Προσωπική Ευθύνη

"Έχεις τα πινέλα, έχεις και τα χρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα".

Αυτή η πρόταση του Νίκου Καζαντζάκη περικλείει νομίζω όλα αυτά που σκέφτομαι αυτή τη στιγμή. Περικλείει την Προσωπική Ευθύνη του καθενός απέναντι στον εαυτό του, απέναντι στη ζωή του. Περιέχει μιαν προτροπή: "ζωγράφισε τον παράδεισο". Φυσικά, με το ίδιο σκεπτικό, ο καθένας μπορεί να ζωγραφίσει και μια κόλαση και να βάλει σ' αυτήν τον εαυτό του. Αλλά αυτό είναι ευθύνη και επιλογή του καθενός.

Φτάνει πλέον να ρίχνουμε τις ευθύνες αλλού, φτάνει να αποφεύγουμε το βάρος των επιλογών μας, φτάνει πια η μιζέρια κι η κακομοιριά. Αρκετά ρίξαμε το φταίξιμο στην τύχη, στο Θεό, στους γονείς μας, στον κόσμο ολόκληρο.

Κρατώ τη ζωή μου στα δυο μου χέρια. Και της δίνω σχήμα και χρώμα. Επιλέγω. Και ζω. Με τις συνέπειες. Και μαθαίνω. Και ξαναπλάθω τη ζωή μου όπως τη θέλω.

Μόνος απόλυτος υπεύθυνος εγώ.

Απογοήτευση

Να δούμε πόσο ακόμα θα πίνουμε το πικρό ετούτο ποτήρι της απογοήτευσης...
Απογοήτευση γιατί πληθαίνουν όλοι αυτοί που ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ. Πληθαίνουν αυτοί που ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΚΑΝ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΟΥΝ. Πληθαίνουν οι ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ που η πατρίδα τους είναι μισή και την βλέπουν ολόκληρη. Πληθαίνουν αυτοί που θέλουν να βλέπουν με μίσος απέναντι για πάντα. Πληθαίνουν αυτοί που φοβούνται. Πληθαίνουν αυτοί που δεν τολμούν και δεν θέλουν να τολμήσουν. Πληθαίνουν αυτοί που έχουν βάλει τόσο σαθρές βάσεις στο μυαλό τους και τόσο μεγάλη αλλοίωση έπαθαν τα μάτια τους, που αντιμετωπίζουν τη βλακεία για ηρωισμό, την αρνητικότητα και τον απορριπτισμό ως αγωνιστικότητα και μαχητικότητα, τη μισαλλοδοξία και το φανατισμό ως φιλοπατρία και ελληνολατρεία...
Να δούμε ως πότε θα βλέπουμε αυτούς που πληθαίνουν και θα σιωπούμε. Να δούμε τελικά τί πρέπει να γίνει για να ανοίξουμε το στόμα μας και να φωνάξουμε. Να δούμε ως πότε θα κλείνουμε τη σκέψη μας σε φυλακή. Να δούμε ως πότε θα ανεχόμαστε αυτοί να αποφασίζουν, αυτοί να οδηγούν. Να δούμε αν έχουμε τα κότσια να γίνουμε μισητοί και αντιπαθείς σε αυτούς όλους. Να δούμε αν έχουμε τα κότσια να αντέξουμε τον πόλεμο. Να δούμε αν έχουμε τα κότσια να πούμε την άποψή μας και να αγωνιστούμε γι' αυτήν. Να δούμε αν αντέχουμε τη ρετσινιά του προδότη και του ανθρώπου "μειωμένων αντιστάσεων".
Να δούμε για πόσο ακόμα θα αφήνουμε το καλό, για να επιλέξουμε αυτό που φαίνεται καλό στα μάτια του κόσμου.
Ας κάνουμε μια προσπάθεια επιτέλους να πούμε αυτά που θέλουμε, αυτά που πιστεύουμε σωστά, αφήνοντας πίσω μας όλα αυτά που μας πληγώνουν, όλα τα λάθη του παρελθόντος.
Ας αφήσουμε ελεύθερο τον εαυτό μας να κρίνει. Ξεχάστε όλα αυτά που σας είπαν. Μπορεί να υπάρχει και μια άλλη αλήθεια, κάπου κάτω απ' όλ' αυτά κρυμμένη. Μια αλήθεια μεγαλύτερη και δυνατότερη.

Οι ΥΠΕΥΘΥΝΕΣ ηγεσίες ΟΦΕΙΛΟΥΝ να λαμβάνουν αποφάσεις ανεξαρτήτως πολιτικού κόστους. Οι ΥΠΕΥΘΥΝΕΣ ηγεσίες ΟΦΕΙΛΟΥΝ να χαράζουν πορεία και να επηρεάζουν τον κόσμο, προσπαθώντας να τον πείσουν για την ορθότητα αυτής της επιλογής.
Οι ΥΠΕΥΘΥΝΕΣ ηγεσίες δεν ακολουθούν το ρεύμα και τη μάζα των ψηφορόρων τους. Αυτό είναι ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ.
Οι ΥΠΕΥΘΥΝΕΣ ηγεσίες ΗΓΟΥΝΤΑΙ.

Δρόμος δεν υπάρχει λοιπόν. Το δρόμο τον ανοίγεις προχωρώντας.