα μου που Κύπρο τζιαι θα ανησυχήσει τζιαι θα με ψάξουν τη δεύτερη μέρα. Άτε το πολύ την τρίτη. Not bad. Εν θα βρωμώ τουλάχιστον.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Εν ηξέρω τι με έπιασεν. Ούτε πως έρκουνται Χριστούγεννα. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ΤΟ ΛΟΙΠΟΝ: Ευχαριστώ την <a href="http://urban-tulip.blogspot.com/2011/12/blog-post.html">Urban Tulip</a> για την τελευταία της ανάρτηση. Λαλεί να βάλλουμε λλίους στόχους. Τζείνους που θέλουμε πραγματικά να πετύχουμε. Τζιαι τότε εννά τους πετύχουμε. Δκυο στόχοι: </div><div style="text-align: justify;">1. Να ξαναννοίξω προς τον κόσμο τζιαι κυρίως προς τους άλλους ανθρώπους, να χτίσω γέφυρες, να ακούσω, να μιλήσω, να γελάσω, να γνωρίσω. </div><div style="text-align: justify;">2. Για τους ανθρώπους που επέλεξα να έχω μες τη ζωή μου: Να τους φέρω ακόμα πιο κοντά μου τζιαι να τους αγαπώ, να χτίσω γέφυρες, να τους ακούσω, να γελάσω, να τους γνωρίσω, να τους μιλήσω.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τωρά που τους ξαναθορώ μοιάζουν ένας στόχος. Απλώς εν πρέπει να διαχωρίζω τους ανθρώπους σε δικούς και μη. Η διαδικασία για να πετύχω τζιαι τους δκυο εν αρκετά παρόμοια.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Υ.Γ. Θέλω πολλά πολλά να μάθω ήνταλως γράφουμε κάτι τζιαι φκαίννει διαγραμμένο. Εννοώ φκαίνει με μιαν γραμμή πουπάνω. Όποιος ηξέρει, τζιαι εν βαρκέται ας μου πει. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-2912855759430984396?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-36786828290526129362011-10-31T03:49:00.004+02:002011-10-31T04:15:34.441+02:00<div style="text-align: justify;">Για μεταπτυχιακό. Μετά που τες πρώτες δκυο εφτομάες έφκαλα το εξής συμπέρασμα: Τούντη στιγμή αν εγίνετουν μια αξιολόγηση ούλλων των μεταπτυχιακών φοιτητών που εν στα σεμινάριά μου, ήταν να είμαι στο 5% του πάτου της βαθμολογίας. Στες πίσω πίσω θέσεις των πιθανοτήτων για επιτυχία σε τούντο μάστερ.</div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Μετά που το πρώτο σοκ της γλώσσας τζιαι μετά που τούτη τη συνειδητοποίηση, ανακάλυψα κάτι: Ότι αγαπώ την πρόκληση. Nομίζω τζιόλας ότι εν μπορώ να ζήσω χωρίς τούτην. Εν μπορώ να προχωρήσω. Όσο με θυμούμαι, για τα πράματα που έβαλλα στόχο, επροσπαθούσα να τα δω σαν προκλήσεις. Ακόμα τζιαι ηλίθια πράματα. Αλλά όταν κάτι πιάει μέσα μου την έννοια της πρόκλησης, τότε παλέφκω το πολλά. Εν κάτι σαν να δημιουργώ κίνητρα, τζιαμέ που εν υπάρχουν (νομίζω λαλούν το self-modivation).</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Τωρά ας πούμεν την ώρα που πρέπει να δκιεβάσω τζιαι δεν κάθουμαι, εννά θυμηθώ τούτο το αίσθημα του χαμένου που είχα (έχω ακόμα συνήθως) στα σεμινάρια γιατί εν ηξέρω πού παν τα 4 μου, τζιαι θα φανταστώ τη βαθμολογία μου που φκαίννει τζιαι εν 43%. Τούτο θα με πορώσει τζιαι θα πω: Εννά τα καταφέρω ρε! Στόχος το 70%! </span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Ακούεται ηλίθιο; Μπορεί τζιαι να ένει. Ίσως να είμαι απλώς ανταγωνιστικός. Μπορεί να είμαι του στυλ: "Εν μπορώ ναν καλλύττεροι μου οι άλλοι". Μπορεί. Εν θα ήθελα όμως να πιάω 50 τζιαι ούλλοι οι άλλοι 49. Θέλω να πιάω 75 τζιαι ας έχει τζιαι 10 που επήαν τα καλύττερά μου. Ίσως απλώς είμαι απαιτητικός που μένα.</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Το άλλο "τραγικό" εν ότι εκατάλαβα ότι το μάστερ μου εν δύσκολο τζιαι εχάρηκα! Ίσως φυσικά εγώ να ήθελα να το δω σαν δύσκολο για να αυξήσω το challenge. Όμως εχάρηκα για το δύσκολο του εγχειρήματος. Εννάν παραπάνω η χαρά άμα φκεις ένα βουνό πολλά ψηλό παρά ένα λοφούι. Τώρα εννα με δω...</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><iframe width="560" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/Nepysk5rOf4" frameborder="0" allowfullscreen=""></iframe></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Άσχετο Υ.Γ.: Ο πραγματικός ρόλος ύπαρξης και χρησιμοποίησης των φακών επαφής είναι για να μεν κλαίεις όταν καθαρίζεις κρεμμύθκια.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-3678682829052612936?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-62582346128997339692011-10-19T03:31:00.005+03:002011-10-19T04:27:28.598+03:00<div style="text-align: justify;">Επανέρχομαι μετά που πολύ τζιαιρό παίζοντας στο καινούριο (!) παιγνίδι. Εφτά πράματα που εν ξέρετε για μένα. Ας αρχίσουμε:</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">1. Που ήμουν μιτσής είσhεν αρκετά φαγιά που εν μου αρέσκαν. Εσυνήθιζα να σκορπίζω τη σαλάτα μες το πιάτο για να φαίνεται πως την έφαα τζιαι να μεν μαχουνται οι γονιοί μου. :) Σιγά σιγά έμαθα τζιαι έτρωα σχεδόν τα πάντα. Έν εμπόρουν να φάω την (μ)πάμιαν όμως. Τζιαι πάντα η μάνα μου ελάλεν μου φά την τζιαι εν μέλιν, αφού εν μέλιν, έννεν μέλιν; Μια φορά ήρτα που το σκολείον τζιαι έκατσα να φάω πάμιαν. Οι άλλοι είχαν φάει τζιαι έκατσα να φάω μόνος μου θυμούμαι. Τζιαι έκαμα την πάμιαν μέλιν. Ήνταλως; Έβαλα της μέλιν. Κάμποσον μέλιν τζιαι έγινεν (μελάτη) γλυτζιά μέλιν. Για την ιστορία να αναφέρω ότι ήταν απίστευτα γιαξ τζιαι αναουλιαξ, όμως, περήφανος για την καινούρια συνταγή που ανακάλυψα, έφαα την ούλλη (την πάμιαν!). Τωρά γιατί εν την έσυρα μες τα σκουπίδκια τζιαι να φάω κορνφλέικς, εννά σας γελάσω. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">2. Ντάξει εννά τα λαλώ πιο σύντομα! ΝΤΑΞΕΙ ΕΙΠΑ! ΑΝ ΒΑΡΚΕΣΑΙ ΝΑ ΦΥΕΙΣ! Το λοιπόν, το λοιπόν... Εν η πελλάρα μου τα soundtracks των ταινιών. Τούτον ήταν. Οκκέι τωρά;;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">3. Κάποτε είχα κάτι αθλητικά τζιαι αγάπουν τα πολλά. Τζιαι εφόρουν τα συνέχεια. Όμως, επάτησα μιαν σπόντα τζιαι τελοσπάντων το ένα παπούτσι έκαμε τρύπα σιγά σιγά πουκάτω τζιαμέ που εν το μεγάλο δάκτυλο του ποδιού (ο μιαλιώνας). Αλλά εγώ εφόρουν τα πάλε επειδή εν το είχα καταλάβει. Εκατάλαβα το όταν επαρατήρησα ότι ούλλες μου οι κλάτσες ετρυπήσαν τζιαμέ στη θέση του μεγάλου δακτύλου. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">4. Χέζω τουλάχιστον 3 φορές την ημέραν. Είμαι στα όρια της παθολογίας νομίζω. Φαντάζομαι τούτο εν κάτι που εν εθέλετε να ξέρετε όμως. Γουτέβα!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">5. Μια φορά ετζοιμήθηκα σαν επαρπατούσα τζιαι λλίον να με τσιλλίσει έναν αυτοκίνητον.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">6. Πορώνουν με πολλά οι σπαζοκεφαλιές. Μια συγκεκριμένη εσκέφτουμουν την κατά διαστήματα λλίον παραπάνω που μήναν. Ώσπου ξαφνικά μιαν ημέρα σαν εθώρουν τηλεόραση, χωρίς να με απασχολεί καθόλου η σπαζοκεφαλιά, έκαμε μου κλικ τζείνο το σημείο που ήταν η απάντηση. Τζιαι μετά έκαμνα όπως τον καθυστερημένον που το ήβρα! :)</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">7. Στο στρατό μια φορά ήβρεν με ο αφοδεύων, σόρρυ, ο εφοδεύων, να κάθομαι μες την προωθημένη σκοπιά 200 μέτρα που τη σκοπιά που ήταν ο Τούρκος, να δκιεβάζω βιβλίο, να μεν φορώ εξάρτυση, να μεν φορώ χιτώνιο, να έχω το όπλο κουμπημένο τζιαμέ δίπλα, να μεν φορώ άρβυλα, να μεν φορώ κλάτσες τζιαι να έχω τα πόδκια μου απλωμένα πάνω στο κουτί των πυρομαχικών!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><i>Hakuna Matata means No Worries! It's our problem-free philosophy!</i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-6258234612899733969?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-913223898338030392011-05-05T14:35:00.004+03:002011-05-05T14:42:55.397+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-KAH-26Qz0LA/TcKLq7VZQsI/AAAAAAAAACQ/GaBS4hP_0bg/s1600/styl-press-3x5-p.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 297px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-KAH-26Qz0LA/TcKLq7VZQsI/AAAAAAAAACQ/GaBS4hP_0bg/s320/styl-press-3x5-p.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5603194456000512706" /></a><div style="text-align: justify;">Μια όαση στην έρημο της κυπριακής πολιτικής σκηνής.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μια πολιτική ανάλυση από την ορθή πολιτική κρίση του Στροβολιώτη <a href="http://strovoliotis.wordpress.com/2011/05/01/%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%B5%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CF%82-2011-%CF%83%CF%85%CE%BC%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%AD%CF%87%CF%89/">εδώ</a>.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-91322389833803039?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-76192044922629844142011-04-14T18:56:00.002+03:002011-04-14T19:14:42.642+03:00<div style="text-align: justify;">Εντελώς τυχαία έμαθα για αυτή την ομιλία. Και μπορώ να πω με σιγουριά ότι άξιζε τον κόπο. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η ομιλία έγινε χθες στο χώρο της Κρατικής Έκθεσης στη Λευκωσία. Ο πατήρ Κονάνος μίλησε για το άγχος. Με μια λέξη ήταν εξαιρετικός.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Απλότητα, αμεσότητα, οικειότητα και αυτή η ξεκάθαρη εντύπωση ότι είναι κι αυτός ένας από μας. Ήταν φανερό ότι μιλούσε για κάτι που έζησε και ζει καθημερινά και ο ίδιος.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μερικά πράγματα που συγκράτησα (ειπωμένα με το δικό μου τρόπο, όπως τα κατάλαβα):</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">1. Προσαρμοστικότητα. Πρέπει να μάθουμε να είμαστε βολικοί και να προσαρμοζόμαστε στις καταστάσεις. Και να προσπαθούμε να βελτιώσουμε, ότι μπορεί να αλλάξει. Η αποτυχία είναι μέσα στα πιθανά αποτελέσματα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">2. Σημαντική πηγή άγχους: "Τι θα πει ο κόσμος;" Φράση που συγκράτησα αυτούσια: "Άσ' τον κόσμο στον κόσμο του και ζήσε στο δικό σου κόσμο!"</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">3. Είναι πολύ σημαντικό να έχουμε τουλάχιστον ένα άτομο να μας ακούσει. Να μοιραστούμε τη στενοχώρια, την ανησυχία και το άγχος μας. Και με το ίδιο τρόπο πρέπει να είμαστε πρόθυμοι να ακούσουμε τους άλλους.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">4. Να ζούμε το εδώ και το τώρα. Στην πραγματικότητα αγχωνόμαστε συνήθως για πολύ μακρινά (και μάλλον εξαιρετικά απίθανα) πράγματα. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">5. Να βλέπεις μπροστά, στις στιγμές που έρχονται, την ελπίδα. Να κοιτάζεις με αισιοδοξία φανταζόμενος τα θετικά. Να πιστεύεις πραγματικά ότι όλα θα πάνε καλά. Και να προσεύχεσαι πιστεύοντας ότι τα θετικά θα γίνουν.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">6. Μετά από ένα δυο χρόνια αυτό που σε αγχώνει απίστευτα σήμερα, δεν θα είναι τίποτα, δεν θα υπάρχει καν στο σκηνικό της ζωής σου. Πιθανότατα ούτε θα το θυμάσαι. Άρα το άγχος είναι μια απάτη, μια παγίδα, που όλοι πέφτουμε μέσα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">7. Το ψέμα φέρνει άγχος. Προσπαθείς να μη φανερωθεί το ψέμα και λες κι άλλα, και αγχώνεσαι. Αλήθειες.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">8. "Όταν αγχωθείς, ζήτα τη βοήθεια του θανάτου" (μακάβριο το ξέρω και το τόνισε και ο ομιλητής). Το είπε όμως με τόσο αστείο τρόπο που ο κόσμος κατάλαβε τί ήθελε να πει.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">9. Να μην στηρίζεσαι στη γνώμη των άλλων για να θεωρήσεις ότι έχεις αξία. Να ξέρεις ότι έχεις αξία από μόνος σου, από την ύπαρξή σου και μόνο, από την χάρη του Θεού που κουβαλάς, από την εικόνα του Θεού που επίσης κουβαλάς και από πολλά άλλα. Όταν στηρίζεσαι στην γνώμη των άλλων, αγχώνεσαι και μάλιστα πολύ.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">10. Αναφέρθηκε και στο κουτσομπολιό (κάπως εκτός θέματος), αλλά ήταν ενδιαφέρον ο τρόπος που το έθεσε. Είπε, αν θυμάμαι καλά, με βάση μια προσωπική του ιστορία, ότι ποτέ δεν ξέρουμε γιατί και διότι κάποιος έκανε κάτι. ΝΑ μην κρίνουμε όμως όταν δεν ξέρουμε γιατί πολύ πιθανό να κάνουμε λάθος. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Γενικά, ένιωσα όμορφα μετά το τέλος της ομιλίας. Ένιωσα σαν να είχα μόλις μιλήσει με έναν καλό φίλο και μου είπε μερικά σωστά λόγια ξέροντας με πολύ καλά. Ειδικά στην παρούσα μου φάση, ο πατήρ Κονάνος ήταν σαν να μου μιλούσε αποκλειστικά εμένα. Ήταν και σήμερα το απόγευμα στην Ελίτα αλλά δεν τον είδα. Ελπίζω να βρω την εκπομπή κάπου στο ίντερνετ.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-7619204492262984414?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-20970016259877414992011-02-21T13:28:00.002+02:002011-02-21T13:33:22.383+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-0rJ1Rc28di4/TWJNRFQJ9aI/AAAAAAAAACI/9ffst9pHZSI/s1600/travelling%2Bguitarist%2Bhighway.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 214px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-0rJ1Rc28di4/TWJNRFQJ9aI/AAAAAAAAACI/9ffst9pHZSI/s320/travelling%2Bguitarist%2Bhighway.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5576104244501149090" border="0" /></a><span style="" lang="EL">Θέλω να γίνω ένας περιπλανώμενος κιθαρίστας! Να ταξιδεύω τον κόσμο και να παίζω κιθάρα! Δεν είναι ότι είμαι τόσο καλός! Απλώς αγαπώ και απολαμβάνω απίστευτα το να παίζω κιθάρα! Ίσως να με επηρέασε κι <a href="http://movie-eaters.ucoz.com/blog/once_m_a_for/2010-08-20-1266">αυτός</a>!</span> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="" lang="EL">Να είμαι μ’ ένα καλό φίλο κιθαρίστα (του το πρότεινα ήδη, αλλά είναι πιο λογικός και μου «κάνει νερά») και να καθόμαστε κάπου, οπουδήποτε και να παίζουμε κιθάρα! Η θήκη της κιθάρας μπροστά μας ανοιχτή και ότι θεωρήσει ο κόσμος ότι μας αξίζει, ας είναι η αμοιβή μας! Δεν το θεωρώ ζητιανιά! <span style=""> </span>Και όταν γυρίζω στο κέντρο της Αθήνας, όταν δω τύπο με κιθάρα ή βιολί ή ακκορντεόν ή οτιδήποτε τελοσπάντων ή εκείνες τις μικρές όμορφες μπάντες, πάντα θα βάλω κάτι στην απλωμένη θήκη! Διότι όπως και να το δεις, το πιο σημαντικό είναι η συναδελφική αλληλεγγύη! Αλλά δες το κι έτσι: Οι μπάντες αυτές προσφέρουν. Προσφέρουν κάτι που ενδεχομένως να μη βρίσκεις χρήσιμο ή παραγωγικό, όμως θεωρώ ότι είναι μια προσφορά ψυχαγωγίας μέσω της μουσικής που είναι όμορφη. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="" lang="EL">Μου έτυχε πολλές φορές να περπατώ στο κέντρο και να ακούσω ξαφνικά από μακριά αυτούς τους ήχους. Και πραγματικά, πάω προς αυτούς με ανυπομονησία και ενθουσιασμό και η διάθεσή μου αλλάζει! Ότι σκοτούρες κι αν έχω, νιώθω ήδη καλύτερα! Θυμάμαι ακόμα χαρακτηριστικά τη χαρά και την ευτυχία που ένιωσα όταν, περπατώντας στην καταστόλιστη για τα Χριστούγεννα Ερμού με πολύ καλή παρέα, άκουσα αυτή την υπέροχη μπάντα να χρωματίζει μουσικά το σκηνικό που ζούσα. Ήταν μια πολύ καλή προσθήκη στο </span>soundtrack<span style=""> <span lang="EL">της δικής μου ταινίας (δες <a href="http://avevaios.blogspot.com/2011/02/soundtrack.html">εδώ</a> για να καταλάβεις τι εννοώ)! </span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="" lang="EL">Εξάλλου, με ενθουσιάζει το απόλυτα τυχοδιωκτικό και περιπετειώδες μιας τέτοιας κατάστασης. Σε μια ξένη χώρα, σε μια ξένη πόλη, με ελάχιστες αποσκευές (ένα σακίδιο ώμου και μια κιθάρα) και με ανοιχτή καρδιά προς το απρόβλεπτο και το καινούριο. <span style=""> </span>Να μένουμε σε ένα </span>hostel<span style="" lang="EL"> ή κάτι τέτοιο και να περιπλανιόμαστε όπου μας βγάλει ο δρόμος! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="" lang="EL">Ξέρω, θα μου πείτε πως το όνειρο μου είναι παιδικό. Πως είμαι πια μεγάλος και πως δεν γίνονται τέτοια πράγματα! Αλλά θα το κάνω! Τον ψήνω καιρό τον </span>partner<span style="" lang="EL"> και πού θα μου πάει! Κάποια στιγμή θα τον καταφέρω να μου πει το ΝΑΙ!</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-2097001625987741499?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-80312443552805338792011-02-16T18:48:00.002+02:002011-02-16T19:14:59.496+02:00<!--[if gte mso 9]><xml> <o:officedocumentsettings> <o:allowpng/> </o:OfficeDocumentSettings> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:trackmoves/> <w:trackformatting/> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:donotpromoteqf/> <w:lidthemeother>EN-US</w:LidThemeOther> <w:lidthemeasian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:lidthemecomplexscript>X-NONE</w:LidThemeComplexScript> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:splitpgbreakandparamark/> <w:enableopentypekerning/> <w:dontflipmirrorindents/> <w:overridetablestylehps/> </w:Compatibility> <m:mathpr> <m:mathfont val="Cambria Math"> <m:brkbin val="before"> <m:brkbinsub val="&#45;-"> <m:smallfrac val="off"> <m:dispdef/> <m:lmargin val="0"> <m:rmargin val="0"> <m:defjc val="centerGroup"> <m:wrapindent val="1440"> <m:intlim val="subSup"> <m:narylim val="undOvr"> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" defunhidewhenused="true" defsemihidden="true" defqformat="false" defpriority="99" latentstylecount="267"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Normal"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="heading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="35" qformat="true" name="caption"> <w:lsdexception locked="false" priority="10" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" name="Default Paragraph Font"> <w:lsdexception locked="false" priority="11" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtitle"> <w:lsdexception locked="false" priority="22" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Strong"> <w:lsdexception locked="false" priority="20" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="59" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Table Grid"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Placeholder Text"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="No Spacing"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Revision"> <w:lsdexception locked="false" priority="34" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="List Paragraph"> <w:lsdexception locked="false" priority="29" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="30" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="19" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="21" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="31" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="32" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="33" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Book Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="37" name="Bibliography"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" qformat="true" name="TOC Heading"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin-top:0in; mso-para-margin-right:0in; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0in; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="" lang="EL">Φίλοι που αγαπώ κοντά μου. Γέλιο που έχουμε ανάγκη. Βόλτα σε όμορφα μέρη και χαλαρό ποτό. Σχέδια για το μέλλον, όνειρα, στόχοι, αλλά και πειράγματα για το σήμερα και το χθες. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="" lang="EL">Όμως το κορίτσι που γι’ αυτό χτυπά η καρδιά μου, είναι αλλού. Δεν είμαι καλά όταν δεν είναι καλά. Δυστυχώς. Δεν μπορώ να το αλλάξω. Μπορώ να πω δεν με νοιάζει. Αλλά απλώς θα το πω. Δεν θα είναι έτσι και θα το ξέρω. Οπότε το αφήνω. Σταμάτησα να κρύβομαι πίσω απ’ το δάχτυλό μου. Ναι, με νοιάζει. Ναι, για πρώτη φορά με νοιάζει τόσο πολύ. Ναι, για πρώτη φορά, φοβάμαι. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="" lang="EL">Και ναι το συναίσθημα δεν είναι ευχάριστο. Βρέθηκα σε μια τοποθεσία όπως τον παράδεισο και σκέφτηκα πως όλα είναι τέλεια. Πως όλα στη ζωή είναι όμορφα και πως αξίζει να ζεις, πως αγαπώ όλο τον κόσμο και είμαι χαρούμενος κι ευτυχισμένος, χωρίς κάποιο συγκεκριμένο λόγο. Και την αγκάλιασα και της το είπα. Θέλησα να μοιραστώ τη στιγμή και το γέλιο της ψυχής μου κι αν μπορούσα να το μεταδώσω και σ’ αυτήν. Αν μπορούσα να το βγάλω απ’ τη δική μου και να τη δώσω σ’ αυτήν. Μα δεν το μπόρεσα. Και ένιωσα άχρηστος, αδύναμος. Απογοητευμένος. Όχι τόσο απ’ αυτήν. Από μένα μάλλον. Και ναι, ίσως, και κουρασμένος. Γιατί γύρισε και με κοίταξε με θλίψη ή/και απάθεια. Και δεν είδα τη λάμψη που αγαπώ στα μάτια της. Είδα το ύφος που μου έλεγε πως κάτι μέσα στην ψυχή της ήταν γεμάτο λύπη ή και απογοήτευση, δεν ξέρω αν είδα αδιαφορία. Δεν μπορούσε πάντως να δει αυτό που έβλεπα, να νιώσει αυτό που ένιωθα. Δεν μπορούσα να την αγγίξω. Ούτε καν στο βλέμμα δεν ένιωσα επαφή. Ένιωσα μια ψύχρα, παρά τον ανοιξιάτικο ήλιο που μου είχε βγάλει μια ανεξήγητη ευτυχία.</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="" lang="EL">Είναι κάποιες μέρες που το ‘χω χάσει. Αυτό το βλέμμα. Αυτή την αγκαλιά που λατρεύω. Δεν ξέρω γιατί. Δεν ξέρω τίποτα. Νιώθω πως είμαι εκτός. Νιώθω πως δεν έχω επαφή. Ίσως να είναι η συγκεκριμένη μέρα, λέω εδώ και 4-5 μέρες. Και σκέφτομαι πάλι πως το είπα και χτες. Και ναι υπήρξαν εκλάμψεις. Μα το ‘χασα πάλι. Κι είναι η φάση τέτοια, λέω. Νιώθω αδύναμος να αντιδράσω. Μόνο ανησυχώ. Γι’ αυτό που υπάρχει και δεν ξέρω τί είναι. Γι’ αυτό που κοιτάζω εκείνες τις στιγμές στα μάτια της. Και τρομάζω. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="" lang="EL">Είμαι άνθρωπος της δράσης. Της ενέργειας ως αντιμετώπιση σε ένα πρόβλημα. Πιστεύω πως για όλα υπάρχει λύση. Αλλά σ’ αυτό είμαι απλά χαμένος. Νιώθω απελπισμένος κάποιες στιγμές. Θα περάσει ή θα χαλάσει όλο αυτό τελικά;</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-8031244355280533879?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-84844071818417513712011-02-03T07:04:00.006+02:002011-02-03T07:24:07.711+02:00<div style="text-align: justify;">Δεν ξέρω πόσο παράξενο θα ακουστεί. Ίσως και να μην είναι. Κάποιες περιόδους της ζωής μου, κατά τη διάρκεια της μέρας, νιώθω να μου βγαίνει μια μουσική. Δεν ξέρω πώς να το πω. Δεν μπορώ να πω "ακούω", γιατί στην ουσία δεν ακούω μουσική. Μάλλον μου "βγαίνει" μουσική σε διάφορες φάσεις. Είναι μες το μυαλό μου κι αν είμαι μόνος μου εξωτερικεύεται κιόλας. Δεν είναι τραγούδι. Είναι σαν ένα soundtrack. Είναι το soundtrack της δικής μου ταινίας.<br /><br />Ξέρετε, κάπως όπως το "Truman Show": Μου αρέσει να σκέφτομαι ότι ο καθένας μας είναι πρωταγωνιστής στη δική του ταινία. Φυσικά, δεν υπάρχουν κάμερες παντού όπως για τον Τζιμ Κάρεϊ στην ταινία, όμως είναι μια ταινία με πλοκή, χαρακτήρες και απρόβλεπτο σενάριο. Δεν ξέρω αν έχει happy end, όμως έχει σίγουρα end: το θάνατο. Βασικά είναι στο χέρι του καθενός, το τι περιλαμβάνει η δική του ταινία. Διαλέγει ο καθένας ποιοι έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο και ποιοι είναι κομπάρσοι. Μπορεί κάποιοι να περάσουν απλά μια στιγμή και να μην ξαναεμφανιστούν στην ταινία.<br /><br />Για να επιστρέψω στο αρχικό μου θέμα, σ' αυτή την ταινία μου λοιπόν, παίζει μουσική. Όπως και κάθε ταινία, έχει κι αυτή μουσική υπόκρουση, που ταιριάζει και "δένει" με κάθε συγκεκριμένη σκηνή. Κυρίως με την ψυχολογική κατάσταση του πρωταγωνιστή, δηλαδή εμού.<br /><br />Τελευταίως, η ταινία μου έχει μουσική ενθουσιασμένη, χαρούμενη, ευχάριστη! Υπάρχουν φυσικά εναλλαγές, όμως το γενικό σενάριο της ταινίας σε αυτή τη φάση βγάζει μελωδίες που δίνουν ενέργεια και όρεξη και αγάπη για τη ζωή και για ανθρώπους. Βγάζει μια συνειδητοποίηση και μια ισορροπία.<br /><br />Πάντα λέω πως τα καλύτερα έρχονται, φυσικά! Αισιοδοξία, ψυχραιμία και χαμόγελο: Μερικά από τα πιο θαυματουργά στοιχεία αυτού του κόσμου!<br /><br />Βγήκαν οι μετανάστες από τη σχολή μου, αρχίσαμε κι εμείς κανονικά εξεταστική και ευτυχώς μπήκα με το δεξί. Η συνέχεια είναι ανηφόρα, όμως το αυτοκίνητο τραβάει. Ακόμα και με την πρώτη ταχύτητα πιστεύω ότι μια χαρά θα το βγούμε το βουνό!<br /><br />Υ.Γ. Γυρεύω ένα πρόγραμμα για τον Η/Υ, στο οποίο να μπορώ να γράφω μουσική. Να βάζω νότες σε πεντάγραμμα, διάφορα όργανα και να ακούω τι έχω γράψει. Μήπως ξέρει κανένας να προτείνει οτιδήποτε;<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-8484407181841751371?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-40682686314258007722011-01-22T15:48:00.008+02:002011-01-22T22:15:24.751+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-style: italic;">Πάει κι αυτή η μέρα στη δουλειά. Ουφ. Κούραση. Πώς πονάει έτσι το κεφάλι μου; Απίστευτο. Να θυμηθώ να πάρω κάτι, ένα panadol, ένα depon, κάτι. Όχι πως θα δουλέψει, αλλά να πω ότι το προσπάθησα. </span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Να θυμηθώ να πάρω κάτι πριν φύγω. Θα βγω σήμερα. Τι ώρα είναι; 7:16. Μια χαρά. Ελπίζω να έρθει γρήγορα το λεωφορείο. Στο κάτω κάτω, αν δω ότι θα αργήσω, δεν θα περιμένω να ζεσταθεί το νερό. Θα μπω στο μπάνιο με αναμμένο τον θερμοσίφωνα. Θυμάμαι τη μάνα μου πάντα να κάνει πρόβλημα και να φωνάζει! Κι αν το 'παθε ένας ρε μάνα και πήγε από ηλεκτροπληξία, σημαίνει θα κάτσει η κατάρα πάνω μου και θα την πάθω κι εγώ; Το 'κανα τόσες φορές και δεν έπαθα τίποτε. Ναι αλλά μια φορά γίνεται το κακό, έλεγε πάντα ο πατέρας.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Ευτυχώς που πήρε ο Κώστας. Ειδικά με αυτή την απίστευτη πίεση από το αφεντικό σήμερα. Σαμπώς δεν υπήρχε άλλος υπάλληλος στο γραφείο. Σαμπώς και του γάμησα τη μάνα ή κάτι τέτοιο! Ιδίως μετά που πήρε ο Κώστας, απόκτησα εκείνο το σταρχιδιστικό ύφος κι αυτό πρέπει να του την έσπασε ακόμα περισσότερο. "Και μην με βλέπεις μ' αυτό το ύφος, ακούς;! Τράβα κάνε αυτό που σου είπα!" Οκέι μεγάλε μην εξάπτεσαι. Θα μας πάθεις και τίποτα.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Ευτυχώς που πήρε ο Κώστας. Μ' αυτό το κεφάλι, στο σπίτι θα ήμουν όπως και χτες και προχτές και αντίπροχτες. Με το τηλεκοντρόλ στο χέρι, σε εκείνο τον λιγδιασμένο καναπέ και τίποτα της προκοπής να δω. Η κωλοτηλεόραση να δείχνει συνέχεια σκατά, ως συνήθως... Έλεος!</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Ευτυχώς πήρε ο Κώστας και θα πάμε σε εκείνο το μπιλιαρδάδικο που ξαναπήγαμε τις προάλλες. Εκεί που γνώρισα εκείνη την τύπισσα με το κόκκινο φουλάρι, που έπινε τα μαρτίνια ασταμάτητα. Γιατί κόλωσα την άλλη φορά να πάρω τηλέφωνο; Να κάνω μια κίνηση; Ο Κώστας έλεγε πως έπρεπε. Ο Κώστας όμως λέει μαλακίες. Ο Κώστας νομίζει πως είναι εύκολο. Με τη Μαρίνα, μια χαρά την έχει αυτός. Αλλά εγώ... Εγώ δεν νιώθω άνετα συνήθως... Εξαρτάται βασικά...</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Ευτυχώς θα πάμε για μπιλιάρδο. Ελπίζω να ξαναδώ την τύπισσα. Να θυμηθώ να βάλω εκείνη την κολώνια που κάνει θραύση. Το είπε η Μελίνα απ' το γραφείο. Κι άμα το είπε αυτή, τότε έτσι είναι. Αυτή ξέρει απ' αυτά. </span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Το λεωφορείο δεν έχει κόσμο ευτυχώς. Όλοι είναι τόσο ήσυχοι. Ο καθένας στο δικό του κόσμο. Τι θα κάνει ο καθένας απόψε; Εγώ θα πάω για μπιλιάρδο, αλλά αυτοί; Ο τύπος με το μουστάκι δεξιά, που μοιάζει πακιστανός, αλβανός, δεν ξέρω τι, σίγουρα δεν θα βγει για μπιλιάρδο. Η κυρία που κάθεται και κοιτάζει αφηρημένα στο πουθενά πού θα πάει; Κάπου εκεί στα 60, μάλλον θα πάει σπίτι, θα μαγειρέψει και θα ανάψει την τηλεόραση. Τι κρίμα.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Είμαι τυχερός. Διότι θα πάω για μπιλιάρδο με τον Κώστα. Θα δω ίσως και την τύπισσα. Δεν πονάει ούτε το κεφάλι μου τώρα. Είμαι πολύ καλύτερα. Θα είμαι πιο συγκεντρωμένος σήμερα και θα τον κερδίσω. Πρέπει να τον κερδίσω να ισοφαρίσω γιατί την άλλη φορά έχασα. Καθαρή ατυχία.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Στην άλλη στάση κατεβαίνω. Οπ, αυτό είναι το τηλέφωνό μου. Είναι ο ήχος που κάνει το μήνυμα SMS. Κάτσε να δω... "Ρε Μιχάλη άκυρο το μπιλιάρδο γι' απόψε. Είμαι πτώμα. Άλλη φορά". </span><br /><br /><span style="font-style: italic;">"ΟΚ" για απάντηση. </span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Γαμώτο μόλις έχασα την στάση μου. ΓΑΜΩΤΟ! Τώρα θα περπατήσω αυτή την απόσταση. Ουφ. Γιατί να με πονάει τόσο πολύ το κεφάλι μου. Νομίζω πως θα σπάσει. Αυτή η εικόνα με το κεφάλι μου που κάνει έκρηξη. Δεν μπορώ να σταματήσω να τη σκέφτομαι.</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">"Πτώμα" είναι ο Κώστας. Αυτοί οι δυο γιατί γελούν τόσο δυνατά; Και γιατί αυτό το ζευγαράκι έχουν αυτό το χαζοχαρούμενο ύφος στο πρόσωπό τους; Ζηλεύω ίσως. Ναι ζηλεύω. </span><br /><br /><span style="font-style: italic;">"Πτώμα" λέει. Γιατί ο ανελκυστήρας κάνει 15 ώρες να ανεβεί 3 ορόφους; Τι να φάω; Μπα δεν πεινώ. Νομίζω έχει 2-3 μπύρες στο ψυγείο. Έχω και τσιγάρα. Οκέι. Καναπές. Ξανά η εικόνα του κεφαλιού μου που κάνει έκρηξη. Ίσως κάνει τελικά. Θα το πουν στα νέα. Ίσως νομίσουν πως αυτοκτόνησα. Πως έβαλα μες το στόμα μου τίποτα εκρηκτικά. Ποιος ξέρει τι θα πουν...</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">"Πτώμα" λέει. Αυτός ο καναπές έχει αυτό το απροσδιόριστο χρώμα. Δεν είναι καφέ, δεν είναι μαύρο ούτε γκρίζο. Δεν ήταν έτσι πάντα. </span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Το βλέπω. Ναι τώρα το βλέπω. Τι τραγικά αστείο... Έτσι όπως πέφτω στον καναπέ. Μέσα στον καναπέ! Είναι το φέρετρο μου! Ναι, αυτό είναι! Τι συνειρμός...</span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Είναι "πτώμα" λέει. ΕΓΩ ΤΙ ΘΑΡΡΕΙΣ ΠΩΣ ΕΙΜΑΙ;</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-4068268631425800772?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-3512166333654244392011-01-20T20:45:00.003+02:002011-01-20T21:23:18.683+02:00<div style="text-align: justify;">Ξυπνάς και πρέπει να κάνεις αυτό κι αυτό και μετά σου ρχεται και το άλλο. Κι η ώρα περνάει κι έχει απεργία των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς στις 11 π.μ. (δεν ξέρω αν έχουν όλα τα ΜΜΜ, πάντως τα λεωφορεία έχουν) και φεύγεις δίχως καν να πιεις καφέ. Ένα φίλι στο μέτωπο, αυτή ακόμα κοιμάται. Μάλλον είναι άρρωστη, τίποτα δεν πάει καλά. Περπατάς γρήγορα γιατί πρέπει να προλάβεις το λεωφορείο. Φτάνεις στη στάση, αλλά είναι άδεια. Κοιτάζεις το ρολόι και είναι ακόμα παρά τέταρτο και λες δεν γίνεται θα ρθει λεωφορείο. Προς στιγμή λες να τα παρατήσεις κι όμως εμφανίζεται ένας παππούς με ήρεμο βήμα. Λες - δεν γίνεται να κινείται σ' αυτό το ρυθμό - και τον ρωτάς, μα θα χει λεωφορείο; Μα δεν ξέρω γιε μου, να ένα που έρχεται. Το βλέπεις από μακριά αλλά δεν έχει αριθμό. Το λες στον παππού γιατί αυτό σημαίνει (εκείνη την ώρα έτσι σκέφτηκες) ότι είναι "εκτός υπηρεσίας". Ο παππούς ατάραχος περιμένει και λέει απλά "Αααα", ωσάν να κατάλαβε, αλλά δεν δείχνει να το πιασε. Φτάνει το λεωφορείο και λέει "τοπικό προς κέντρο" και χαμογελάς και σε βλέπει κι ο παππούς και χαμογελάει. Κι είναι καλύτερα από χθες και αντιπροχθες που πήρες ταξί και μπήκες με την τσέπη τρύπια στην απίστευτη κίνηση της Αθήνας το πρωί. Και να σκέφτεσαι πάλι ότι με τα πόδια πιο νωρίς θα έφτανες. Διότι κάνουν απεργία και δεν βρίσκεις ταξί, δεν βρίσκεις τρόπο να πας εκεί που θες. Μια παράλυτη πόλη. Σήμερα απεργία ο ένας, ο άλλος, ο παράλλος. Τα φαρμακεία, τα αεροδρόμια, οι δικηγόροι, τα μέσα, απεργούν τα φανάρια των δρόμων, απεργεί ο καστανάς στη γωνιά, αύριο απεργούν τα πεζοδρόμια, μεθαύριο ο στρατός, η αστυνομία, τα παγωτάδικα και τα γυράδικα. Απεργούν τα δέντρα και τα πουλιά, απεργούν τα χαμόγελα, αύριο θα απεργήσει ο ήλιος. Ακόμα δεν έκλεισαν τα πανεπιστήμια; Η τηλεόραση δεν θα κάνει απεργία κανένα μήνα να ξεκολλήσουν τα σκατά απ' τα μυαλά;<br /><br />Σου λέει 3-4 ώρα ακρόασης και εμφανίζεται σαν να μην έγινε τίποτα στις 3:40. Κάτσε ρε φίλε να πούμε! Είπαμε ακαδημαϊκό τέταρτο όχι 40λεπτο. Και να είσαι γραμμή να περιμένεις και να έχουν μαζευτεί 253 χιλιάδες άνθρωποι να περιμένουν τον συγκεκριμένο. Και να προσπαθείς με τον κύβο του Ρούμπικ και να σε κοροϊδεύει κι αυτός. Αλλά να χαίρεσαι γιατί σηκώθηκες τουλάχιστον απ' το διάβασμα που ήσουν αναγνωστήριο. Αν και δεν διάβαζες, κοιμόσουν γιατί τα βλέφαρά σου βάρυναν και δεν την πάλευες με τίποτα. Και να σε ξυπνά ο διπλα που σπουδάζει φυσική και να σου λέει με ύφος, εγώ τουλάχιστον μ' αυτά που διαβάζω δεν κοιμάμαι. Και να τον βλέπεις να βλέπει τους κώδικες και σε λυπάται, αλλά εσένα να σ' αρέσει αυτό που σπουδάζεις. Εποχή που βρήκες να (ξανα)κόψεις το τσιγάρο.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-351216633365424439?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-75487733905818235802011-01-01T17:25:00.005+02:002011-01-03T18:23:17.914+02:00<div style="text-align: justify;">1.1.11 Αυτή είναι ημερομηνία oh yeah! Επόμενη τέτοια ημερομηνία στις 2.2.22! :)<br /><br />Απολογισμός του 2010: H καλύτερη χρονιά που έχω ζήσει μέχρι τώρα! Εν αλήθκεια! Εσυνειδητοποίησα το τες προάλλες που έππεσα να τζοιμηθώ τζιαι δεν ετζοιμούμουν!<br /><br />Οικογένεια: Η οικογένεια μου εν ακόμα πιο δεμένη τζιαι οι άνθρωποι που αγαπώ εν ούλλοι τους καλά τζιαι αγαπούν με! Το ότι η οικογένειά μου εν σε τούντην φάσην τωρά σhαίρουμαί το πάρα πολλα τζιαι ελπίζω να είμαστεν ακόμα καλλύττερα όσον περνά ο τζιαιρός! Στο να βελτιωθούν οι σχέσεις μας τόσον πολλά, έπαιξεν ρόλον το ότι εμεγαλώσαμεν ούλλοι τζιαι ότι εκάμαμεν προσπάθειαν προς τούντην κατεύθυνση! Ας πούμεν οι οικογενειακές διακοπές φέτος ήταν show! Επεράσαμε απίθανα!<br /><br />Επιπλέον, οι φίλοι μου εξεχωρίσαν τζιαι εν μες την καρκιάν μου ακόμα πιο βαθκιά μετά που τούντην χρονιά! Μπορώ να πω ότι τζιαι στην Αθήνα, αλλά τζιαι στην Κύπρο έσιει ανθρώπους πολλά σημαντικούς για μένα τζιαι τούτον εν μεγάλη επιτυχία του 2010! Εν καλά ούλλοι τους τζιαι εν ευτυχισμένοι! Επεράσαμε φοβερές στιγμές που εν θα ξιάσω! Highlight όταν ήρταν τα παιδκιά ούλλα για δκυο εφτομάδες Αθήνα τζιαι εκάμαμεν τα ούλλα! Μοναδική μαύρη στιγμή, το σοβαρό ατύχημα που έπαθε ο αρφός ενός κολλητού μου. Ελπίζω τζιαι εύχομαι ο Θεός το 2011 να του διά δύναμη τζιαι να τον κάμει ξανά τέλεια γερόν!<br /><br />Σχέσεις: Στο 2010 ξεχωρίζουν δύο: Με την Α είχα σχέση 6 μήνες, έπιασα κάποια πράγματα, έδωσα κάποια άλλα, εκουράστηκα πραγματικά πάρα πολλά τζιαι εκατάλαβα σύντομα (ντάξει τούτο εν σχετικό) ότι εν εταιρκάζαμεν τζιαι εχώρισα όσον πιο ανώδυνα (για την Α) εμπορούσα. Τούτο το τελευταίο εν επέτυχεν τελεια. Ποττέ εν πετυχχαίννει.<br />Μετά (τζιαι πριν να πω; εν ηξέρω) έκλεψεν την καρκιάν μου κάτι άλλο. Μια γεναίκα πολλά συνεννοήσιμη, μια γεναίκα που είσιεν τους κωδικούς μου! Εκτός του ότι εν πολλά όμορφη, εν τζιαι πανέξυπνη! Τέλοσπάντων, επειδή κανένας εν θέλει να ακούει έναν ερωτευμένον να μιλά, απλώς θα πω τζεινον που εκαταλάβετε: Είμαστεν ακόμα μαζί τζιαι είμαστεν καλά! Περνούμε πολλά ωραίες στιγμές, μοιραζούμαστε πολλά τζιαι γενικά τούτη η γεναίκα πιστεύκω αξίζει τον κόπο! Μετά που 3 μήνες που είμαστε μαζί, δηλώνω τζιαι είμαι απόλυτα ερωτευμένος τζιαι ενθουσιασμένος μαζί της! Θα δείξει! Ελπίζω να νιώθει όπως νιώθω!<br /><br />Σχολή: Ήταν κάτι το απίστευτο μπορώ να πω, διότι αν μου το λαλούσαν αρκές του 2010 εν θα το πίστευκα με τίποτε! Εξεταστική γενάρη-φλεβάρη: 6/6. Εξεταστική ιούνη-ιούλη: 6/6. Εξεταστική σεπτέμβρη: 3/3! Σύνολο 15/15! Η πιο αποδοτική χρονιά ever! Βασικά 15 μαθήματα αναλογούν σε ανάμιση χρονιάν! :) Τζιαι σαν αποτέλεσμα σήμερα, είμαι σε πολλά καλή κατάσταση όσον αφορά την προσπάθειά μου για πτυχίο στα 4 χρόνια!<br /><br />Στα συν:<br /></div><ul style="text-align: justify;"><li>Η ομάδα μου έπιαεν το κύπελλον! :)</li></ul><ul style="text-align: justify;"><li>Έκαμα την πρώτη μου εμφάνιση μπροστά σε τόσο κόσμο. 100 άτομα εγεμώσαν το τοπούι που επαίξαμεν! Μιλώ για κιθάρα τζιαι τραούδι για όσους εν εκαταλάβαν. Το κυριότερο εν ότι επεράσαμεν ωραία! Πολλά πρωτόγνωρη εμπειρία τζιαι εχάρηκα το αφάνταστα! Ούτε ξέρω αν θα ξανακάμουμεν τίποτε έτσι, αλλά εύχομαι το! Τζιαι να μεν βάλουμε λαϊκά. Να βάλουμε τζιαι παραπάνω ξένα!</li></ul><div style="text-align: justify;">Στα πλην:<br /></div><ul style="text-align: justify;"><li>Η πατρίδα μου έμεινεν τζιαι φέτος μοιρασμένη, τζιαι σε πολλά χειρότερη θέση που τζιαμέ που ήταν αρκές του 2010.<br /></li></ul><ul style="text-align: justify;"><li>Η οικονομική κρίση έφερεν την Ελλάδα σε τραγικό σημείο. Ελπίζω το 2011 να ανακάμψει τζιαι να περάσει αλώβητη τζιαι τούτες τες Συμπληγάδες!</li></ul><div style="text-align: justify;">Στην τελική νομίζω ότι τούτη η χρονιά έκαμε με καλλύττερο σε πολλά πράματα! Ωρίμασα (λλίον όμως, μεν φανταστείτε!), αντιλαμβάνομαι τα πράματα διαφορετικά, οριοθέτησα τζιαι εξεχώρισα κάποια πράγματα μες το νου μου τζιαι μες τη ζωή μου τζιαι γενικά έζησα τζιαι έμαθα πολλά! Γι' αυτόν τζιαι τούτη η χρονιά άξιζεν τον κόπο!<br /><br />Καλά να είμαστεν να ζήσουμεν αλλο μιάν! Καλή χρονιά να έχουμεν ούλλοι! Εύχουμαι σας να ζήσετε πολλά σπουδαίες στιγμές τούντη χρονιά, να αγαπήσετε τζιαι να σας αγαπήσουν!<br /><br /><span style="font-style: italic;font-size:85%;" >Υ.Γ. Η παρούσα ανάρτηση εξεκίνησεν να γράφεται τη μέρα της Πρωτοχρονιάς, αλλά σήμερα Δευτέραν ετέλειωσεν τζιαι αναρτάται! "Ουλειές! Πολλέζουλειές!" :)</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-7548773390581823580?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-72595433993431373822010-12-27T07:41:00.003+02:002010-12-27T08:07:22.193+02:00<div style="text-align: justify;">Σε συνέχεια της <a href="http://avevaios.blogspot.com/2010/12/blog-post_24.html">προηγούμενης ανάρτησης</a> με τίτλο "ο τρόπος να αγαπάς", θέλω σήμερα να μιλήσω για ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζω. Είμαι φοιτητής στην Αθήνα και ήρθα Κύπρο για τις γιορτές.<br /><br />Το πρόβλημα είναι βασικά ο χρόνος. Και δεν είναι ο χρόνος γενικά, επειδή είμαι πολυάσχολος. Καμία σχέση. Είμαι αθκειασερός βασικά. Προσπαθώ να βοηθώ τον πατέρα μου στη δουλειά, αλλά για να πω την αλήθεια, δέκα μέρες τώρα που είμαι Κύπρο, αυτό έγινε μία φορά.<br /><br />Το πρόβλημα είναι ο χρόνος που διαθέτω για να αγαπώ.<br /><br />Πρώτα πρώτα αγαπώ την οικογένειά μου και θέλω να περάσω χρόνο μαζί τους! Συμπληρώνω εδώ για να έχετε την πλήρη εικόνα ότι είμαστε πολυμελής οικογένεια (7 άτομα μαζί μ' εμένα, χωρίς να υπολογίζω παππούδες, γιαγιάδες, ξαδέρφια, θείους/ες, δηλαδή πατέρας, μητέρα και 5 υπέροχ παιδιά)!<br /><br />Θέλω όμως να περάσω χρόνο και με τους κολλητούς μου φίλους, μια παρέα που έδεσε εδώ και αρκετά χρόνια (κάποιοι είναι φίλοι για 10ετία και βάλε)! Αγαπώ αυτούς τους ανθρώπους και χρειάζομαι χρόνο για να εκδηλώσω αυτή την αγάπη και να ξαναβρώ τη στενή σχέση και επικοινωνία που λόγω απόστασης, χάνω σε κάποιο (μικρό έστω) βαθμό, όταν είμαι Αθήνα.<br /><br />Θέλω όμως να περνώ χρόνο και με την κοπέλα μου και να δίνω την αγάπη μου και στη σχέση μου.<br /><br />Ακόμα: Δεν έχω αναφέρει ανθρώπους που αγαπώ αλλά είναι μαζί μου στην Αθήνα και δυστυχώς στις γιορτές μπαίνουν εκ των πραγμάτων σε δεύτερη μοίρα. Δεν έχω αναφέρει επίσης παλιούς φίλους και φίλες με τους οποίους χάθηκα και θα ήθελα να πάμε για ένα καφέ και να τα πούμε.<br /><br />Δηλαδή φτάνουμε σε ένα σημείο που έχω περίπου 20 άνθρώπους (χοντρικά) στους οποίους νιώθω την ανάγκη να εκδηλώσω την αγάπη μου. Και τώρα ρωτώ: Τι προλαβαίνει κανείς μέσα σε 24 ώρες;<br /><br />Το ζητούμενο είναι βασικά η ισορροπία. Και ενώ στην Αθήνα έμαθα να λειτουργώ συνεχώς σε ένα εξαιρετικά ρευστό πρόγραμμα (έλα ρε πάμε για πιλότα; ναι ρε τι ώρα; τωρά!), ήρθα στην Κύπρο και πρέπει να προγραμματίσω τη μέρα μου για να μπορέσω να περάσω χρόνο (και ποιοτικό χρόνο αν γίνεται) με όλους αυτούς!<br /><br />Το πιο απίστευτο που μου συνέβηκε στην Κύπρο: Μετά τις πρώτες δύο μέρες, ξυπνώ κάθε μέρα κατά τις 7-8. Ποτέ δεν ξεπέρασα αυτό το όριο! Χωρίς προφανή λόγο και αιτία! Και ότι ώρα κι αν κοιμηθώ το βράδυ! Μπορεί να σας φαίνεται φυσιολογικό αλλά σας διαβεβαιώ ότι για μένα δεν είναι! Άρχισα να ανησυχώ!<br /><br />Έφερα και ένα βιβλίο να διαβάσω, αλλά ποιος το χέζει..! Όταν βρίσκω χρόνο, ψάχνω λίγο για κανένα μεταπτυχιακό αγγλία γιατί πρέπει να κάνω αιτήσεις το συντομότερο!<br /><br />Θέλω να παραδεκτώ όμως, ότι όλη αυτή η φάση μου αρέσει. Η αδράνεια και η αποχαύνωση κάποιων ημερών της Αθήνας με είχε κουράσει! Τώρα νιώθω ξανά ενεργός, δυνατός, δραστήριος, ζωντανός! <span style="font-weight: bold;">Αγαπώ άρα υπάρχω!</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Καλά να περνούμε όλοι μας και να περνούμε χρόνο αγάπης μ' αυτούς που αγαπάμε!</span><br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/lWxhIiwNvwc?fs=1&amp;hl=en_US"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/lWxhIiwNvwc?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-7259543399343137382?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-40259116879445037062010-12-24T10:22:00.005+02:002010-12-24T11:06:35.500+02:00<div style="text-align: justify;">Ο καθένας μέσα σε μια σχέση αναμένει κάποια πράγματα από τον άλλο. Και εκδηλώνεται με τον τρόπο που έμαθε. Και πώς έμαθε; Από τις σχέσεις τις οποιες έχει "ζήσει":<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />1. Τις δικές του προηγούμενες σχέσεις κατα κύριο λόγο.<br />2. Τη σχέση των γονιών του.<br />3. Σχέσεις άλλων ανθρώπων (πολύ καλών φίλων ως επί το πλείστον).<br /><br />Με αυτές τις σκέψεις πρέπει να προχωρήσουμε ένα βήμα παρακάτω: Το να αγαπάς είναι κάτι που μαθαίνεται. Είναι μια γνώση ειδικότερη, μια τέχνη, την οποία δεν διαθέτει ο άνθρωπος εκ φύσεως και από τη γέννησή του. Φυσικά, κάθε άτομο διαθέτει την ικανότητα να μάθει.<br /><br />Αιτιολογική σκέψη για το γεγονός ότι το να αγαπάς αποτελεί τέχνη, της οποίας η εκμάθηση απαιτεί προσπάθεια, είναι η εξής:<br /><br />Το να αγαπάς είναι η εκδήλωση του συναισθήματος της αγάπης. Αποτελεί δηλαδή πράξη, ενέργεια, δράση. Ο άνθρωπος από τη γέννηση του και μετά, παρατηρεί και μαθαίνει τις εκδηλώσεις των συναισθημάτων. Οι εξωτερικές εκδηλώσεις του συναισθήματος είναι οι ενδείξεις που οδηγούν στο συμπέρασμα της ύπαρξής του. Για παράδειγμα, κάποιος καταλαβαίνουμε ότι είναι θυμωμένος από την εξωτερική εκδήλωση του συναισθήματος στο πρόσωπό του (π.χ. ύφος με κατεβασμένα φρύδια, "δημμένα", όπως λέμε), και στην εξωτερική εκδήλωση με τα χέρι (π.χ. να χτυπήσει με δύναμη το χέρι στο τραπέζι). Έτσι μαθαίνουμε να αντιλαμβανόμαστε κάποιον που νιώθει θυμό, από τις "θυμωμένες" εκδηλώσεις του. Με το ίδιο σκεπτικό αντιλαμβανόμαστε κάποιον που νιώθει αγάπη. Με τις εκδηλώσεις της.<br /><br />Αν όμως για το θυμό οι εκδηλώσεις μοιάζουν σε αρκετά μεγάλο βαθμό από άνθρωπο σε άνθρωπο, για την αγάπη οι εκδηλώσεις ποικίλουν σε απίστευτο βαθμό. Και αν θεωρήσουμε ότι ο κάθε άνθρωπος παρατηρεί και αντιλαμβάνεται εκδηλώσεις διαφορετικές (εύλογο, αν λάβουμε υπόψη τους παράγοντες 1-3 που προαναφέρθηκαν), τότε καταλήγουμε στο ότι <span style="font-style: italic; font-weight: bold;">"άλλη αγάπη, άλλη αγάπη έχει ο καθένας στο μυαλό του..."</span> (στίχος από το τραγούδι "Πλατεία Ασωμάτων" των αδερφών Κατσιμίχα).<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/IHkaTXx5IxQ?fs=1&amp;hl=en_US"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/IHkaTXx5IxQ?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />Αφετηρία για αυτές τις σκέψεις, αυτά που ζω αυτή τη στιγμή. Είμαι σε μια σχέση και είμαι ερωτευμένος. Και αγαπώ την κοπέλα αυτή και θέλω να συνεχίσω να είμαι μαζί της. Το θέλω όσο τίποτα άλλο, όμως οι εκδηλώσεις της αγάπης μου αυτής δεν είναι αρκετές. Μια γυναίκα χρειάζεται πάντα επιβεβαίωση της αγάπης αυτής. <span style="font-weight: bold;">Εξάλλου, η εκστόμιση της λέξης αυτής έχει μηδενική αξία. Αξία έχουν μόνο οι εκδηλώσεις της. </span><br /><br />Φταίω εγώ και αυτά που έχω ζήσει. Και πρέπει να αλλάξω τον τρόπο που αγαπώ. <span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold;">Πρέπει να μάθω να αγαπώ. Θέλω να μάθω να αγαπώ. Και όπου υπάρχει η θέληση υπάρχει και ο τρόπος.</span></span> Και ελπίζω πως θα κάνει υπομονή.<br /><br /><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">"Δείξε μου τον τρόπο, κι αν θέλει κι άλλο κόπο, εγώ θα προσπαθώ..."</span> </span>Ζακ Στεφάνου<br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/FXh_l_1Qow0?fs=1&amp;hl=en_US"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/FXh_l_1Qow0?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-4025911687944503706?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-75853142824263522202010-12-15T22:16:00.004+02:002010-12-15T23:42:59.930+02:00<div style="text-align: justify;">Παράξενο το συναίσθημα όταν ετοιμάζεσαι να φύγεις απ' την Αθήνα. Έστω για τις διακοπές των Χριστουγέννων. Η Αθήνα ασκεί μιαν ακαταμάχητη έλξη. Πιστεύω πως η αγάπη μου για την Αθήνα δεν θα σβήσει όσα χρόνια κι αν περάσουν.<br /><br />Αλλά τώρα... σε μερικές ώρες Κύπρος. Η αλήθεια είναι ότι έχω πεθυμήσει αφάνταστα την οικογένειά μου και κάποιους πολύ καλούς φίλους. Αυτά τα Χριστούγεννα νιώθω πως θα 'ναι από τα καλύτερά μου.<br /><br />Νιώθω πιο ώριμος σ' αυτή μου τη φάση. Νιώθω πως αντιλαμβάνομαι τα πράγματα διαφορετικά. Θέλω να περάσω χρόνο με τα αδέρφια μου, θέλω να δημιουργήσουμε καινούρια πράγματα φέτος. Να δοκιμάσουμε ιδέες που είχαμε στο μυαλό μας από καιρό, αλλά τις είχαμε αφήσει να σκουριάσουν. Θα εφαρμόσουμε το υπέροχο Doing things differently leads to something exceptional! Θα σας ενημερώσω σχετικά! Μέσα στις γιορτές είναι και η επέτειος του γάμου των γονιών μου. 25 χρόνια γάμου! Σίγουρα αυτό το γεγονός θα είναι το event που θα κλέψει την παράσταση. Μακάρι να τα εκατοστήσουν!<br /><br />Θέλω ακόμα να περάσω ποιοτικό χρόνο με κάποιους πολύ σημαντικούς φίλους, που η απόσταση μας απομακρύνει κάπως. Νιώθω ότι είναι άνθρωποι που αγαπώ και μ' αγαπούν και έχω ανάγκη να ξαναζεστάνω τη σχέση και την επικοινωνία μας. <br /><br />Έχουν μείνει ακόμα 16 μέρες στο 2010 κι έτσι δεν θα κάνω ακόμα τον απολογισμό της χρονιάς αυτής. Θα γίνει κι αυτό στον κατάλληλο χρόνο.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-7585314282426352220?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-38745487456771250812010-11-25T03:58:00.002+02:002010-11-25T04:21:50.276+02:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style="font-style: italic;">"Είναι οι λέξεις, οι στιγμές, είναι οι φίλοι που θα δεις, είν' οι γνωστοί, και θα χορτάσεις μικρές χαρές και λύπες θα περάσεις..."</span></span><br /><br /><span style="font-size:100%;">Είναι που με αγκαλιάζεις κάποια στιγμή εντελώς απροσδόκητα. Είναι που ξυπνώ και σε βλέπω δίπλα μου να κοιμάσαι σαν άγγελος. Είναι η στιγμή που σε έχω στην αγκαλιά μου πριν κοιμηθούμε και δεν μιλάμε. Είναι η στιγμή που ανοίγω το μήνυμά σου και χαμογελώ. </span><br /><br /><span style="font-size:100%;">Είναι που κάθομαι με ένα φίλο και μιλάμε. Αραχτοί σε ένα καναπέ κι ακούμε μουσική, ενίοτε καπνίζοντες. Με Μαυροδάφνη να γλυκαίνει τις ώρες και τις κουβέντες. Είναι η στιγμή που συνειδητοποιούμε ότι πονούμε τους μύες του προσώπου μας από το γέλιο. Είναι η συζήτηση μετά την ταινία. </span><br /><br /><span style="font-size:100%;">Είναι η στιγμή του νικητήριου γκολ σε ένα αγώνα 5Χ5. Είναι η στιγμή του πειράγματος. Είναι η στιγμή που παίζεις πιλότα και το παίρνεις αριστοτεχνικά "καπό" (οι αντίπαλοι δεν έκαμαν "πάζα") και κολλάς τα χέρια με το σύντροφο! Είναι η στιγμή που ακούς εντελώς τυχαία στο καφέ ένα αγαπημένο τραγούδι, το οποίο προσπαθούσες να θυμηθείς την προηγούμενη μέρα. </span><br /><br /><span style="font-size:100%;">Είναι η στιγμή που ξυπνάς πρωί με απίστευτη όρεξη και ενέργεια. Είναι η στιγμή που αγαπάς όλο τον κόσμο και σου φαίνεται πως κάποιοι το αντιλαμβάνονται στη στάση που περιμένεις το λεωφορείο και χαμογελούν. </span><br /><br /><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold;">Είναι στιγμές. Απλές μα σημαντικές. Στιγμές ζωής. Το νόημα της ζωής.</span></span><br /><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/rEN3MoREC_k?fs=1&amp;hl=en_US"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/rEN3MoREC_k?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br /><span style="font-size:100%;">Υ.Γ. Το τραγούδι λέει "μικρές χαρές και <span style="font-style: italic;">λύπες</span>". Μιλώ μόνο για μικρές χαρές γιατί είμαι απίστευτα καλά. Για τις μικρές λύπες σε άλλο ποστ με το ανάλογο mood.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-3874548745677125081?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-88383433825897362072010-11-23T01:05:00.004+02:002010-11-23T01:23:53.325+02:00<div style="text-align: justify;">Φτιάχνεις το πλάνο από τη νύχτα για την επόμενη μέρα. Ευχαριστημένος (για το πλάνο και γενικότερα) πέφτεις στο κρεβάτι σου ξερός και κοιμάσαι αυτόματα. Και δεν ακούς τα πολλαπλά ξυπνητήρια σου και θυμάται ο κουρασμένος σου οργανισμός να αναπληρώσει τα κενά που δημιουργήθηκαν σε ύπνο τις τελευταίες μέρες! Και ξυπνάς επιτέλους κάποια στιγμή και συνειδητοποιείς ότι έχεις καθυστερήσει σε βαθμό που η μέρα σου πήγε χαμένη. Ότι όλα αυτά που έπρεπε να κάνεις, είναι ακόμα εκεί και σε περιμένουν. Απογοητευτικό.<br /><br /><div style="text-align: justify;">Ανοίγεις το ψυγείο - άδειο. Δεν έχει καν γάλα για το νες. Βαριέσαι να πεταχτείς μέχρι το περίπτερο που είναι 2 λεπτά μακριά. Ανοίγεις το pc και διαβάζεις σκόρπια πράγματα. Συμβιβάζεσαι με τα υπάρχοντα στο σπίτι προϊόντα κι έτσι τρως ψωμί με χαλλούμι συνοδευόμενα από κρασί, για πρόγευμα. Νιώθεις άχρηστος και η αίσθηση αυτή σου δημιουργεί ένα απίστευτο αίσθημα βαρεμάρας. Αρπάζεις την κιθάρα, μα την αφήνεις πάλι απογοητευμένος.<br /><br />Τίποτα δεν είναι εντάξει.<br /><br /></div></div><div style="text-align: justify;">Είναι μια απ' αυτές τις μέρες. Που επαναλαμβάνονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Μια φορά κάθε δυο βδομάδες, κάθε τρεις, δεν ξέρω.<br /><br />Η απίστευτη ενέργεια, η απίστευτη αισιοδοξία και θετικότητα της προηγούμενης μέρας εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας.<br /></div><br />Αύριο θα είναι μια πιο όμορφη μέρα. Αύριο ξημερώνει μια καινούρια ζωή.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-8838343382589736207?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-41063121676969666862010-11-09T21:18:00.003+02:002010-11-09T21:29:34.710+02:00<div style="text-align: justify;">Ανήσυχη ηρεμία. Όπως αυτή που προηγείται της καταιγίδας. Αγωνία και αναμονή με ανυπομονησία πίσω από τα ήρεμα πρόσωπα και τα χαμόγελα. Παράξενη η ζωή. Άραγε οι άνθρωποι μαθαίνουν απ' τα λάθη τους; Έρχεται ποτέ η στιγμή που πληρώνουν γι' αυτά; Μπορεί κανείς να πει πως δίκαια έπαθε κάτι ή να θεωρήσει κάτι που του συνέβηκε άδικο; Πού να βρεις τη δικαιοσύνη, θα μου πεις.<br /><br />Όταν ένα αποτέλεσμα θα επηρεάσει ολόκληρή σου τη ζωή. Όταν απλώς έχεις μες το νου σου τις πιθανότητες. Όταν δεν θέλεις καν να φαντάζεσαι τι θα κάνεις αν... Όταν προσπαθείς να το βγάλεις απ' το μυαλό σου και δεν βγαίνει. Είναι δυνατόν; Βεβαίως και είναι. Συνέβη ξανά. Πολλές φορές.<br /><br />Ξεγελάς τον εαυτό σου και σπρώχνεις το μυαλό σου αλλού. Και γελάς. Και λες αστεία. Δοκιμάζεις δηλαδή, γιατί δεν σου βγαίνει. Με τίποτα. Σαν να 'χει γίνει η αγωνία, βέβαιος φόβος για το τι θα γίνει. Σαν να ' χει απλωθεί όλο αυτό πάνω στην ψυχή σου. Που αρνείται πεισματικά να χαμογελάσει σε αντίθεση με το πρόσωπό σου.<br /><br />Όταν τα άλλα σου φαίνονται ασήμαντα και άνευ ουσίας. Αναμονή. Πράγματα που πριν σε άγχωναν, τώρα είναι εύκολα κι απλά. Ίσως είναι υπερβολικός ο φόβος σου, λες. Μα πάλι: Ποιος θα μετρήσει τις πιθανότητες και θα σου πει;<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-4106312167696966686?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-18395154463756277372010-09-11T16:20:00.003+03:002010-09-11T17:09:27.505+03:00<div style="text-align: justify;">Λλλλλοιπόν... Για να μεν πολλολοήσω πάλε, αρκέφκω:<br /><br />1. Αγαπώ την οικογένειά μου. Με τούτον εννοώ τα αδέρκια μου τζιαι τους γονιούς μου. Αγαπώ τους με τα καλά τους τζιαι τα κακά τους, για τούτον που ένει. Ειδικά τους γονιούς μου για ούλλες τες θυσίες που εκάμαν για να μας μεγαλώσουν τζιαι γιατί εκάμαν το καλύτερο που εμπορούσαν. Παραπάνω που ούλλα σhαίρουμαι που μου εδείξαν την τεράστια αξία του όρου "Οικογένεια".<br /><br />2. Αγαπώ τους φίλους μου τζιαι τες φίλες μου. Τους πραγματικούς μου φίλους. Νιώθω ότι εν αρκετοί τούτοι που αγαπώ. Μπορεί κάποιοι ναν δαμαί στην Αθήνα, άλλοι όμως εν αλλού μες την Ελλάδα, άλλοι εν Κύπρο, άλλοι Αγγλία, αλλά πάλε η σχέση μας εν αλλάσσει. Θεωρώ τους πολλά σημαντικό κομμάτι της ζωής μου.<br /><br />3. Αγαπώ τη μουσική. Εν αναλόγως της ώρας γι' αυτόν εν προσδιορίζω το είδος. Είμαι σίουρος όμως ότι αγαπώ τη μουσική του Yanni, την κλασσική rock, μεγάλο μέρος της country, ελληνικά παλιά λαϊκά τζαι τέλος αγαπώ τα soundtracks. Γενικά αρέσκει μου να γυρεύκω τζαι να βρίσκω καινούρια πράματα να ακούσω τζαι να αγαπήσω.<br /><br />4. Αγαπώ να θωρώ ταινίες. Μα πολλά όμως. Ποττέ εν θα τζοιμηθώ ας πούμε σαν θωρώ ταινία. Πρέπει να είμαι άυπνος μέρες τζαι ναν πολλά χάλια η ταινία. Επίσης την ώρα που θωρώ ταινία είμαι "τζιαμέ". Είμαι μες την ταινία τζιαι θωρώ τα ούλλα που κοντά. Ζιώ τα. Γι' αυτόν άμα μου μιλούν, ούτε καν ακούω.<br /><br />5. Αγαπώ τη θάλασσα. Είτε είμαι πας το τρεχαντήρι του θκειού μου, είτε κολυμπώ, είτε με ψαροτούφεκο, είτε απλώς κάθουμαι σε ένα παραλιακό μπαράκι. Εν προτιμώ τες "πατάς με - πατώ σε" παραλίες, αν τζαι εκ των πραγμάτων πρέπει να ζήσουμε τζιαι με τούτες. Αγαπώ την πρωινή θάλασσα παραπάνω. Μεταξύ 6 τζιαι 10 νομίζω εν οι καλύτερες ώρες της θάλασσας.<br /><br />6. Αγαπώ τα μονοπάθκια της φύσης τζιαι γενικά τη φύση του βουνού. Έσhει πολλά να εξερευνήσω ακόμα η Κύπρος.<br /><br />7. Αγαπώ το να παίζω κιθάρα. Εν μια αυτονόητη καθημερινή δραστηριότητα συνήθως, αλλά αντιλαμβάνομαι πόσο το αγαπώ όταν σε κάποια φάση βρεθώ για μερικές μέρες μακριά που κιθάρα.<br /><br />8. Αγαπώ τον αθλητισμό. Εν ενθουσιάζομαι τόσον εύκολα με το να παρακολουθώ, αλλά ενθουσιάζομαι πραγματικά άμα παίζω. Μεγάλη προτίμηση το φούτσαλ (ποδόσφαιρο 5Χ5, όπως θέλετε πέτε το), μετά εν το πιγκ πογκ (επιτραπέζια αντισφαίριση) τζαι το μπάσκετ.<br /><br />9. Αγαπώ τη συζήτηση. Με τους παραπάνω ανθρώπους αρέσκει μου να μιλώ τζιαι να συζητώ τζιαι τούτο μπορεί να γίνεται για ώρες. Τα θέματα πάντα πηέννουν που το ένα στο άλλο τζιαι μπορεί να επιχειρηματολογούμε για το πιο ασήμαντο θέμα. Μπορεί να το (αμπελο)φιλοσοφήσουμε τζιαι εμένα τούτο αρέσκει μου πολλά. Δαμέ πρέπει να πιντώσω ότι ίσως ναν τούτος ο κυριότερος λόγος που αγαπώ τζιαι τη σχολή μου, τη Νομική.<br /><br />10. Αγαπώ να μαθαίνω. Νιώθω ότι γυρώ μας έσhει συνέχεια ερεθίσματα για να ζήσεις, να ψάξεις, να μάθεις. Αρέσκει μου πάρα πολλά τούτη η διαδικασία της απόκτησης εμπειριών, αρέσκει μου που αλλάσσω, που μπορώ να μεταβάλλομαι τζαι να βελτιώνουμαι. Αγαπώ το "γηράσκω αεί διδασκόμενος".<br /><br />Τούτα. Νομίζω άρκησα τζιαι επροσκληθήκαν ούλλοι. Πάντως feel free να προσκαλεστείτε τζαι να γράψετε το δικό σας δεκάλογο της αγάπης.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-1839515446375627737?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-68645398920518999522010-09-07T16:43:00.009+03:002010-09-07T17:26:55.414+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-size:130%;">Επανέρχομαι με πολιτικά. Γιατί δεν αντέχω. Δεν μπορεί να χωρέσει το μυαλό μου ότι συνεχίζουμε στο ίδιο σκηνικό.<br /><br />Αναμένεται σύντομα έκθεση του ΟΗΕ που θα καταγράφει τα αποτελέσματα και κυρίως την προοπτική που έχει (αν έχει) η παρούσα διαδικασία των συνομιλιών. Είναι υπαρκτός και βάσιμος ο κίνδυνος, η έκθεση αυτή να αποτελέσει τον τερματισμό της διαδικασίας και την de jure αποδοχή πλέον της διχοτόμησης. Είναι μπροστά μας λοιπόν <span style="font-weight: bold;">σοβαρότατοι κίνδυνοι</span> για την όποια πιθανότητα θετικής επίλυσης του εθνικού μας προβλήματος. Θα ανέμενε κανείς ότι την κρίσιμη αυτή ώρα, οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου θα αναζητούσαν αγωνιωδώς την πιο σωστή στρατηγική για να κερδίσουν τη δύσκολη αυτή μάχη.<br /><br />Αντ' αυτού, έχουμε ανταλλαγή πυρών που μεταφράζεται σε ανταλλαγή χαρακτηρισμών μεταξύ των πολιτικών μας αρχηγών.<br /><br />Τι είναι αυτό που χρειάζεται; <span style="font-weight: bold;">ΕΠΟΙΚΟΔΟΜΗΤΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ</span>.<br /><br />Κάποιοι μιλάνε για ενότητα. Πώς μεταφράζεται η ενότητα; Με την απουσία κριτικής; Με την αποδοχή και πλήρη στήριξη των ενεργειών της κυβέρνησης;<br /><br />Θεωρώ ότι η ενότητα χτίζεται πρωτίστως όταν αποφεύγουμε τους χαρακτηρισμούς κάθε είδους. Το είδα αυτό πολύ καλά στα φοιτητικά δρώμενα. Στις όποιες συζητήσεις πάντοτε προέκυπταν χαρακτηρισμοί. Το ίδιο ακριβώς μοτίβο επικρατεί και στην πολιτική σκηνή της Κύπρου. Μιλούν για καταδότες, προδότες, πλασιέ των τουρκικών θέσεων, φασίστες, ρατσιστές, μειωμένων αντιστάσεων κλπ. "Σ' όποιο δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις", λέει μια παροιμία.<br /><br />Ο εποικοδομητικός διάλογος στηρίζεται στο ότι αυτός που θα λάβει τελικά την απόφαση και θα χαράξει την στρατηγική δεν είναι τέλειος. Ουδείς τέλειος. Εφόσον δεν είναι τέλειος, θεωρούμε ότι θα μπορούσε να εφαρμόσει μια στρατηγική καλύτερη, μετά από </span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >συνδιαβούλευση</span><span style="font-size:130%;"> με τους υπόλοιπους. Θεωρώ ότι </span><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >ο κάθε πολιτικός χώρος</span><span style="font-size:130%;">, θα μπορούσε να προσφέρει ουσιαστικά στην διαδικασία των διαπραγματεύσεων. Πολλά μυαλά, όταν συνεργαστούν, μπορούν να καταλήξουν σε πιο σωστά συμπεράσματα από ένα μυαλό.<br /><br />Για κάθε θέμα που προκύπτει, για κάθε θέμα που πρόκειται να συζητηθεί με την άλλη πλευρά, θα ήταν ευχής έργον, αν προηγούνταν κατάθεση εμπεριστατωμένων προτάσεων και συζήτηση επ' αυτών. Η απόφαση ανήκει βεβαίως σε έναν, αλλά η εξέφραση των οποιωνδήποτε αμφιβολιών, επισημάνσεων, προσθηκών, διορθώσεων σε αυτή τη διαδικασία της συνδιαβούλευσης θα μπορούσε να φανεί εξαιρετικά χρήσιμη. Η κακή κριτική, ακόμα και η μηδενιστική, είναι χρήσιμη όταν εκφράζεται στα πλαίσια αυτού του διαλόγου. Αποτελεί την έκφραση μιας μερίδας κόσμου και θεωρώ σημαντικό να ακούγεται και αυτή η φωνή.<br /><br />Δεν ισχυρίζομαι ότι υπάρχει η δυνατότητα να καταλήξουμε ποτέ σε πλήρη συμφωνία μεταξύ μας. Οι διαφωνίες θα διατηρούνται και η κριτική θα γίνεται. Όμως γιατί αυτό να είναι απαραιτήτως κακό; Όταν απορρίπτεις και <span style="font-weight: bold;">αντιπροτείνεις εμπεριστατωμένες στρατηγικές και βήματα, τότε μόνο θετικά μπορούν να προκύψουν</span>. Με αυτό τον τρόπο, αν κάποιες από τις προτάσεις τελικώς ακολουθηθούν (γιατί κρίνονται ως ορθότερες, έστω και αν δεν προέρχονται από την κυβέρνηση - είπαμε: ουδείς τέλειος), το αίσθημα της ευθύνης διαχέεται σε περισσότερους.<br /><br />Έχει ειπωθεί πολλάκις ότι είναι η ώρα που <span style="font-weight: bold;">προέχει η πατρίδα</span>. Προέχει ο τόπος μας και δεν υπάρχει χώρος για κομματικές αντιπαραθέσεις άνευ ουσίας. Ας καθίσουμε σε ένα τραπέζι και ας ανεβάσουμε την πολιτική ζωή της Κύπρου μερικά επίπεδα. Κανένας δεν είναι απολύτως σωστός. Ας έχουμε το θάρρος να δεχτούμε τις απόψεις των άλλων.<br /><br />Ας αφήσουμε τους συκοφαντικούς χαρακτηρισμούς και ας κοιτάξουμε πώς θα σώσουμε τον τόπο μας. Βρισκόμαστε στην άκρη του γκρεμού, αν δεν έχουμε ήδη πέσει στο κενό. <span style="font-weight: bold;">Ας λογικευτούμε έστω και την υστάτη.</span><br /><br />Υ.Γ.: Γενικόλογα τα λέω το ξέρω. Δεν θέλω να μπω σε ονόματα και παραδείγματα, γιατί ευθύνονται όλοι. Ίσως όχι όλοι στον ίδιο βαθμό. Αλλά ας είναι.<br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-6864539892051899952?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-11290849251790023742010-09-03T19:33:00.003+03:002010-09-03T20:25:38.533+03:00<div style="text-align: justify;">Μετά από ένα μεγάλο διάστημα απουσίας, επανέρχομαι. Νιώθω την ανάγκη να γράψω.<br /><br />Μόλις χώρισα. Όι ακριβώς μόλις. Έχει τζιαι δυο βδομάδες. Τζιαι ήρτα Αθήνα. Τζιαι ακόμα να μπω στους ρυθμούς. Είμαι καλά όμως.<br /><br />Το καλοκαίρι εγέμωσεν μου τες παταρίες μου. Έκαμα μου εντύπωση φέτος. Άλλαξα. Είμαι αρκετά διαφορετικός. Νομίζω είμαι πολλά πιο "ισορροπημένος". Τούτο εν σημαίνει πιο σοβαρός. Σημαίνει πιο καλά ρυθμισμένες οι βίδες μου, πιο ικανοποιημένος που τον εαυτό μου τζιαι τες επιλογές μου μες το περιβάλλον μου.<br /><br />Επέρασα πολλά καλά. Πραγματικά φέτος μπορώ να το πω με σιουρκά. Τζιαι άφηκε μου ωραία πράματα τούντο καλοτζαίριν. Είμαι πολλά πιο ήρεμος τωρά. Νιώθω έτοιμος να έβρω ξανά 100% τον εαυτό μου, να ξαναανοίξω τα φτερά μου τζαι να είμαι τζιαμέ που θέλω. Όπως θέλω.<br /><br />Η εξεταστική μου επήε πόμπα. Πράμα που μου διά έναν πιο χαλαρό Σεπτέμβρη.<br /><br />Επανέρχουμαι στην αρκήν: Εχώρισα. Ήταν 6 τζιαι κάτι μήνες. Τι εν 6 μήνες εννά μου πεις; Ε για μέναν εν αρκετοί. Εγώ της είπα να χωρίσουμεν. Εν επήεννεν άλλον η φάση. Άμα εν ώρα να τελειώσει μια σχέση, φωνάζει που μακριά. Τζιαι εφώναζέν μου έσιει λίον τζαιρόν. Επάλεψα το, άφηκα περιθώρια, ήρτεν μια φάση που εν είχα άλλην επιλογήν. "Μακάρι να 'τανε κάπως αλλιώς, δεν ξέρω..." Τούτες οι βυθισμένες άγκυρες πάλε... Οι στίχοι του Οδυσσέα Ιωάννου (όι έννεν του Πασχαλίδη οι στίχοι) εν ότι ακριβώς ένιωσα τζιαι έζησα...<br /><br />Σε τούντην φάσην είμαι σιουρότατος ότι το να χωρίσουμε εν η καλύτερη τζιαι μοναδική επιλογή τζαι για τους δκυο μας. Αλλά εντάξει. Εν φυσιολογική η αντίδραση που την Α. Καταλαβαίνω την. Όμως εν νιώθω άσσιημα. Εν εφάνηκα γάρος. Πιστεύκω ήμουν ίσιος, ειλικρινής τζιαι έντιμος. Έκαμα μιαν πελλάραν προψές όμως, τζιαι έφταια τζιαι εγώ. Είμαι λλίον βλάκας. Αλλά εν έσιει επιστροφήν πιον για τούντην σχέσην. Τουλάχιστον τωρά, είμαι σίουρος ότι εν εσιει.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-1129084925179002374?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-61545463962858182762010-01-10T22:47:00.004+02:002010-01-10T23:26:45.308+02:00<div style="text-align: justify;">Και τώρα θα περάσουμε σε διαφημίσεις. Δεν το συνηθίζω αλλά αξίζει τον κόπο να ρίξετε ένα βλέμμα. Μετά που οι Επίτροποι κατάφεραν να προκαλέσουν αρκετή αηδία και αποστροφή, δημιουργήθηκε ένα νέο blog, το "<a href="http://www.epanenosi.com/">Επανένωση 2010</a>" μέσα στο οποίο γίνεται αρκετός διάλογος και εποικοδομητικές συζητήσεις σχετικά με το Κυπριακό και τις προοπτικές επίλυσής του.<br /><br />Ακόμα μια διαφήμιση: Ακόμα ένα blog με παρόμοιο περιεχόμενο, αλλά σαφώς μικρότερο και με πολύ λιγότερους συντελεστές είναι το "<a href="http://www.giatokalontutopu.blogspot.com/">Για το καλόν του τόπου</a>" (ναι το ανακάλυψα και αυτό). Ρίξτε και σ' αυτό ένα βλέμμα.<br /><br />Όπως είπε και ο Άνευ αν στο blogging δεν δώσουμε και ένα ίχνος ενδιαφέροντος για τα κοινά τότε δεν αξίζει (κάπως έτσι το είπε, αλλά βαριέμαι να το βρω ακριβώς). Χαίρομαι πάντως που ο κόσμος ξυπνά και αρχίζει να αντιλαμβάνεται τα πράγματα διαφορετικά. Φοβάμαι μόνο μην είναι αργά...<br /><br />Κρίσιμο ερώτημα: Με τόσα να συμβαίνουν σε πολιτικό αλλά κυρίως σε προσωπικό επίπεδο, πώς μπορώ να βρω τη δύναμη να κάτσω να διαβάσω; Και πώς θα καταφέρω να περάσω έστω κι ένα μάθημα αυτό το εξάμηνο χωρίς να έχω πατήσει σχολή και χωρίς να έχω ανοίξει μέχρι τώρα βιβλίο; Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.<br /><br />Πρέπει να το πιστέψω ο ίδιος πρώτα. Μετά ίσως συμβεί κιόλας.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-6154546396285818276?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-52876077073820421862010-01-09T18:29:00.005+02:002010-01-09T18:38:10.547+02:00<div style="text-align: justify;">Θα ξεκινήσω με ευχές έστω και λίγο αργοπορημένα. Καλή χρονιά σε όλους! Το "καλή" ερμηνεύεται διαφορετικά από τον καθένα. Ότι επιθυμεί ο καθένας ας του το φέρει αυτή η χρονιά. "Συν Αθηνά και χείρα κίνει" βέβαια.<br /><br />Ξαναήρθα Αθήνα μετά τις γιορτές που τις πέρασα στην Κύπρο. Ακολουθεί περίοδος διαβάσματος και εξεταστική.<br /><br />Οι γιορτές ήταν μια περίοδος ήσυχη γενικά. Πέρασα όμως αρκετό χρόνο με την οικογένειά μου. Το χάρηκα. Είδαμε ταινίες μαζί, παίξαμε Κλούτο, παίξαμε κιθάρα-μπουζούκι-πιάνο και τραγουδήσαμε, είπαμε τα νέα μας, γελάσαμε, βγήκαμε η οικογένεια για φαγητό αρκετές φορές. Περάσαμε όμορφα και την παραμονή της πρωτοχρονιάς που γύρισε ο χρόνος. Μετά χαλαρά σε σπίτι. Δεν θα μπορούσα να βγω την νύχτα της παραμονής. Με τίποτα όμως.<br /><br />Γενικά πέρασα πολύ καλά τις γιορτές όμως είχα πεθυμήσει την Αθήνα. Και τώρα ξαναμπαίνω σε ρυθμούς, ανανεωμένος από τις διακοπές και λογαριάζω τις μέρες για να δω τι προλαβαίνω και τι όχι. Αναμένεται ένα δύσκολο τρίμηνο.<br /><br />Δύο είναι τα συνθήματά μου αυτή την περίοδο:<br />1. Ποτέ μην αφήνεις για αύριο κάτι που μπορείς να κάνεις σήμερα.<br />2. Αργία μήτηρ πάσης κακίας.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-5287607707382042186?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-32892304782875423362009-12-24T18:58:00.004+02:002009-12-24T19:10:07.548+02:00Γίνεται να γοράζω το ίδιον ακριβώς φάρμακον που φαρμακεία της Αθήνας τζαι να στοιχίζει €1,87, ενώ να το γοράζω που φαρμακείον στην Κύπρο τζαι να στοιχίζει €3,55;;; Παρά τρίχα θα ήταν διπλάσια η τιμή! Έλεος!<br /><br />Τζαι έννεν μόνο το συγκεκριμένο φάρμακο που εν πανάκριβο. Τι στο καλό γίνεται;;<br /><br />Πιθανές απαντήσεις:<br />α) Εν πιο έξυπνοι οι Κυπραίοι φαρμακοποιοί ή εν πιο βλάκες οι φαρμακοποιοί της Ελλάδας.<br />β) Διότι εκαταλάβασιν ότι στην Κύπρο του κατά φαντασίαν ασθενή, τα φάρμακα εν που τα πιο ανελαστικά προϊόντα (δηλαδή όσο και να αυξηθεί η τιμή, η ζήτηση επηρεάζεται ελάχιστα).<br />γ) Το καταναλωτικό κοινό στην Κύπρο εν ηλίθιο, παχύδερμο και δεν αντιδρά με τίποτε.<br />δ) Η Αρχή Προστασίας του Καταναλωτή προστατεύει τα μονοπώλια αντί τον καταναλωτή.<br />ε) Βάλλει φόρους το κράτος για να φκάλει που τη μούγιαν ξύγκιν.<br />στ) Είναι για να μεν μπορούν να τα γοράζουν οι φτωσιοί τζαι να πεθανίσκουν τζαι να ευημερούν οι δείκτες του κράτους. Λιγότεροι άνθρωποι κάτω από το επίπεδο της φτώχιας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-3289230478287542336?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-65914493041391961172009-12-22T00:59:00.003+02:002009-12-22T01:16:56.462+02:00<div style="text-align: justify;">Απλά πράματα: Το κινητό τηλέφωνο είναι για:<br /><br />1. Να τηλεφωνάς τζαι να δέχεσαι κλήσεις.<br />2. Να στέλνεις τζαι να λαμβάνεις ες εμ ες (SMS).<br /><br />Σε εξαιρετικές περιπτώσεις μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να ακούσεις μουσική ή ράδιο, ή να μπεις στο internet αν έχει τέτοιο option (πολυτέλεια).<br /><br />Εφόσον ένα τηλέφωνο έχει τούτα τα ανωτέρω δύο, τότε είναι φοβερό τηλέφωνο τζαι ικανοποιά με αφάνταστα. Με λλία λόγια το κινητό εν ένα ΕΡΓΑΛΕΙΟ που χρησιμεύκει για να κάμνεις τη δουλειά σου. Τζαι σίουρα η εξυπηρέτηση τζαι η δουλειά που φκάλλει ένα κινητό εν τεράστια.<br /><br />Προφανώς η σημαντική δουλειά του έννεν:<br /><br />1. για παιγνίδι - ποσκόλιο<br />2. για επίδειξη ("τούτο εν το καλλύττερο touch screen τζαι προσέχω το πολλά, εν 650 ευρώ που το έπιασα τζαι ήταν τζαι προσφορά!")<br />3. για στυλ ("κόρη, το χρώμα του πιστεύκεις πάει με τα νύσhια μου;;")<br /><br />Μπορεί να ακούομαι σαν τον παπά μου, αλλά πραγματικά τούτη εν η άποψή μου. Τούτη εν η πρακτική αξία του mobile τζαι ακριβώς για τούτο επιβιώνω μια χαρά εδώ τζαι αρκετά χρόνια με "περιθωριακά" τζαι "αρχαία" κινητά, που το μόνο που κάμνουν είναι τούτα τα δκυο τρία πράματα που θέλω. Εξάλλου γενικά εν προσέχω το κινητό μου τζαι σύρνω το ποτζεί ποδά, όμως όλως παραδόξως τούτα τα κινητά εν σιεροτζιέφαλα. Τζαι φκάλλω την τζαι πολλά φτηνά, τζαι αντέχει τζαι η παταρία τους παραπάνω.<br /><br />Πέτε με συντηρητικόν, πέτε με οπισθοδρομικόν, εγώ πάλε ατού. Θα πιστεύκω ότι τζ' εγώ τζαι ο άλλος με το diamond την ίδια δουλειά κάμνουμεν! :)<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-6591449304139196117?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-53846167828843215572009-12-02T05:03:00.004+02:002009-12-02T05:33:15.864+02:00<div style="text-align: justify;">Έχω μπει σε μια πολύ δυνατή και φωτεινή φάση της ζωής μου. Νιώθω να πλημμυρίζω από ενέργεια ώρες ώρες. Έχω ακόμα αρκετές έγνοιες και τρεχάματα για διάφορους λόγους. Όμως δεν ξέρω τι φταίει, αλλά είμαι σχεδόν συνέχεια μες την αισιοδοξία.<br /><br />Περπατώ στο δρόμο, μου δίνει το πλέον παγωμένο αεράκι και τυλιγμένος καθώς είμαι μες το χοντρό μου μπουφάν, τραγουδώ. Γενικά τελευταίως τραγουδώ. Όλες τις ώρες της μέρας και εντελώς αλλοπρόσαλλα τραγούδια. Ευτυχώς, έχω χιλιάδες στίχους μες το μυαλό μου αποθηκευμένους.<br /><br />Και την κιθάρα μου πάντως την απασχολώ αρκετές ώρες και δεν έχει κανένα παράπονο. Ίσως να είχε ένα μικρό παράπονο για τις αρχαίες χορδές που την έντυναν και ίσως γι' αυτό να ξετίναξε την ΡΕ. Όμως σαν καλός πατέρας της άλλαξα όχι μόνο την ΡΕ, αλλά και την ΛΑ και την ΜΙ. Την έκανα σαν καινούρια.<br /><br />Νιώθω να μαθαίνω συνεχώς νέα πράματα, νιώθω να είμαι δυνατός. Νιώθω ότι οι ευθύνες, οι δραστηριότητες, οι επαφές, όλα μα όλα με παιδεύουν (=μορφώνουν, διαπαιδαγωγούν). Δεν ξέρω πραγματικά αν με καταλαβαίνει κάποιος αυτή τη στιγμή, αλλά νιώθω όμορφα μόνο να περπατώ μέσα σε αθηναϊκά δρομάκια, μόνο να πίνω ένα ποτηράκι κρασί με καλή παρέα. Νιώθω πολύ καλά με τον εαυτό μου (και αρκετά περήφανος για κάποια τελευταία μου επιτεύγματα που δεν είναι της παρούσης). Έχω πετύχει στόχους που είχα θέσει από πολύ παλιά. Και είμαι σε τέτοια φάση, που πιστεύω ότι θα συνεχίσω έτσι, να πετυχαίνω όλο και ψηλότερους μου στόχους.<br /><br />Συνειδητοποίησα πρόσφατα ότι έχω αλλάξει. Ότι σε σχέση με τον Αβέβαιο πριν ένα εξάμηνο έχω αλλάξει πάρα πολύ. Πλέον συνειδητοποιώ πολλά πράγματα και τα βλέπω με άλλο μάτι. Η ζωή, οι επιλογές μου, οι στόχοι, οι αξίες με βάση τις οποίες κινούμαι μες τη ζωή. Ίσως έχω σοβαρευτεί σε κάποιους τομείς.<br /><br />Αυτό όμως με άφησε κάπου αλλού. Με άφησε σε ένα χώρο που δεν μπορώ να συμβιβαστώ πλέον με επιλογές άλλων για μένα, ούτε να αποδεχτώ πράγματα για χάρην της παρέας. Ο ελεύθερος χρόνος που έχω μου ανήκει και πλέον αρνούμαι να τον σπαταλήσω εύκολα σε επιλογές που δεν με εκφράζουν. Ανακτώ σιγά σιγά την ελευθερία μου.<br /><br />Το μόνο πρόβλημα, πέρα από τις συνηθισμένες ευθύνες μου, είναι ότι πλησιάζει η εξεταστική. Είναι πολύ πιο κοντά απ' όσο νομίζω και δεν έχω ξεκινήσει ακόμα. Αυτό είναι όντως ανησυχητικό...<br /><br />Σας αφήνω με ένα κομμάτι, το οποίο μετά τις πρώτες φορές που το άκουσα (και το είδα ταυτόχρονα), άρχισα να χορεύω μες το διαμέρισμα μόνος μου..! :) Φοβερές συνθέσεις από τον yanni.<br /><br /></div><object height="275" width="340"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ACWdB7QX_F8&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/ACWdB7QX_F8&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="275" width="340"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-5384616782884321557?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-36224415613855624302009-11-06T05:45:00.002+02:002009-11-06T05:56:06.046+02:00<div style="text-align: justify;">(Ξεκινώ πάντα να γράψω δίχως τίτλο, ίσως βρω το νόημα στην πορεία).<br /><br />Νιώθω τον χρόνο να με κυνηγάει. Αμείλικτα να προσπερνά τις μέρες, τις ώρες, τις στιγμές. Ξέρω. Όλα κάτι μου αφήνουν. Αναμνήσεις, εμπειρίες, συναισθήματα όπως η επίγευση του κρασιού που μόλις έχω πιει. Γλυκόπιοτο κρασί η ζωή. Δεν ξέρω τι έχω πάθει, ίσως να φταίει το κρασί...<br /><br />Μα απορώ γιατί, αλλά κάποιες φορές αγχώνομαι. Αγχώνομαι φοβερά μήπως κάποια στιγμή τελειώσει αυτό το μεγάλο βαρέλι. Αγχώνομαι γιατί δεν ξέρω αν είναι καν μεγάλο το βαρέλι. Μπορεί να 'ναι ένα μικρό μπουκαλάκι (όπως εκείνα τα ατομικά που έχει στο αεροπλάνο). Μπορεί να 'ναι και μια βαρέλα τόοοοση. Κανείς δεν ξέρει, θα μου πείτε, άρα τι χολοσκάς; Σωστό... Δεν ξέρω τι έχω πάθει, ίσως να φταίει το κρασί...<br /><br />Αλλά πάλι κάποιες στιγμές λέω δεν γίνεται. Δεν γίνεται να τα τρώει όλα ο χρόνος, να τα εξαφανίζει τόσο λαίμαργα, να τα καταβροχθίζει. Και τότε, θέλω να ρουφήξω κάθε γουλιά από το ποτήρι της κάθε μέρας, να απολαύσω κάθε ίχνος από την κάθε στιγμιαία γουλιά... Είναι τότε που αντιλαμβάνομαι πόσο σημαντικό είναι το κάθε δευτερόλεπτο και πόσο τεράστιο λάθος είναι να το σπαταλάς χωρίς να το ζεις. Αλλά να το ζεις ελεύθερα. Όπως θέλεις κι όχι όπως το θέλουν οι άλλοι. Ούτε όπως το θέλει ο τρόπος ζωής που επικρατεί, ούτε όπως το θέλει η συνήθεια και η ρουτίνα.<br /><br />Άστε με όμως... Δεν ξέρω τι έχω πάθει, ίσως να φταίει το κρασί...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-3622441561385562430?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-14632476951213380642009-10-21T03:52:00.003+03:002009-11-24T17:54:39.667+02:00<div style="text-align: justify;">Acera acera είσαι εδώ;;; Θυμάσαι όταν έκανες upload ένα pdf με τη φιλοσοφία του Condorcet περί σταθμισμένης ψήφου;;; Και έλεγες ότι θα ήταν καλό να το εφαρμόσουμε στο κυπριακό;;;<br /><br />Δεν ξέρω αν το έκανε download το pdf και ο σύντροφος Δημήτρης. Πάντως στην τελευταία του πρόταση περί διακυβέρνησης, προτείνει ακριβώς εφαρμογή της θεωρίας του Condorcet (αν κατάλαβα καλά). Για εκτενή ανάλυση <http: com="" 2009="" 10="" 16="" b7=""><a href="http://strovoliotis.wordpress.com/2009/10/16/%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%B8%CE%BC%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7-%CF%88%CE%AE%CF%86%CE%BF%CF%82-%CE%BB%CF%8D%CF%83%CE%B7-%CE%AE-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7/">στου Στροβολιώτη</a>.<br /><br />Ενθουσιάστηκα όταν το άκουσα, για να πω την αλήθεια. Είναι η πρώτη φορά που ένιωσα τόσο θετικά συναισθήματα αναφορικά με τις προοπτικές λύσεις του κυπριακού. Με προβληματίζει η άγνοια της ευρύτερης μάζας και τα κούφια συνθήματα. Με ανησυχούν τα παντελώς ανυπόστατα επιχειρήματα που όμως είναι εύηχα και παρασύρουν όλα αυτά τα συντηρητικά μυαλά που θέλουν να παρασυρθούν. Όλους αυτούς που φοβούνται για την τσέπη τους ή για τα συμφέροντά τους και έχουν ξεχάσει μέσα τους την κατεχόμενη γη μας.<br /><br />Ελπίζω όμως. Σήμερα ελπίζω. Και δίνω τη μάχη μου. Μικρά βήματα κάθε μέρα. Ο καθένας από το πόστο του, ο καθένας από το δικό του μετερίζι. Θέλει δουλειά πολλή...<br /></http:></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-1463247695121338064?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-24793604471714554732009-10-18T16:48:00.001+03:002009-10-18T16:51:32.704+03:00<div style="text-align: justify;">Δεν μιλώ για πολιτική, εθνική ή οποιαδήποτε άλλη ελευθερία (αν και όλα ξεκινούν και καταλήγουν στην ίδια προβληματική). Μιλώ για την <span style="font-weight: bold;">ελευθερία που πρέπει να υπάρχει στις ανθρώπινες σχέσεις.</span><br /><br />Θεωρώ ότι όλες οι ανθρώπινες σχέσεις βασίζονται στην ελευθερία. Η αδυναμία μας να το αντιληφθούμε δημιουργεί προβλήματα. Το σημαντικότερο είναι ο άλλος να επιλέξει να είναι μαζί σου <span style="font-style: italic; font-weight: bold;">ΕΛΕΥΘΕΡΑ</span> και όχι να το κάνει επειδή νιώθει ότι δεν μπορεί να αρνηθεί. Νομίζω ο καθένας με τον τρόπο του καταφέρνει να δείξει στους άλλους είτε ότι "θέλω να είσαι ελεύθερος" είτε ότι "δεν θέλω να είσαι ελεύθερος". Ελπίζω όλοι να δίνουμε το πρώτο μήνυμα.<br /><br />Αυτή η προβληματική μπορεί να γίνει για κάθε είδους ανθρώπινες σχέσεις. Στις οικογενειακές σχέσεις, στις φιλικές σχέσεις, στις ερωτικές σχέσεις.<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Οικογενειακές σχέσεις:</span><br />Από μια ηλικία και μετά, τα μέλη της οικογένειας απολαμβάνουν ελευθερία. Η ηλικία που γίνεται αυτό διαφέρει αναλόγως γονιών και αναλόγως ωριμότητας του γιου/της κόρης (π.χ. 16-20 χρονών). Η ελευθερία αυτή περιλαμβάνει σίγουρα παροχή συμβουλών από τους γονείς, που όμως δεν περιέχουν καμιά δεσμευτικότητα. Προφανώς, οι γονείς διατηρούν το δικαίωμα να επέμβουν πιο δραστικά σε πιο ακραίες περιπτώσεις. Σημαντικό στοιχείο: Η αναγνώριση της ελευθερίας του γιου ή της κόρης να αποφασίσει για τον εαυτό του/της. Αυτό είναι βασικό συστατικό για μια υγιή σχέση διότι η πραγματικότητα απέδειξε ότι κάθε τι που γίνεται με καταναγκασμό φέρνει την αντίδραση. Ο γιος δηλαδή θα συμμετέχει στην οικογενειακή εκδρομή αν θέλει. Το ίδιο και στο γάμο της δεύτερης του ξάδερφης, στην επίσκεψη στη γιαγιά στο χωριό και άλλα. Το ζήτημα είναι ότι οι αποφάσεις και η ευθύνη αυτών των αποφάσεων πρέπει να βαρύνει το νέο που αποφασίζει ελεύθερα και όχι κάποιον άλλο. Αυτό αυξάνει την αίσθηση της προσωπικής ευθύνης του ατόμου για οτιδήποτε συμβαίνει στη ζωή του και τον αφήνει να σκεφτεί και να συνειδητοποιήσει ποια σχέση θέλει να έχει με αυτούς τους ανθρώπους (γονείς, γιαγιά, παππούς, αδέρφια, ξαδέρφια κλπ.) και να την πετυχαίνει (αυτή τη σχέση). Τότε, έχει πολύ μεγαλύτερη αξία η επιλογή του νέου να περάσει χρόνο με την οικογένειά του. Τότε, υπάρχει συναίσθηση της ανάγκης της επικοινωνίας και σχέσης με τους γονείς, τα αδέρφια, αλλά και τους υπόλοιπους.<br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Φιλικές σχέσεις:</span><br />Η ελευθερία δίνει την ώθηση για ειλικρίνεια. Ανελευθερία οδηγεί στο ψέμα για να μη δημιουργήσει πρόβλημα και τελικά καταστρέφει μια φιλία. Ο κάθε ένας είναι ελεύθερος να επιλέξει αν θέλει να περάσει χρόνο μαζί με τον Χ ή τον Ψ. Καμία παρεξήγηση για τέτοια θέματα δεν είναι επιτρεπτή, εφόσον θέλουμε να μας συμπεριφέρονται με ειλικρίνεια και αντιλαμβανόμαστε την ανάγκη της εντελώς ελεύθερης λειτουργίας. Σε παίρνει τηλέφωνο ο φίλος Χ και σου λέει: "έλα ρε πού είσαι;" κι εσύ έχεις πάει με τον Ψ για μπύρα χωρίς να πεις και στον Χ. Σωστή αντιμετώπιση: Η αλήθεια. Στις φιλικές σχέσεις <span style="font-weight: bold;">η ειλικρίνεια, η εμπιστοσύνη και ο αλληλοσεβασμός</span> είναι τα βασικότερα. Για να μπορούμε να είμαστε όμως ειλικρινείς και αξιόπιστοι, χρειάζεται να αντιληφθούμε ότι ελεύθερα λειτουργούμε όλοι και αυτό είναι σεβαστό. Ναι ρε, είμαστε φίλοι, αλλά σήμερα ένιωσα την ανάγκη να βρεθώ με τον Κώστα. Τελεία. Δεν χωρεί καμία παρεξήγηση για τέτοια θέματα. Προσωπικά, μου αρέσει όταν ο άλλος μου λέει την αλήθεια. Και σταμάτησα να σκέφτομαι αν θα πειραχτεί κάποιος όταν του πω έτσι. Σε τέτοια θέματα λέω την αλήθεια και όπου βγάλει. Διότι <span style="font-weight: bold;">είμαστε όλοι ελεύθεροι να επιλέξουμε πού θα αφιερώσουμε τον χρόνο μας.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Ερωτικές σχέσεις:</span><br />Ακόμα πιο βασικό προβάλλει το στοιχείο της ελευθερίας σε μια σχέση. Είναι μάλιστα και ένα από τα πιο πολύτιμα συστατικά για την επιβίωσή της. Ελεύθερα είμαι σε μια σχέση και κάθε στιγμή μπορώ να αποχωρήσω. <span style="font-weight: bold;">Ελεύθερα είμαι μαζί σου σήμερα και αυτό είναι που το κάνει να έχει τόση αξία.</span> Διότι αν είμαι μαζί σου εδώ, λόγω του γεγονότος ότι δεν μπορούσα να πω αυτό που πραγματικά θέλω, διότι θα είχα πρόβλημα, τότε δεν είναι υγιής η κατάσταση. Απαιτώ από τον άλλο να ενεργεί απολύτως ελεύθερα και έχω κι εγώ την ελευθερία μου. Αν η συμπεριφορά του άλλου όταν ενεργεί ελεύθερα δεν μου αρέσει, τότε ίσως πρέπει να χωρίσω. Καμία πίεση δεν πρέπει να υπάρχει σε μια σχέση. Ναι, προβλήματα δημιουργούνται, συζητήσεις έντονες και καβγάδες θα γίνουν, όμως η απόφαση λαμβάνεται ελεύθερα. Σχέσεις χωρίς ελευθερία είναι σχέσεις εξάρτησης, και κατά την άποψή μου είναι θνησιγενείς.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Τον τελευταίο καιρό με προβληματίζει πολύ το θέμα της ελευθερίας και αντίστοιχα της ανελευθερίας, που νιώθω να με κατακλύζει σε διάφορες καταστάσεις. Δεν το αντέχω. Και πρέπει να ανακτήσω την ελευθερία μου. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με ήπιο τρόπο τις περισσότερες φορές.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-2479360447171455473?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-11435788102767168832009-10-15T02:45:00.005+03:002009-10-15T02:57:11.968+03:00<div style="text-align: justify;">Όταν χάνεις ένα φίλο, τα λόγια είναι περιττά. Σου έρχονται στο μυαλό εικόνες που έζησες με το φίλο σου και σε πειράζει που έχει φύγει. Λες είναι "άδικο". Ήταν μόλις 21. Είχε όνειρα. Ήθελε να κάνει ακόμα πολλά στη ζωή του. Κι ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος.<br /><br />Πρώτη φορά χάνω κάποιο κοντινό μου άνθρωπο. Στα 21 μου. Και νομίζω πως δεν συνειδητοποίησα καν τι έγινε.<br /></div><br />Αφιερωμένο:<br /><br /><object width="320" height="265"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/nAh45vCMOBQ&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/nAh45vCMOBQ&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="320" height="265"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-1143578810276716883?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-11455573452296923242009-09-12T04:38:00.006+03:002009-09-12T10:08:59.903+03:00<div style="text-align: justify;">Όταν πάω για ύπνο υπό τη συνοδεία του ήχου της βροχής, δεν ξέρω γιατί, αλλά νιώθω υπέροχα. Δεν ακούγεται φυσιολογικό, αλλά ίσως είναι το αγαπημένο μου νανούρισμα.<br /><br />Δεν είναι όμως μόνο ο ήχος. Είναι νομίζω (προσπαθώντας να εξηγήσω τα ανεξήγητα) κι ένα είδος ευγνωμοσύνης ίσως, που μια τέτοια ώρα που ρίχνει καρεκλοπόδαρα, είμαι στο κρεβάτι μου έτοιμος για τρελά ονειρικά ταξίδια και όχι αναγκασμένος να τρέχω μες την κοσμοχαλασιά. Είναι ίσως και μια ευγνωμοσύνη προς τη φύση και το Θεό, που μας δίνει το πολύτιμο νερό. Αυτό μου έμεινε απωθημένο απ' την Κύπρο και τις ανομβρίες της. Χαίρομαι άμα βρέχει. Έτσι απλά. Για να έχουμε νερό να πίνουμε.<br /><br />Απ' την άλλη, το νερό πέφτει από ψηλά και τα παίρνει μαζί του όλα. Για μια στιγμή, καθώς κοιτάζεις τη βροχή, ο νους σου φεύγει από όλα και σου περνά η ιδέα των παιδικών σου χρόνων: Η αυθόρμητη ανάγκη να τρέξεις μες τη βροχή. Ή έστω να σταθείς ατάραχος μες τη βροχή και να αφήσεις την αίσθηση του νερού να σε κατακλύσει.<br /><br />Στην Αθήνα από χθες βρέχει. Σχεδόν δεν κάνει παύσεις, ούτε διαλείμματα. Βρέχει ακατάπαυστα. Μπήκε για τα καλά το φθινόπωρο, αν και οι θερμοκρασίες είναι ακόμα ψηλές σχετικά.<br /><br />Αυτό δεν μας εμπόδισε να την αράξουμε στην Πλατεία Αγίου Θωμά. Άξιζε τον κόπο πάντως. Υπέροχη νύχτα.<br /><br />Δήλωση παραδοχής: Το Submarine, δίπλα απ' το Λαϊκό Καφενείο στην Πλ.Αγίου Θωμά κάνει την καλύτερη κρέπα.<br /><br />Άσχετο: Νομίζω ερωτεύομαι. Μάλλον ερωτεύομαι εύκολα.<br /><br /></div><object width="410" height="225"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/05ip-N0H1Ig&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/05ip-N0H1Ig&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="410" height="225"></embed></object><br /><br />Μια απίστευτη χορωδία!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-1145557345229692324?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-84612548730225944722009-09-08T01:42:00.010+03:002009-09-08T02:22:52.393+03:00<div style="text-align: justify;">"Ξέρω στα λόγια μου ακονίζονται μαχαίρια."<br />"Μακάρι να 'τανε κάπως αλλιώς, δεν ξέρω..."<br />Αλλά δεν είναι. Ούτε ξέρω "πόσες βλακείες είπα για να ξεμπερδέψω".<br />Αλλά δεν ξεμπέρδεψα.<br />Αρνήθηκες να δεις την πραγματικότητα. Και πίστεψες πως με το να μ' αγαπάς δυο φορές, θα γυρνούσα. Το πιστεύεις ακόμα. Πόσο λάθος κάνεις...<br />Λυπάμαι που ήρθαν έτσι τα πράγματα. Ξανά, με βυθισμένες άγκυρες επάνω στο κορμί μου, δεν ξέρω ποιον παλεύω να νικήσω.<br />Το μόνο που ξέρω είναι πως αυτό είναι το καλύτερο και για τους δυο. Για το καλό σου, άνοιξε τα μάτια σου και δες την αλήθεια κατάματα. Μην εθελοτυφλείς και συνειδητοποίησε το. Οι βυθισμένες άγκυρες το μόνο που πετυχαίνουν είναι να το κάνουν χειρότερο.<br />Έχω βιώσει αυτό το σκηνικό και το ξαναβιώνω τώρα. Ίσως τελικά να φταίω εγώ...<br /></div><br /><object width="410" height="225"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/tpn4dJdrbXY&hl=en&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/tpn4dJdrbXY&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="410" height="225"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-8461254873022594472?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-46062179004808601852009-08-23T16:08:00.003+03:002009-08-23T17:07:36.953+03:00<div style="text-align: justify;">Συνειδητοποίησα χθες κάτι πολύ σημαντικό. Βασικά μου το είπε ο αδερφός μου ο μικρός που είναι 13 χρονών. Ότι στη ζωή σου έρχονται δυσκολίες ανάλογα με το πόσες μπορείς να αντέξεις. Από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια.<br /><br />Με αυτό το σκεπτικό, πάντα στη ζωή, αντιμετωπίζουμε προβλήματα και δυσκολίες, για τις οποίες πρέπει να ξέρουμε στα σίγουρα ένα πράμα: Ότι έχουμε όλες τις απαραίτητες δυνάμεις για να αντεπεξέλθουμε και να τα καταφέρουμε. Όσο πιεστικά κι αν είναι τα προγράμματά μας, όσο αγχωτικές κι αν είναι οι υποχρεώσεις μας, όσο ανυπέρβλητες κι αν είναι οι δυσκολίες και όσο άλυτα κι αν φαντάζουν τα προβλήματά μας, είναι εξαιρετικά ενθαρρυντικό να ξέρουμε ότι κάπου μέσα μας βαθιά βρίσκονται όλα τα απαραίτητα εφόδια για να φέρουμε εις πέρας τα πάντα.<br /><br />Έτσι αναπτερώνουμε το ηθικό μας, απομακρύνουμε το άγχος μας και οργανωνόμαστε για να βγάλουμε τον καλύτερό μας εαυτό, ξέροντας πλέον ότι αυτός ο εαυτός είναι αρκετός. Είναι αρκετός για να αντεπεξέλθουμε στα πάντα.<br /><br />Η πράξη επιβεβαιώνει ότι αυτή η οπτική γωνία έχει δίκαιο. Τελικά, κάθε φορά τα καταφέρνουμε κι ανακαλύπτουμε πως το άγχος και ο φόβος μας ήταν υπερβολικά, σε βαθμό που κάναμε ζημιά στον εαυτό μας εντελώς αδικαιολόγητα.<br /><br />Επίσης, εξαιρετικά βοηθητικό στοιχείο για να ηρεμήσουμε και να δούμε καθαρά τα πράγματα είναι η γνωστή μέθοδος με την ερώτηση: Ποιο είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί; Η απάντηση συνήθως είναι κάτι μάλλον ασήμαντο και πάντα κάτι με το οποίο μπορούμε να ζήσουμε. Όταν συνειδητοποιήσουμε το ενδεχόμενο αυτό και αποδεχτούμε ότι μπορεί να συμβεί, τότε ένα βάρος φεύγει από πάνω μας. Και πλέον μπορούμε αναπόσπαστοι να παλέψουμε για να βελτιώσουμε την κατάσταση για να πραγματοποιηθεί πιο θετικό ενδεχόμενο και όχι το χειρότερο.<br /><br />Αφιερωμένο στη μητέρα μου.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-4606217900480860185?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-90708406140313744072009-07-05T06:06:00.005+03:002009-07-05T06:21:48.345+03:00<div style="text-align: justify;">Κάποιες στιγμές δεν μπορώ να εκφράσω αυτά που νιώθω.<br />Έχω αυτή την έκφραση στο πρόσωπό μου, που φοβάμαι...<br />Black... It's all black... It's the colour of my heart...<br />Η εικόνα που έχω στο μυαλό μου είναι ένα βαρκάκι που προσπαθεί να βγει στη στεριά, όμως δυστυχώς βρίσκεται σε βραχώδη ακτή. Όσο κι αν ονειρεύεται μιαν αμμώδη παραλία, το κύμα το χτυπάει συνεχώς στο βράχο. Ή θα αλλάξεις προορισμό ή θα διαλυθείς χτυπημένος συνεχώς απ' το βράχο και θα χαθείς στα κύματα, φίλε...<br /><br />Θέλω απλώς να ξαπλώσω στο κρεβάτι μου και να κοιμηθώ... Η μέρα που ξημερώνει θα είναι μια καλύτερη μέρα...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-9070840614031374407?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-89957535496088777732009-07-04T00:59:00.003+03:002009-07-04T01:14:58.427+03:00<div style="text-align: justify;">Ήρθα που λέτε απ' τον αγώνα φούτσαλ (μίνι ποδόσφαιρο, όπως λένε στην Ελλάδα και έχουν δίκαιο, διότι φούτσαλ = <span style="font-weight: bold;">φούτ</span>μπολ <span style="font-weight: bold;">σάλ</span>ας = indoor football), όπου η ομαδάρα μου νίκησε για μιαν ακόμα φορά και διατήρησε το σερί των νικών (επτά συνεχόμενες παρακαλώ!)... Αυτό βεβαίως είναι παντελώς άσχετο με την ανάρτηση, αλλά είμαι πολύ περήφανος για την ομάδα μας!<br />Έκανα ένα μπάνιο κι έφυγα για ένα από τα αγαπημένα μου ταβερνάκια.<br /><br />Ένας φίλος αποχαιρετά την Αθήνα και πήγαμε για ένα τελευταίο γεύμα, για να τον αποχαιρετήσουμε με κρασάκι και μεζέ. Είχα μαζί μου κάτι υπέροχα πουράκια και πραγματικά αδημονούσα για τη στιγμή που, μετά το φαγητό, θα άναβα για να καπνίσω.<br /><br />Δυστυχώς, όπως με ενημέρωσαν, είχα λογαριάσει χωρίς το νέο νόμο! Βλέπω γύρω: καθόλου τασάκια! Εξαφανισμένα όλα! :)<br /><br />Το πουράκι μου το κάπνισα έξω τελικά. Άφησα την παρέα, βγήκα έξω για να καπνίσω. Δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι μου άρεσε κιόλας.<br /><br />Μπορεί να μην μου άρεσε και να ξίνισα τα μούτρα μου, αλλά καθώς κάπνιζα έξω απ' την ταβέρνα απομονωμένος (και αποχαυνωμένος), σκέφτηκα ότι το μέτρο αυτό είναι σωστό. Αποτελεί μέρος του στοιχειώδους σεβασμού το να μην υποχρεώνεις τον άλλο να αναπνέει καπνό και να μυρίζει ο ίδιος και τα ρούχα του, ενώ δεν θέλει. Σεβασμός των δικαιωμάτων του άλλου σημαίνει λοιπόν, να μην τον εκθέτεις στους κινδύνους του καπνίσματος από το παθητικό κάπνισμα, χωρίς να το θέλει. Άρα, <span style="font-weight: bold;">είμαι υπέρ της απαγόρευσης του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους</span> και μακάρι ο νέος νόμος να εφαρμοστεί με συνέπεια.<br /><br />Και μακάρι να βρούμε τη δύναμη να το κόψουμε επιτέλους για να γλιτώσουμε την υγεία μας κι εμείς οι άθλιοι καπνιστές! :)<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-8995753549608877773?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-34599443135004113882009-07-01T19:43:00.005+03:002009-07-01T20:40:55.167+03:00<div style="text-align: justify;">Η πολιτική ζωή στην Κύπρο έχει ένα χαρακτηριστικό. Είναι μια πολιτική ζωή εξαιρετικά μονοθεματική. <span style="font-weight: bold;">Κυπριακό - τελεία και παύλα. </span>Θεωρώ ότι η ενασχόληση με την πολιτική εμπεριέχει πολλά άλλα τα οποία στην Κύπρο ούτε καν φανταζόμαστε.<br /><br />Θα μου πείτε: Ναι, αλλά το Κυπριακό αποτελεί το πιο σημαντικό απ' όλα, αποτελεί ένα εθνικό ζήτημα που είναι η πρώτη μας προτεραιότητα. Η Ευρώπη, ο ΟΗΕ, και άλλοι πολλοί θεωρούν το Κυπριακό ένα πρόβλημα που πρέπει να επιλυθεί και το θέτουν σε πρώτη προτεραιότητα και εμείς, οι άμεσα εμπλεκόμενοι, θα το θεωρούμε ασήμαντο; Όχι. Ποτέ δεν είπα κάτι τέτοιο, απαντώ.<br /><br />Σίγουρα είναι το πιο σημαντικό. Όμως <span style="font-weight: bold;">δεν είναι το μόνο</span> ζήτημα που υπάρχει. Και κυρίως αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι <span style="font-weight: bold;">δεν εξαντλείται στο Κυπριακό η πολιτική ενασχόληση</span>.<br /><br />Παιδική απορία: Δηλαδή στις άλλες χώρες που δεν έχουν παρόμοιο πρόβλημα με το Κυπριακό, <span style="font-weight: bold;">οι πολιτικοί τι κάνουν; </span><span>Κάθονται και τα ξύνουν;</span><br /><br />Η μονοθεματικότητά μας αυτή γίνεται αντιληπτή σε πάρα πολλούς τομείς. Κι αυτό δεν φαίνεται μόνο στην ανεπάρκεια των πολιτικών. Φαίνεται στη δική μας άγνοια (χωρίς φυσικά να εξαιρείται ο γράφων). Οι ημιμαθείς περί κυπριακού θεωρούνται πολιτικοί διανοούμενοι για την κοινή μας γνώμη. Ιδίως μες τη νεολαία μας βλέπω να ξεχωρίζουν αυτοί που βλέπουν 5% από το ένα μάτι στο θέμα κυπριακό γιατί όλοι οι υπόλοιποι είναι θεόστραβοι (παραλλάσσοντας το "στους στραβούς ο μονόφθαλμος"). Ακόμα χειρότερα: Αυτοί είναι κομματικά στρατευμένοι και το μόνο που κάνουν είναι να υπερασπίζονται κομματικές θέσεις (όχι όλοι βεβαίως και χωρίς να ισχυρίζομαι ότι η ενασχόληση με φοιτητικές παρατάξεις αυτή καθαυτή είναι το πρόβλημα). Ευρωπαϊκά θέματα, θέματα φορολογίας, θέματα κατανομής των πόρων του κράτους, θέματα μηχανισμών επίτευξης διαφάνειας, θέματα περιβάλλοντος, θέματα οικονομίας γενικά, θέματα κοινωνικής πολιτικής, θεσμικά ζητήματα και χίλια άλλα που ίσως θα έπρεπε να απασχολούν, μας βρίσκουν σε παντελή άγνοια.<br /><br />Κάποιες φορές σκέφτομαι μάλιστα πως για πολλούς, είναι εκ των ων ουκ άνευ να υπάρχει και να συντηρείται το Κυπριακό. <span style="font-weight: bold;">Η πολιτική τους ύπαρξη και επιβίωση εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη διαιώνιση του εθνικού μας προβλήματος</span>. Ίσως είναι κι ένας βασικός λόγος για τον οποίο διαιωνίζεται για τόσα χρόνια...<br /><br />Το Κυπριακό λειτουργεί σαν ένα <span style="font-weight: bold;">προπέτασμα καπνού</span> για την κυπριακή πολιτική πραγματικότητα. Ψηφίζουμε χωρίς ποτέ να συνυπολογίζουμε στην ψήφο μας οτιδήποτε άλλο πέραν της στάσης του κάθε κομματικού σχηματισμού για το κυπριακό. Αυτό το προπέτασμα καπνού καλύπτει όλα τα σάπια, όλη τη διαφθορά, όλη την ανικανότητα να ασκήσουμε πολιτική με προοπτική και όραμα για όλα τα υπόλοιπα θέματα πλην κυπριακού.<br /><br />Αν κάποια στιγμή ξυπνούσαμε με λυμένο το Κυπριακό και χωρίς κανένα μα κανένα πρόβλημα σχετικά με αυτό, θα ξεσκεπαζόταν απότομα η πολιτική μας ανυπαρξία. Θα φαινόμασταν ξαφνικά γυμνοί μετά το ξεκαθάρισμα του καπνού που μας κάλυπτε τόσο καιρό. Και θα ήταν απίστευτα επίκαιρα και τραγικά τα λόγια του ποιητή: <span style="font-weight: bold;">"Και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς Κυπριακό; Αυτό το πρόβλημα ήταν μια κάποια λύσις..."</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">Υ.Γ. Παντού και πάντα υπάρχουν βεβαίως και εξαιρέσεις, που απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-3459944313500411388?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-34588483817978707292009-06-30T13:03:00.003+03:002009-06-30T16:40:36.243+03:00<div style="text-align: justify;">Μετά από <a href="http://tsartelloui.blogspot.com/2009/06/blog-post_28.html">αυτή</a> την ανάρτηση από το συμπαθέστατο τσαρτελλούι, δεν μπορούσα παρά να αντιδράσω. Διότι ως γνωστόν είμαι αντιδραστικός και πνεύμα της αντιλογίας.<br /><br />Η εξεταστική αποτελεί ένα σταθερό γεγονός (συνήθως) για το φοιτητή. Γενάρη - Φεβράρη η χειμερινή, Ιούνη - Ιούλη η θερινή, Σεπτέμβρη η επαναληπτική. Είναι ολοφάνερο ότι αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής ενός φοιτητή. Γι' αυτό και ασχολούμαι μαζί της.<br /><br />Ευλογία λοιπόν ή κατάρα; Είναι τελικά ένας λόγος για να βρίζουμε θεούς και δαίμονες, την τύχη μας και την ηλιθιότητά μας που επιλέξαμε να έρθουμε Ελλάδα για σπουδές;<br /><br />Και αρχίζω το λογικότατο σκεπτικό μου. Ξέρω ότι διαφωνείτε όμως οφείλω να αναλύσω τη (μαλακία που με δέρνει) σκέψη μου! :)<br />Λοιπόν... Στη ζωή μου κάνω επιλογές και ζω με τις συνέπειες των επιλογών μου. Επέλεξα να διεκδικήσω θέση στην Αθήνα σε μια σπουδαία σχολή. Πέτυχα. Έθεσα ως στόχο μου την απόκτηση του πτυχίου. Πιο συγκεκριμένα έθεσα τον πήχη ψηλά: είπα θέλω να τελειώσω στα 4 χρόνια. Εφόσον έκαμα αυτές τις επιλογές, πρέπει να ζήσω με τις συνέπειες. Στην τελική εγώ το επέλεξα.<br /><br />Φτάνω λοιπόν στην εξεταστική. Η εξεταστική είναι το μέσο με το οποίο πετυχαίνω το στόχο μου. Βασικά ξεκινώ να διαβάζω κανένα μήνα πριν την εξεταστική (μάξιμουμ), άρα προηγουμένως είμαι "τζιενγκένης" (αργόσχολος) ουσιαστικά και κάνω ότι μα ότι μου αρέσει. Και περνώ όμορφα και ασχολούμαι με αυτά που με ενδιαφέρουν. Όμως τι θα γίνει φίλε αβέβαιε με τις σπουδές σου; Ε, για αυτό το λόγο υπάρχει η εξεταστική. Για να με κάμει (επιτέλους) να κάτσω να διαβάσω τίποτε και να μάθω κάτι από όλα αυτά τα πολύ ενδιαφέροντα που διδάσκομαι, με τα οποία δυστυχώς δεν ασχολούμαι κατά τη διάρκεια όλης της χρονιάς. <span style="font-style: italic;">Στη σχολή μου δεν πατώ, παίζω πιλότα, φούτσαλ και προ </span>(όπως λέει το γνωστό άσμα των Λοκομόντο "διορθωμένο"). Ε κάποια στιγμή οφείλω να διαβάσω. Και το ξέρω αυτό από πριν και είμαι προετοιμασμένος. Και πρέπει να γίνει η εξεταστική για να μάθω πέντε πράματα και να προωθήσω το στόχο μου. Άρα η εξεταστική είναι κάτι θετικό και εποικοδομητικό, το οποίο θέλω να αξιοποιήσω όσο καλύτερα μπορώ.<br /><br />Και συνεχίζω παραθέτοντας το γνωστό πλεόν ρητό: "Αν δεν μπορείς να αποφύγεις κάτι, απόλαυσέ το!" Μια δοκιμή και μόνο θα σας πείσει. Η εξεταστική, για κάποιον που έχει πάρει λίγο στα σοβαρά το θέμα σχολή και θέλει να τελειώσει κάποια στιγμή σ' αυτό τον αιώνα, είναι κάτι που δεν μπορεί να αποφύγει. Είναι κάτι δεδομένο, είναι κάτι σταθερό.<br />Τις ημερομηνίες της εξεταστικής δυστυχώς πάλι δεν μπορώ να τις αλλάξω. Δεν θα επιδιώξω να αναλύσω το θέμα "καταλήψεις", το οποίο ευθύνεται για την καθυστέρηση, διότι θα ξεφύγω από το θέμα μου. Η οπτική μου γωνία λέει το εξής: Όποτε και αν είναι η εξεταστική θα κάτσω να δώσω τα μαθήματα μου. Για οποιοδηποτε λόγο κι αν η εξεταστική μου τελειώνει 16 του Ιούλη, δεν μπορώ να κάνω κάτι ΤΩΡΑ, δεν μπορώ να κάνω κάτι ΣΗΜΕΡΑ. Σας φαίνεται μοιρολατρικό; Κάθε άλλο! Είναι απλώς η συνειδητοποίηση της πραγματικότητας. Το πρώτο βήμα για να ξεφύγεις από τη μιζέρια είναι να αποδεκτείς την πραγματικότητα όπως είναι και μετά να αρχίσεις προσπάθεια να την βελτιώσεις όσο γίνεται.<br /><br />Έχω λοιπόν δύο επιλογές:<br />1. Μπορώ να είμαι μίζερος. Μπορώ να βρίζω την τύχη μου, να παραπονιούμαι, να βλέπω τις φωτογραφίες των φίλων μου από παραλίες και να θέλω να σπάσω το pc, μπορώ να επικοινωνώ με Κύπρο (γονείς) με ύφος μωρού που του πήραν το παγωτό του, μπορώ να γυρεύω να ξεσπάσω παντού, μπορώ να είμαι με νεύρα έναν ολόκληρο μήνα και να μετρώ τα δευτερόλεπτα να τελειώσει η γαμημένη η εξεταστική. Μπορώ να ζηλεύω όλους τους υπόλοιπους που σπουδάζουν Αγγλία, Κύπρο και αλλού, μπορώ να βγάζω πικρία για το επίπεδο των πανεπιστημίων τους, μπορώ να βγάζω πικρία για όλους και για όλα, μπορώ να βάζω τόπικ στο εμεσεν του στυλ "δεν αντέχω άλλο, θέλω να πάω κύπρο" και επίσης μπορώ "να φακκώ τα πόθκια μου χαμαί τζαι να πετάσσουμαι ίσια πάνω, να πορτοκλωστώ, να ιδιοτροπέφκω τζαι να πεισμώννω όπως τον γάρον, να φακκώ την κκελλέ μου πας τον τοίχο τζαι να κόφκω τες φλέβες μου".<br /><br />2. Από την άλλη όμως, μπορώ να συνειδητοποιήσω ότι έχω εξεταστική. Καλώς ή κακώς είναι αρκετά αργά και θα κάνω ένα μόνο μήνα καλοκαίρι. Μπορώ να πω: Ε γουότ δε φακ, ένας μήνας = 30 ολόκληρες μέρες = 720 ολόκληρες ώρες! Στο κάτω κάτω καλύτερα ένας πανέμορφος μήνας καλοκαιρινών διακοπών, παρά τρεις και ανούσιοι (όσα δεν φτάνει η αλεπού...)! Και μπορώ να πω: σόου μπι ιτ (ας γίνει έτσι) παρόλο που δεν με ρώτησε κανένας. Εκτός από το να συνειδητοποιήσω ότι τελικά δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα, αλλά αντιθέτως είναι μια χαρά και δυο τρομάρες, μπορώ να δοκιμάσω να κάμω την εξεταστική μια περίοδο πραγματικά όμορφη. Υπάρχουν πολλά που μπορώ να κάμω. Κανείς δεν μπορεί να διαβάζει συνέχεια. Λίγο διάβασμα, λίγο διάλειμμα - λίγη κουβέντα, λίγη μουσική! Μπορώ να βγω με φίλους σε υπέροχα μέρη της Αθήνας, μπορώ να πάω σε υπέροχα πάρκα, μπορώ να βγω με την κιθάρα μου στο Λυκαβητό μια νύχτα του ιούλη με πανσέληνο, μπορώ να τριγυρίζω με ανθρώπους που αγαπώ σε σκοτεινά αθηναϊκά δρομάκια, μπορώ να φάω μεζεδάκια και να πιω κανένα ποτηράκι ρετσίνα σε ταβερνάκια απλά και μυρωδάτα, ενώ μπορώ να δοκιμάσω νέες γεύσεις παγωτό. Μπορώ να πάω για φούτσαλ, για μπάσκετ, για τέννις και για τροχάδι. Μπορώ να πάω παραλία για κολύμπι. Μπορώ να μάθω καλύτερη κιθάρα, μπορώ να γεμίσω τα ρουθούνια μου και την καρδιά μου με γιασεμί τις νύχτες, μπορώ να ακούσω κάντρυ μουσική καθώς κάθομαι στο μπαλκόνι και να αφεθώ, μπορώ να βάλω άγριες μουσικές, σε άγριες ώρες και να χτυπιέμαι μες το σπίτι (και να φωνάζει η γειτόνισσα). Μπορώ να κάμω έκπληξη στη Μαρία που είναι πολύ αγχωμένη, ή να ξαφνιάσω ευχάριστα τον Κωστή που τον πήρε από κάτω η αποτυχία στο τελευταίο μάθημα. Μπορώ να πάρω ένα τηλέφωνο την Νικολέττα που έχει κάποια προβλήματα και μπορώ να οργανώσω ένα μικρό πάρτυ έκπληξη για το Νίκο που έχει τα γενέθλιά του. Μπορώ να κάμω ακόμα μερικές εκατοντάδες χιλιάδες πράγματα. Όρεξη χρειάζεται μόνο. Λίγη φαντασία, διάθεση και καλή παρέα!<br /><br />Θα με ρωτήσετε όμως ευλόγως: Καλά και πώς θα βρεις χρόνο να τα κάνεις όλα αυτά αφού διαβάζεις;;; Ε λοιπόν, είμαι σε μια από τις πιο δύσκολες σχολές κατά γενική ομολογία και οφείλω να σας πω ότι ΓΙΝΕΤΑΙ. Χρειάζεται προγραμματισμός, οργάνωση, πειθαρχία. Τώρα διαβάζω και μετά ξαναδιαβάζω, γιατί απόψε θέλω να κάνω αυτό. Κι άμα υπάρχει κίνητρο, ξέρετε με πόσο περισσότερη όρεξη διαβάζει κανείς;;<br /><br />Ποια από τις δυο επιλογές θα επιλέξει ο καθένας είναι δική του υπόθεση. Όμως πρέπει να γνωρίζει ότι το αν η ζωή του κατά τη διαρκεια της εξεταστικής είναι μίζερη και άδεια ή αν είναι όμορφη και γεμάτη, είναι αποκλειστικά δική του ευθύνη.<br /><br />Το γεγονός ότι η δεύτερη επιλογή ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΓΙΝΕΤΑΙ είναι κάτι που συνειδητοποιώ, αλλά κατά καιρούς αδυνατώ να εφαρμόσω. Η ανάρτηση στρέφεται ως συμβουλή και παρότρυνση πρωτίστως σε μένα, που πέφτω κι εγώ στην παγίδα της μιζέριας πάρα πολλές φορές. Ξέρω όμως ότι είναι όλα στο χέρι μου. Και έχω βαρεθεί να βλέπω τέτοια μιζέρια γύρω μου όσον αφορά το θέμα εξεταστική.<br /><br />Υ.Γ. 1: Στο δεύτερο μέρος <a href="http://okhpos.blogspot.com/2009/06/blog-post_29.html">αυτής</a> της ανάρτησης εξαγγέλθηκε από τον γράφοντα η δημιουργία της ΥΨΥΦΕ (Υπηρεσίας Ψυχολογικής και άλλης Υποστήριξης Φοιτητών σε Εξεταστική) Αθήνας. Παρακαλείστε όσοι ενδιαφέρεστε να επικοινωνήσετε μαζί μου. :)<br /></div><br />Υ.Γ. 2: Και δεν με ενδιαφέρει πώς τα πάνε οι άλλοι στα μαθήματά τους, ούτε αν ήταν τυχεροί, ούτε αν αντίγραψαν. Τη μάχη τη δίνω με τον εαυτό μου και για τον εαυτό μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-3458848381797870729?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-44986808099973823382009-06-09T08:49:00.004+03:002009-06-09T09:09:21.765+03:00<div style="text-align: justify;">"Έχεις τα πινέλα, έχεις και τα χρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα".<br /><br />Αυτή η πρόταση του Νίκου Καζαντζάκη περικλείει νομίζω όλα αυτά που σκέφτομαι αυτή τη στιγμή. Περικλείει την Προσωπική Ευθύνη του καθενός απέναντι στον εαυτό του, απέναντι στη ζωή του. Περιέχει μιαν προτροπή: "ζωγράφισε τον παράδεισο". Φυσικά, με το ίδιο σκεπτικό, ο καθένας μπορεί να ζωγραφίσει και μια κόλαση και να βάλει σ' αυτήν τον εαυτό του. Αλλά αυτό είναι ευθύνη και επιλογή του καθενός.<br /><br />Φτάνει πλέον να ρίχνουμε τις ευθύνες αλλού, φτάνει να αποφεύγουμε το βάρος των επιλογών μας, φτάνει πια η μιζέρια κι η κακομοιριά. Αρκετά ρίξαμε το φταίξιμο στην τύχη, στο Θεό, στους γονείς μας, στον κόσμο ολόκληρο.<br /><br />Κρατώ τη ζωή μου στα δυο μου χέρια. Και της δίνω σχήμα και χρώμα. Επιλέγω. Και ζω. Με τις συνέπειες. Και μαθαίνω. Και ξαναπλάθω τη ζωή μου όπως τη θέλω.<br /><br />Μόνος απόλυτος υπεύθυνος εγώ.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-4498680809997382338?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-10143537935737777462009-05-27T21:29:00.003+03:002009-06-18T10:08:29.850+03:00Να δούμε πόσο ακόμα θα πίνουμε το πικρό ετούτο ποτήρι της απογοήτευσης...<br />Απογοήτευση γιατί πληθαίνουν όλοι αυτοί που ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ. Πληθαίνουν αυτοί που ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΚΑΝ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΟΥΝ. Πληθαίνουν οι ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ που η πατρίδα τους είναι μισή και την βλέπουν ολόκληρη. Πληθαίνουν αυτοί που θέλουν να βλέπουν με μίσος απέναντι για πάντα. Πληθαίνουν αυτοί που φοβούνται. Πληθαίνουν αυτοί που δεν τολμούν και δεν θέλουν να τολμήσουν. Πληθαίνουν αυτοί που έχουν βάλει τόσο σαθρές βάσεις στο μυαλό τους και τόσο μεγάλη αλλοίωση έπαθαν τα μάτια τους, που αντιμετωπίζουν τη βλακεία για ηρωισμό, την αρνητικότητα και τον απορριπτισμό ως αγωνιστικότητα και μαχητικότητα, τη μισαλλοδοξία και το φανατισμό ως φιλοπατρία και ελληνολατρεία...<br />Να δούμε ως πότε θα βλέπουμε αυτούς που πληθαίνουν και θα σιωπούμε. Να δούμε τελικά τί πρέπει να γίνει για να ανοίξουμε το στόμα μας και να φωνάξουμε. Να δούμε ως πότε θα κλείνουμε τη σκέψη μας σε φυλακή. Να δούμε ως πότε θα ανεχόμαστε αυτοί να αποφασίζουν, αυτοί να οδηγούν. Να δούμε αν έχουμε τα κότσια να γίνουμε μισητοί και αντιπαθείς σε αυτούς όλους. Να δούμε αν έχουμε τα κότσια να αντέξουμε τον πόλεμο. Να δούμε αν έχουμε τα κότσια να πούμε την άποψή μας και να αγωνιστούμε γι' αυτήν. Να δούμε αν αντέχουμε τη ρετσινιά του προδότη και του ανθρώπου "μειωμένων αντιστάσεων".<br />Να δούμε για πόσο ακόμα θα αφήνουμε το καλό, για να επιλέξουμε αυτό που φαίνεται καλό στα μάτια του κόσμου.<br />Ας κάνουμε μια προσπάθεια επιτέλους να πούμε αυτά που θέλουμε, αυτά που πιστεύουμε σωστά, αφήνοντας πίσω μας όλα αυτά που μας πληγώνουν, όλα τα λάθη του παρελθόντος.<br />Ας αφήσουμε ελεύθερο τον εαυτό μας να κρίνει. Ξεχάστε όλα αυτά που σας είπαν. Μπορεί να υπάρχει και μια άλλη αλήθεια, κάπου κάτω απ' όλ' αυτά κρυμμένη. Μια αλήθεια μεγαλύτερη και δυνατότερη.<br /><br />Οι ΥΠΕΥΘΥΝΕΣ ηγεσίες ΟΦΕΙΛΟΥΝ να λαμβάνουν αποφάσεις ανεξαρτήτως πολιτικού κόστους. Οι ΥΠΕΥΘΥΝΕΣ ηγεσίες ΟΦΕΙΛΟΥΝ να χαράζουν πορεία και να επηρεάζουν τον κόσμο, προσπαθώντας να τον πείσουν για την ορθότητα αυτής της επιλογής.<br />Οι ΥΠΕΥΘΥΝΕΣ ηγεσίες δεν ακολουθούν το ρεύμα και τη μάζα των ψηφορόρων τους. Αυτό είναι ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ.<br />Οι ΥΠΕΥΘΥΝΕΣ ηγεσίες ΗΓΟΥΝΤΑΙ.<br /><br />Δρόμος δεν υπάρχει λοιπόν. Το δρόμο τον ανοίγεις προχωρώντας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-1014353793573777746?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-24158374333728814412009-04-30T12:23:00.002+03:002009-04-30T12:41:04.718+03:00Ο ονειροπόλος Αβέβαιος του σήμερα:<br /><br /><span style="font-style: italic;">Αν αφήσουμε πίσω μας </span><br /><span style="font-style: italic;">όλα αυτά που πονάνε</span><br /><span style="font-style: italic;">και αν δούμε στα μάτια </span><br /><span style="font-style: italic;">αυτών που αγαπάνε</span><br /><span style="font-style: italic;">τότε ίσως διακρίνουμε </span><br /><span style="font-style: italic;">ισχνή μια ελπίδα</span><br /><span style="font-style: italic;">τα παιδιά μας να ζήσουνε</span><br /><span style="font-style: italic;">σ' ενωμένη πατρίδα.</span><br /><br />Μα προ-βλέπω ήδη στο μυαλό μου τον Αβέβαιο του αύριο να λέει:<br /><br /><span style="font-style: italic;">Τρέμω από φόβο κι ευθύνη</span><br /><span style="font-style: italic;">σαν με ρωτήσουν τί θα γίνει.</span><br /><span style="font-style: italic;">Σαν σταθούν τα παιδιά μου κριτές</span><br /><span style="font-style: italic;">και ζητήσουν εξηγήσεις για το χτες</span><br /><span style="font-style: italic;">Τι θα πω και πώς θα απαντήσω;</span><br /><span style="font-style: italic;">Πώς να βρω λόγια να εξηγήσω; </span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Διχασμένοι από πάθη, κακίες, όπλα κι πρόκληση</span><br /><span style="font-style: italic;">τυφλοί και κουφοί στης ειρήνης την πρόσκληση</span><br /><span style="font-style: italic;">"καταφέραμε" γιέ μου να φοβάσαι και φέτος</span><br /><span style="font-style: italic;">κι η ευθύνη βαριά σ' όλους μας, ανεξαιρέτως.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-2415837433372881441?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8937895302969266163.post-27043020807191338212009-02-17T21:36:00.000+02:002009-02-18T03:58:08.178+02:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 12"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 12"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CUsers%5CFrixos%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><link rel="themeData" href="file:///C:%5CUsers%5CFrixos%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:trackmoves/> <w:trackformatting/> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:donotpromoteqf/> <w:lidthemeother>EL</w:LidThemeOther> <w:lidthemeasian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:lidthemecomplexscript>X-NONE</w:LidThemeComplexScript> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:splitpgbreakandparamark/> <w:dontvertaligncellwithsp/> <w:dontbreakconstrainedforcedtables/> <w:dontvertalignintxbx/> <w:word11kerningpairs/> <w:cachedcolbalance/> </w:Compatibility> <m:mathpr> <m:mathfont val="Cambria Math"> <m:brkbin val="before"> <m:brkbinsub val="&#45;-"> <m:smallfrac val="off"> <m:dispdef/> <m:lmargin val="0"> <m:rmargin val="0"> <m:defjc val="centerGroup"> <m:wrapindent val="1440"> <m:intlim val="subSup"> <m:narylim val="undOvr"> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" defunhidewhenused="true" defsemihidden="true" defqformat="false" defpriority="99" latentstylecount="267"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Normal"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="heading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="35" qformat="true" name="caption"> <w:lsdexception locked="false" priority="10" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" name="Default Paragraph Font"> <w:lsdexception locked="false" priority="11" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtitle"> <w:lsdexception locked="false" priority="22" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Strong"> <w:lsdexception locked="false" priority="20" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="59" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Table Grid"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Placeholder Text"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="No Spacing"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Revision"> <w:lsdexception locked="false" priority="34" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="List Paragraph"> <w:lsdexception locked="false" priority="29" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="30" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="19" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="21" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="31" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="32" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="33" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Book Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="37" name="Bibliography"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" qformat="true" name="TOC Heading"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:1; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;} .MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} -->Η </style>Δεν ξέρω πώς ξεκινάνε τα ταξίδια. Συνήθως ξεκινάνε και τελειώνουν πριν το συνειδητοποιήσουμε καν. Είναι αρχή μου να πιστεύω στην εξέλιξη. Στη συνεχή εξέλιξη των πάντων. Θεωρώ ότι κάθε μέρα είμαι διαφορετικός. Όπως ακριβώς κάθε μέρα είναι διαφορετική και μου προσφέρει διαφορετικά πράγματα.<br />Είμαι ο Αβέβαιος. Τουλάχιστον έτσι με λένε για αυτό το blog.<br />Μου αρέσει να ψάχνω τα πράγματα. Μου αρέσει να λέω τη γνώμη μου. Ίσως γι' αυτό πάντα να μου φαινόταν ελκυστική η ιδέα ενός ιστολογίου. Είναι ένα βήμα. Μια κάποια λύση. Είμαι ανοιχτός σε όλες τις αντίθετες απόψεις. Μότο μου: Η διαφωνία τρέφει το διάλογο και ο διάλογος μας οδηγεί πιο κοντά στην αλήθεια. Ο σωστός διάλογος εννοείται.<br />Μου αρέσει η μουσική. Ακούω αρκετά είδη μουσικής. Ελληνικής και ξένης. Κάποτε κάποτε δοκιμάζω να γράψω κανένα τραγουδάκι. Έχω μια κιθαρούλα που είναι πάντα δίπλα μου. Σε κάθε μου στιγμή, σε κάθε μου ανάγκη έκφρασης.<br />Μου αρέσουν και τα βιβλία και οι ταινίες. Προτιμώ ένα καλό βιβλίο παρά μια καλή ταινία. Δύσκολα βρίσκει κανείς στις μέρες μας ένα καλό βιβλίο, αν και διαβάζω διάφορα στυλ. σε μια ταινία εξετάζω ιδιαίτερα την πρωτοτυπία της σκέψης του σεναρίου και τη μουσική. Βαριέμαι να βλέπω ταινίες ή να διαβάζω βιβλία, τα οποία μπορώ να προβλέψω. Μου αρέσει οτιδήποτε δίνει ερέθισμα για σκέψη.<br />Μου αρέσει η ιστορία. Μου αρέσει να παρακολουθώ και την επικαιρότητα, την ζωντανή ιστορία. Μου αρέσει συνακόλουθα η πολιτική αναζήτηση. Πολιτικά συστήματα, ιδεολογίες μου προσελκύουν το ενδιαφέρον.<br />Ακόμα περισσότερο μου αρέσουν οι άνθρωποι. Οι κάθε είδους άνθρωποι. Δεν μου αρέσουν οι ταμπέλες, οι "αφ' υψηλού", η μόδα, η τυποποίηση, η αλλοτρίωση, τα στερεότυπα και το καλούπωμα. Απεχθάνομαι τον εαυτό μου όταν αντιλαμβάνομαι ότι ακολουθώ στερεότυπα με τα οποία διαφωνώ ή όταν καλουπώνομαι. Χειρότερο όμως είναι όταν σταματώ να το αντιλαμβάνομαι. Μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους. Με ενδιαφέρει ιδιαίτερα η ανθρώπινη ψυχολογία. Γιατί λειτουργούμε με τον τον τρόπο που λειτουργούμε σε συγκεκριμένες καταστάσεις.<br />Ονειρεύομαι. Ονειρεύομαι έναν καλύτερο κόσμο. Ονειρεύομαι έναν καλύτερο άνθρωπο, που θα μας οδηγήσει σ' ένα καλύτερο κόσμο. Ονειρεύομαι έναν κόσμο ανθρωπινότερο. Ονειρεύομαι να μπορώ να καταλαβαίνω. Ονειρεύομαι να ζήσω. Ονειρεύομαι να γίνω ένας καλύτερος άνθρωπος. Γενικά... ονειρεύομαι.<br />Απεχθάνομαι την αδράνεια, τον χαμένο χρόνο, την απώλεια στιγμών, τα διλήμματα (αν και αυτά δεν αποφεύγονται με τίποτα), τις βραζιλιάνικες σειρές και τα ριάλιτι στην τηλεόραση. Θα πω και κάτι που δύσκολα το πιστεύετε. Σπάνια βλέπω τηλεόραση. Θα την ανοίξω για κάτι συγκεκριμένο. Ίσως ειδήσεις ή μια καλή ταινία ή μια έξυπνη ελληνική σειρά. Παρατήρησα ότι με αποβλακώνει η τηλεόραση. Μακάρι να έχω τη δύναμη να την σβήνω όταν τελειώνει αυτό για το οποίο την άνοιξα.<br />Θεωρώ σημαντικό να εκτιμούμε την κάθε στιγμή της ζωής μας, να χαιρόμαστε με τα μικρά, να μην αφήνουμε το κακό άγχος να μας καταβάλλει, να μην είμαστε άπληστοι, αλλά να αρκούμαστε με αυτά που έχουμε, να είμαστε ευγνώμονες, να γελάμε συχνά, να αγαπούμε τον εαυτό μας και να τον φροντίζουμε. Θεωρώ πολύ σημαντικό το θεσμό της οικογένειας.<br />Αβέβαιος δεν είμαι. Θα ήθελα να είμαι. Γιατί κάποιος αβέβαιος δεν είναι απόλυτος. Δεν είναι 100% πεπεισμένος για την ορθότητα αυτών που πιστεύει. Κάποιος που δεν είναι απόλυτος μπορεί να ακούσει, να κρίνει, να αντιπαραβάλει και να βελτιωθεί. Μπορεί να φτάσει πιο κοντά στην αλήθεια. Θα ήθελα να επανεξετάζω συνεχώς τις βεβαιότητές μου. Και να τις επαναπροσδιορίζω. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι δεν έχω αρχές και αξίες στις οποίες στηρίζομαι. Δεν είμαι σχετικιστής. Ξέρω απλά ότι θέλω να είμαι ανοιχτόμυαλος. Είμαι ανοιχτός στο να με πείσετε.<br />Είμαι σίγουρος το ταξίδι αυτό θα αξίζει τον κόπο.<br /><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8937895302969266163-2704302080719133821?l=avevaios.blogspot.com' alt='' /></div>avevaioshttp://www.blogger.com/profile/07307424494395006080noreply@blogger.com2