Ο τρόπος να αγαπάς

Ο καθένας μέσα σε μια σχέση αναμένει κάποια πράγματα από τον άλλο. Και εκδηλώνεται με τον τρόπο που έμαθε. Και πώς έμαθε; Από τις σχέσεις τις οποιες έχει "ζήσει":

1. Τις δικές του προηγούμενες σχέσεις κατα κύριο λόγο.
2. Τη σχέση των γονιών του.
3. Σχέσεις άλλων ανθρώπων (πολύ καλών φίλων ως επί το πλείστον).

Με αυτές τις σκέψεις πρέπει να προχωρήσουμε ένα βήμα παρακάτω: Το να αγαπάς είναι κάτι που μαθαίνεται. Είναι μια γνώση ειδικότερη, μια τέχνη, την οποία δεν διαθέτει ο άνθρωπος εκ φύσεως και από τη γέννησή του. Φυσικά, κάθε άτομο διαθέτει την ικανότητα να μάθει.

Αιτιολογική σκέψη για το γεγονός ότι το να αγαπάς αποτελεί τέχνη, της οποίας η εκμάθηση απαιτεί προσπάθεια, είναι η εξής:

Το να αγαπάς είναι η εκδήλωση του συναισθήματος της αγάπης. Αποτελεί δηλαδή πράξη, ενέργεια, δράση. Ο άνθρωπος από τη γέννηση του και μετά, παρατηρεί και μαθαίνει τις εκδηλώσεις των συναισθημάτων. Οι εξωτερικές εκδηλώσεις του συναισθήματος είναι οι ενδείξεις που οδηγούν στο συμπέρασμα της ύπαρξής του. Για παράδειγμα, κάποιος καταλαβαίνουμε ότι είναι θυμωμένος από την εξωτερική εκδήλωση του συναισθήματος στο πρόσωπό του (π.χ. ύφος με κατεβασμένα φρύδια, "δημμένα", όπως λέμε), και στην εξωτερική εκδήλωση με τα χέρι (π.χ. να χτυπήσει με δύναμη το χέρι στο τραπέζι). Έτσι μαθαίνουμε να αντιλαμβανόμαστε κάποιον που νιώθει θυμό, από τις "θυμωμένες" εκδηλώσεις του. Με το ίδιο σκεπτικό αντιλαμβανόμαστε κάποιον που νιώθει αγάπη. Με τις εκδηλώσεις της.

Αν όμως για το θυμό οι εκδηλώσεις μοιάζουν σε αρκετά μεγάλο βαθμό από άνθρωπο σε άνθρωπο, για την αγάπη οι εκδηλώσεις ποικίλουν σε απίστευτο βαθμό. Και αν θεωρήσουμε ότι ο κάθε άνθρωπος παρατηρεί και αντιλαμβάνεται εκδηλώσεις διαφορετικές (εύλογο, αν λάβουμε υπόψη τους παράγοντες 1-3 που προαναφέρθηκαν), τότε καταλήγουμε στο ότι "άλλη αγάπη, άλλη αγάπη έχει ο καθένας στο μυαλό του..." (στίχος από το τραγούδι "Πλατεία Ασωμάτων" των αδερφών Κατσιμίχα).

Αυτό το πρόβλημα ήταν μια κάποια λύσις...

Η πολιτική ζωή στην Κύπρο έχει ένα χαρακτηριστικό. Είναι μια πολιτική ζωή εξαιρετικά μονοθεματική. Κυπριακό - τελεία και παύλα. Θεωρώ ότι η ενασχόληση με την πολιτική εμπεριέχει πολλά άλλα τα οποία στην Κύπρο ούτε καν φανταζόμαστε.

Θα μου πείτε: Ναι, αλλά το Κυπριακό αποτελεί το πιο σημαντικό απ' όλα, αποτελεί ένα εθνικό ζήτημα που είναι η πρώτη μας προτεραιότητα. Η Ευρώπη, ο ΟΗΕ, και άλλοι πολλοί θεωρούν το Κυπριακό ένα πρόβλημα που πρέπει να επιλυθεί και το θέτουν σε πρώτη προτεραιότητα και εμείς, οι άμεσα εμπλεκόμενοι, θα το θεωρούμε ασήμαντο; Όχι. Ποτέ δεν είπα κάτι τέτοιο, απαντώ.

Σίγουρα είναι το πιο σημαντικό. Όμως δεν είναι το μόνο ζήτημα που υπάρχει. Και κυρίως αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι δεν εξαντλείται στο Κυπριακό η πολιτική ενασχόληση.

Παιδική απορία: Δηλαδή στις άλλες χώρες που δεν έχουν παρόμοιο πρόβλημα με το Κυπριακό, οι πολιτικοί τι κάνουν; Κάθονται και τα ξύνουν;

Η μονοθεματικότητά μας αυτή γίνεται αντιληπτή σε πάρα πολλούς τομείς. Κι αυτό δεν φαίνεται μόνο στην ανεπάρκεια των πολιτικών. Φαίνεται στη δική μας άγνοια (χωρίς φυσικά να εξαιρείται ο γράφων). Οι ημιμαθείς περί κυπριακού θεωρούνται πολιτικοί διανοούμενοι για την κοινή μας γνώμη. Ιδίως μες τη νεολαία μας βλέπω να ξεχωρίζουν αυτοί που βλέπουν 5% από το ένα μάτι στο θέμα κυπριακό γιατί όλοι οι υπόλοιποι είναι θεόστραβοι (παραλλάσσοντας το "στους στραβούς ο μονόφθαλμος"). Ακόμα χειρότερα: Αυτοί είναι κομματικά στρατευμένοι και το μόνο που κάνουν είναι να υπερασπίζονται κομματικές θέσεις (όχι όλοι βεβαίως και χωρίς να ισχυρίζομαι ότι η ενασχόληση με φοιτητικές παρατάξεις αυτή καθαυτή είναι το πρόβλημα). Ευρωπαϊκά θέματα, θέματα φορολογίας, θέματα κατανομής των πόρων του κράτους, θέματα μηχανισμών επίτευξης διαφάνειας, θέματα περιβάλλοντος, θέματα οικονομίας γενικά, θέματα κοινωνικής πολιτικής, θεσμικά ζητήματα και χίλια άλλα που ίσως θα έπρεπε να απασχολούν, μας βρίσκουν σε παντελή άγνοια.

Κάποιες φορές σκέφτομαι μάλιστα πως για πολλούς, είναι εκ των ων ουκ άνευ να υπάρχει και να συντηρείται το Κυπριακό. Η πολιτική τους ύπαρξη και επιβίωση εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη διαιώνιση του εθνικού μας προβλήματος. Ίσως είναι κι ένας βασικός λόγος για τον οποίο διαιωνίζεται για τόσα χρόνια...

Το Κυπριακό λειτουργεί σαν ένα προπέτασμα καπνού για την κυπριακή πολιτική πραγματικότητα. Ψηφίζουμε χωρίς ποτέ να συνυπολογίζουμε στην ψήφο μας οτιδήποτε άλλο πέραν της στάσης του κάθε κομματικού σχηματισμού για το κυπριακό. Αυτό το προπέτασμα καπνού καλύπτει όλα τα σάπια, όλη τη διαφθορά, όλη την ανικανότητα να ασκήσουμε πολιτική με προοπτική και όραμα για όλα τα υπόλοιπα θέματα πλην κυπριακού.

Αν κάποια στιγμή ξυπνούσαμε με λυμένο το Κυπριακό και χωρίς κανένα μα κανένα πρόβλημα σχετικά με αυτό, θα ξεσκεπαζόταν απότομα η πολιτική μας ανυπαρξία. Θα φαινόμασταν ξαφνικά γυμνοί μετά το ξεκαθάρισμα του καπνού που μας κάλυπτε τόσο καιρό. Και θα ήταν απίστευτα επίκαιρα και τραγικά τα λόγια του ποιητή: "Και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς Κυπριακό; Αυτό το πρόβλημα ήταν μια κάποια λύσις..."

Υ.Γ. Παντού και πάντα υπάρχουν βεβαίως και εξαιρέσεις, που απλώς επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Προσωπική Ευθύνη

"Έχεις τα πινέλα, έχεις και τα χρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα".

Αυτή η πρόταση του Νίκου Καζαντζάκη περικλείει νομίζω όλα αυτά που σκέφτομαι αυτή τη στιγμή. Περικλείει την Προσωπική Ευθύνη του καθενός απέναντι στον εαυτό του, απέναντι στη ζωή του. Περιέχει μιαν προτροπή: "ζωγράφισε τον παράδεισο". Φυσικά, με το ίδιο σκεπτικό, ο καθένας μπορεί να ζωγραφίσει και μια κόλαση και να βάλει σ' αυτήν τον εαυτό του. Αλλά αυτό είναι ευθύνη και επιλογή του καθενός.

Φτάνει πλέον να ρίχνουμε τις ευθύνες αλλού, φτάνει να αποφεύγουμε το βάρος των επιλογών μας, φτάνει πια η μιζέρια κι η κακομοιριά. Αρκετά ρίξαμε το φταίξιμο στην τύχη, στο Θεό, στους γονείς μας, στον κόσμο ολόκληρο.

Κρατώ τη ζωή μου στα δυο μου χέρια. Και της δίνω σχήμα και χρώμα. Επιλέγω. Και ζω. Με τις συνέπειες. Και μαθαίνω. Και ξαναπλάθω τη ζωή μου όπως τη θέλω.

Μόνος απόλυτος υπεύθυνος εγώ.

Απογοήτευση

Να δούμε πόσο ακόμα θα πίνουμε το πικρό ετούτο ποτήρι της απογοήτευσης...
Απογοήτευση γιατί πληθαίνουν όλοι αυτοί που ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ. Πληθαίνουν αυτοί που ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΚΑΝ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΟΥΝ. Πληθαίνουν οι ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ που η πατρίδα τους είναι μισή και την βλέπουν ολόκληρη. Πληθαίνουν αυτοί που θέλουν να βλέπουν με μίσος απέναντι για πάντα. Πληθαίνουν αυτοί που φοβούνται. Πληθαίνουν αυτοί που δεν τολμούν και δεν θέλουν να τολμήσουν. Πληθαίνουν αυτοί που έχουν βάλει τόσο σαθρές βάσεις στο μυαλό τους και τόσο μεγάλη αλλοίωση έπαθαν τα μάτια τους, που αντιμετωπίζουν τη βλακεία για ηρωισμό, την αρνητικότητα και τον απορριπτισμό ως αγωνιστικότητα και μαχητικότητα, τη μισαλλοδοξία και το φανατισμό ως φιλοπατρία και ελληνολατρεία...
Να δούμε ως πότε θα βλέπουμε αυτούς που πληθαίνουν και θα σιωπούμε. Να δούμε τελικά τί πρέπει να γίνει για να ανοίξουμε το στόμα μας και να φωνάξουμε. Να δούμε ως πότε θα κλείνουμε τη σκέψη μας σε φυλακή. Να δούμε ως πότε θα ανεχόμαστε αυτοί να αποφασίζουν, αυτοί να οδηγούν. Να δούμε αν έχουμε τα κότσια να γίνουμε μισητοί και αντιπαθείς σε αυτούς όλους. Να δούμε αν έχουμε τα κότσια να αντέξουμε τον πόλεμο. Να δούμε αν έχουμε τα κότσια να πούμε την άποψή μας και να αγωνιστούμε γι' αυτήν. Να δούμε αν αντέχουμε τη ρετσινιά του προδότη και του ανθρώπου "μειωμένων αντιστάσεων".
Να δούμε για πόσο ακόμα θα αφήνουμε το καλό, για να επιλέξουμε αυτό που φαίνεται καλό στα μάτια του κόσμου.
Ας κάνουμε μια προσπάθεια επιτέλους να πούμε αυτά που θέλουμε, αυτά που πιστεύουμε σωστά, αφήνοντας πίσω μας όλα αυτά που μας πληγώνουν, όλα τα λάθη του παρελθόντος.
Ας αφήσουμε ελεύθερο τον εαυτό μας να κρίνει. Ξεχάστε όλα αυτά που σας είπαν. Μπορεί να υπάρχει και μια άλλη αλήθεια, κάπου κάτω απ' όλ' αυτά κρυμμένη. Μια αλήθεια μεγαλύτερη και δυνατότερη.

Οι ΥΠΕΥΘΥΝΕΣ ηγεσίες ΟΦΕΙΛΟΥΝ να λαμβάνουν αποφάσεις ανεξαρτήτως πολιτικού κόστους. Οι ΥΠΕΥΘΥΝΕΣ ηγεσίες ΟΦΕΙΛΟΥΝ να χαράζουν πορεία και να επηρεάζουν τον κόσμο, προσπαθώντας να τον πείσουν για την ορθότητα αυτής της επιλογής.
Οι ΥΠΕΥΘΥΝΕΣ ηγεσίες δεν ακολουθούν το ρεύμα και τη μάζα των ψηφορόρων τους. Αυτό είναι ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ.
Οι ΥΠΕΥΘΥΝΕΣ ηγεσίες ΗΓΟΥΝΤΑΙ.

Δρόμος δεν υπάρχει λοιπόν. Το δρόμο τον ανοίγεις προχωρώντας.