Δεν θέλουμε λύση! Μην μας πιέζετε! Τέλος!

Κουραστική η επανάληψη. Αφήστε μας επιτέλους! Δεν θέλουμε λύση! Όχι όχι όχι όχι! Τι παραπάνω να σας πούμε;

Όχι στην επιδιαιτησία!

Ξανά.. ξανά... Παρακαλώ εσείς, το ενθουσιασμένο, πατριωτικά εμψυχωμένο πλήθος να φωνάζετε με θέρμη!

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΙΑΙΤΗΣΙΑ! ΟΧΙ!

ΟΧΙ ΣΤΑ ΧΡΟΝΟΔΙΑΓΡΑΜΜΑΤΑ! ΟΧΙ!

ΟΧΙ ΣΕ ΔΙΕΘΝΗ ΔΙΑΣΚΕΨΗ! ΟΧΙ!

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΤΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ ΑΠΟ ΑΛΛΟΥΣ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ! ΟΧΙ!

Τώρα που φωνάξαμε τα συνθήματά μας και ξεσπάσαμε, μπορούμε να μιλήσουμε. Και όχι, δεν θέλουμε λύση. Είχα διαφωνήσει αρχικά με αυτό το "γεγονός", αλλά είναι καιρός να αφαιρέσουμε τα εισαγωγικά. Καλλιεργούμε κλίμα μη λύσης εδώ και πάρα πολύ καιρό, που αναρωτιέμαι τελικά: Ποιος θέλει λύση σήμερα;

Ας ξεκινήσουμε απ' τα εύκολα:

1. ΕΛΑΜ, ΕΥΡΩΚΟ: Απολογούμαι κατ' αρχάς για το γεγονός ότι βρίσκονται στην ίδια βαθμίδα. Απλώς βαριόμουνα να αφιερώσω δύο νούμερα για αυτά τα (νούμερα) κόμματα. Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω.

2. Αρχιεπίσκοπος: Δεν ήθελε, δεν θέλει και δεν θα θέλει ποτέ μια λύση εντός πραγματικότητας.

3. ΔΗΚΟ - ΕΔΕΚ - ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ: Θα έπρεπε ίσως να ξεχωρίσω την ΕΔΕΚ απ' αυτή την τριάδα. Γιατί κάποιοι άνθρωποι στην ΕΔΕΚ πιστεύουν ίσως ακόμα σε λύση. Για τους υπόλοιπους μην ρωτάτε. Η λυσοφοβική φράξια στηρίζεται σε αυτούς.

4. ΑΚΕΛ: Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Πώς να εξηγήσεις σε ένα ΑΚΕΛικό ότι η συμπεριφορά του κόμματός του δείχνει ξεκάθαρα ότι δεν θέλει λύση; Οι δηλώσεις, οι συμπεριφορές, η καλλιέργεια κλίματος, οι αρνητικότατες ενδείξεις που δίνουν συνεχώς προς τα έξω, η συνεχής έγνοια του ΑΚΕΛ για το εσωτερικό κλίμα και την αντιπαράθεση με το ΔΗΣΥ και η άρνηση θεμελίωσης μιας οποιασδήποτε κοινής γραμμής - συνεργασίας (όταν του δόθηκε αυτή η ευκαιρία). Η έγνοια μας και στο Green Tree ήταν μία: Να μη μας "γελάσουν" οι κακοί ξένοι και να μας βάλουν ττερπιέν να το λύσουμε (βλέπε χρονοδιάγραμμα). Διότι μετά πώς θα το παρουσιάζαμε στην Κύπρο; Ήταν να μας κόψουν την κκελλέ μας! Ναι ήταν να σου την κόψουν μετά που 4 χρόνια που πολιτεύκεσαι όπως πολιτεύκεσαι! Δεν θέλεις να το λύσεις κ. Χριστόφια τζιαι φαίνεται που το μίλιν ! Έτσι τζ' αλλιώς είδαμεν την πολιτική σας τόλμη τζιαι το θάρρος σας το 2003 τζιαι το 2004. Εν τζιαι χρειαζούμαστεν αποδείξεις με σφραγίδες τζιαι χαρτόσημα (κάπως έτσι εν μας το ελάλεν ο Τάσσος;)! Αναρωθκιούμαι μερικές φορές με τί "καρύδια" θα φέρεις ενώπιον του κόμματός σου σχέδιο χειρότερο που το Αννάν τζιαι θα τους πεις ψηφίστε το. Οξά εννά κάμεις όπως τον προηγούμενο; Εννα το φέρεις τζιαι εσού ο ίδιος εννα κλώσεις;

5. ΔΗΣΥ: Μετά που την περίοδο της δεδηλωμένης στήριξης και του απλώματος χείρας βοηθείας και συμπόρευσης προς τον Χριστόφια, η οποία όμως επέρασε ανεπιστρεπτί, έκλωσεν τα ο ΔΗΣΥ. Για έναν που εν μες το πολιτικό παιγνίδι εν φυσιολογικό. Εμπήκαμε σε τροχιά προεδρικών τζιαι τωρά έσφιξεν ακόμα παραπάνω το ζωνάριν. Οι λυσοφοβικοί έτσι όπως τα εκάμαμεν ούλλοι εν παντού τζιαι εν πολλοί. Σκέφτου ότι έσιει κάμποσους μες το ΑΚΕΛ πλέον, φαντάστου τι γίνεται μες τον ΔΗΣΥ. Η απόρριψη τζιαι η επίρριψη ευθυνών πας τον Πρόεδρο πλέον ήταν αναμενόμενη πριν το Green Tree. "Κινήσεις τόλμης ξιάστε τες. Τωρά έσιει προεδρικές, δυστυχώς τούτοι ούλλοι οι αντι-λυσικοί εννα καθορίσουν το αποτέλεσμα, έννεν ώρα για μετριοπάθειες". Τούτη είναι με λλία λόγια η "γραμμή" του Νίκαρου, οπότε είναι προφανές ότι δεν θέλουν οποιαδήποτε θετική - ή έστω που να μοιάζει θετική - εξέλιξη πας το Κυπριακό.

Έχουμε και λέμε λοιπόν: ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΛΥΣΗ. Και για να εξηγούμαι (και να μην παρεξηγούμαι, που λαλεί τζι' ο Κουλίας), εννοώ ότι κανένας δεν θέλει λύση όπως αυτή που συζητούμε. Δηλαδή εφικτή. Γιατί αν τους ρωτήσεις ούλλοι θέλουν λύση. Ως τον ένα. Κάποια λύση, την οποία ο καθένας μπορεί να περιγράψει με τα δικά του διαστημικά χρώματα.

Αφού λοιπόν, κανένας δεν θέλει λύση, γιατί τάχα τα κανάλια μας εμφάνισαν το αποτέλεσμα του Green Tree ως αρνητικό; Ας μας πουν ειλικρινά την επόμενη φορά. Θέλω να το ακούσω σε ρεπορτάζ, όπως το νιώθει πραγματικά η ψυχή του κάθε (σχεδόν) Ελληνοκύπριου: "Ευτυχώς, τίποτα δεν προέκυψε ούτε και σε αυτή τη συνάντηση. Ευελπιστούμε η επόμενη να αργήσει πολύ ή και να μην έρθει ποτέ. Η τουρκική αδιαλλαξία φταίει για όλα!"

Δέκα "πρώτα"!

Ενόψει του ότι είναι η πρώτη ανάρτηση της χρονιάς, εύχομαι καλή χρονιά σε όλους. Το 2012 μακάρι να είναι γεμάτο από όμορφες στιγμές για όλους.

Από την αρχή του 2012 έκανα μερικά 'firsts', δηλαδή πράγματα τα οποία έκανα/είδα/άκουσα/έζησα για πρώτη φορά στη ζωή μου. Καταγράφω:

1. Έφαα στο "Τζίζι Μίζι" στη Λακατάμεια. Οι πιο ωραίοι καράολοι (ή καραόλοι;) που έφαα ποττέ!

2. Μετά που εγύρισεν ο χρόνος, κατά τες 5 το πρωί, εχόρεψα ζεϊμπέκκικο. Ναι εγώ. Εν αθθυμούμαι πόση ώρα ούτε πόσον καραγκιόζης ήμουν. Επέρασα καλά. Απλώς τα σφηνάκια εν πρέπει να τα πίνεις πολλά μαζί την ίδια ώρα.

3. Επήα οδικώς στα σhιόνια τζιαι οδήγουν εγώ. Ναι εν το είχα ξανακάμει.

4. Εχρησιμοποίησα την τετρακίνηση του αυτοκινήτου.

5. Ετζοιμήθηκα ενώ έξω εσhιόνιζε. Θυμούμαι ακόμα μια φορά που έγινε στην Αθήνα, αλλά τζείνο στην Αθήνα εν το λαλείς ακριβώς σhιόνι.

6. Έβαλα την ταχύτητα 'L' πας το αυτόματό μου gearbox.

7. Εφάμε πρωινό ενώ δίπλα μας, πόξω που το τζάμι εσhιόνιζε πολλά πυκνό χιόνι. Ναι ντάξει επαράσhεσά το. Έμεινε να πω: Έσhεσα, ενώ έξω εσhιόνιζε. Έλεος ρε φίλε μου! Ναι αλλά το πρωινό αλήθκεια ήταν όπως το παραμυθένιο. Είδαμεν άσπρη μέρα (που ελάλεν τζιαι ένας παρέας τζιαμέ)!

8. Εν επερίμενα να γίνει ποττέ: Επήαμε να φάμε σε ένα τόπο τζιαι το φαγητό ήταν τόσο χάλια που εδυσκολεύκουμουν πολλά να το φάω. Πραγματικά είμαι ένας λάκκος τζιαι αποκλείεται να φκάλω σκάρτο. Υπάρχει πιθανότητα να μεν μου πολλοαρέσει, αλλά θα το φάω πάλε. Στον "Φεραίο" στην πλατεία Τροόδους (για να κάμουμε τζιαι "διαφήμιση"), δεν εκατάφερα να τα φάω. Σκληρό και αμάσητο σουβλάκι, βρωμερότατη σιεφταλιά με κάτι πολλά έντονο στη γεύση που την εχαλούσε πολλά και λουκάνικο του εμπορίου παρακαλώ μέσα στο mixed grill. Εννοώ ότι εν ήταν κυπριακό. Πραγματικά έπιασα mixed grill τζιαι έψαχνα μέσα στο πιάτο μου να έβρω κάτι να φάω. Τζιαι επεινούσα τζιαι σαν λύκος. Εν επερίμενα ότι θα το έκαμνα ποττέ αλλά όταν εφύαμε, είπα το χιλιοειπωμένο αστείο-σοβαρό: "Άτε... Τωρά να πάμεν κάπου να φάμεν;"

9. Επήα στο αεροδρόμιο του Gatwick.

10. Είδα λίμνη παγωμένη με πολλές πέτρες πεταμένες που πάνω της, που πολλούς περίεργους σαν εμένα που εν επιστέφκαν τζιαι εθέλαν να το διαπιστώσουν. Εντυπωσίασέ με πάρα πολλά. Θέλω να πάω να την τσιακκάρω τζιαι μέρα, διότι τη νύχτα απλώς εγυάλλιζε η επιφάνεια. Εγώ θέλω να δω αν θωρείς που μέσα. :)

Τώρα που ννα θυμηθώ τζιαι τα άλλα εννά πιντώσω. Προς το παρόν εννα το αφήκω έτσι για ναν δέκα. Στρογγυλά πράματα.

Το καλόν το πράμαν αρκεί να έρτει!

Έχω την τιμή να είμαι ο blogger που πρέπει να σκαρφιστεί δώρον για τον ένα και ανεπανάληπτο...

Όι όι... Too soon guys!

Εκαταλάβετε όμως ότι εν άντρας! Κάτι εν τζιαι τούτο! Εν είμαστεν πολλοί σε τούντην παρέα νομίζω.

Αλλά πραγματικά νομίζω ότι έχω την πιο δύσκολη δουλειά ανάμεσα σε ούλλες τες συμμετοχές του Σίκρετ Σάντα! Διότι τούτος ο άνθρωπος εν ακριβώς ο ειδικός στο να έβρει τα πάντα, κάθε είδους δώρα, εργαλεία, αστεία αντικείμενα, παράξενα, περίεργα, απίστευτα τζιαι να μας κάμει να πούμεν κάθε φοράν:

ΟΙ ΛΑΟΜΟΝ!

Ναι όπως πολλά καλά εκαταλάβετε, μιλώ για τον Invictus!

Αλλά τι δώρο να του κάμει ο Άγιος Βασίλης; Χμ... Αντιλαμβάνεστε ότι δικαιολογημένα μιλούμε για την πιο δύσκολη επιλογή μακράν!

Εν ηξέρω πολλά πράματα για τον Invictus παρόλο που δκιεβάζω/θαυμάζω/γελώ/παραξενεύκουμαι με τες αναρτήσεις του που αρκετά παλιά! Εννοώ εν ξέρω προσωπικές λεπτομέρειες για να του κάμω ένα προσωπικό δώρο!

Αναγκάστηκα λοιπόν μετά από τις οδηγίες του Άγιου να δημιουργήσω το "δώρο", που στην πραγματικότητα είναι και αυτό ένα εργαλείο για να μπορούμε να εκμεταλλευτούμε τον Invictus!

Μεν του το πείτε τούτο όμως! Εμείς θα το παρουσιάσουμε ως ένα δώρο που το μόνο που θέλει είναι να αναγνωρίσει την απίστευτη ικανότητα αυτού του ανθρώπου ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

Παρουσιάζω σε πρώτη και μοναδική προβολή το καινούριο σάιτ, το οποίο παραδίδεται ως δώρο στον Invictus με αυτή την ανάρτηση:

ΤουρουτουρουτουρουτουρουτουΜΠΟΥΜ!

Πάτα δαμαί να δεις το δώρον!

Πάτα Χ σε τζείνο το παράθυρο που εμφανίζεται μπροστά που τη δημιουργία τζιαι χώννει την!

......................

......................

......................

Ναι, είναι τούτον που φαντάζεσαι! Το INVICTOOGLE είναι μια μηχανή αναζήτησης μέσα από τα Drafts του Invictus! Ως γνωστόν "Αυτό που σκεφτόμαστε, το έχει στα Drafts του!" Για αυτό και μπορούμε πλέον να ανακαλύψουμε το κάθε τι που σκεφτόμαστε μέσα από αυτή τη μηχανή αναζήτησης, η οποία αποτελεί τον ελάχιστο φόρο τιμής στον ένα και μοναδικό αναζητητή του σύμπαντος κόσμου INVICTUS!

Με τις καλύτερες μου ευχές στον Invictus και σε όλους τους μπλόγγερς για υγεία και ευτυχία! Να έχετε όλοι όμορφες γιορτές και να γελάσετε με την καρδιά σας! Και να αγαπάτε και να σας αγαπούν!

Φήμες για Πιτσιλλίδη: Θεμελιώδες πρόβλημα νοοτροπίας

Κατ' αρχάς, θεωρώ σημαντικό να διευκρινίσω ότι δεν είμαι οπαδός ούτε ψηφοφόρος ούτε δικηγόρος του Πιτσιλλίδη. Γράφω από αγανάκτηση.

Ο Πιτσιλλίδης είναι ένα πολιτικό πρόσωπο, που καλώς ή κακώς πολιτεύεται, εκφράζει τις απόψεις του και είναι βουλευτής. Ο καθένας ας κρατήσει εν προκειμένω την άποψή του για τον εαυτό του.

Μια φήμη ξεκινά από κάπου. Πάντοτε αδιευκρίνιστο πού. Διασκορπίζεται στα στρώματα της κοινωνίας μας με χαρακτηριστική ταχύτητα. Η κουτσομπολίστικη, επιφανειακή μας αντιμετώπιση καταναλώνει με ευκολία το νέο ΓΕΓΟΝΟΣ και το αναπαράγει. Η ακόρεστη μας σαρκοβόρα πείνα για πικάντικα σκάνδαλα είναι αήττητη. Αποτελεί κι αυτό μια μορφή συνομωσιολογίας. Και ακριβώς όπως και η τελευταία, είναι επικίνδυνα εθιστική! Είναι "πιασάρικο" το θέμα πώς να το κάνουμε (δείτε επεισόδιο "Στρος Καν")! Αλλά ας μην πάμε μακριά: έχουμε αρκετά κυπριακά παραδείγματα ήδη να επιδείξουμε (βλ. Σαρρής).

Ο λόγος που έγινε χλευασμός και συκοφάντηση του Πιτσιλλίδη δεν είναι το γεγονός ότι είναι θεολόγος ή ο τρόπος που πολιτεύτηκε μέχρι σήμερα. Στη θέση του Πιτσιλλίδη μπορεί να βρεθεί οποιοσδήποτε. Είναι το γεγονός ότι σαν κοινωνία έχουμε καλλιεργημένη τη νοοτροπία της λάσπης και του ψιθύρου και ο Πιτσιλλίδης λόγω της γρήγορης (πολιτικής) ανόδου του, απέκτησε εχθρούς. Επέλεξαν να τον χτυπήσουν κάτω από τη μέση με μια εντελώς ανυπόστατη (προφανώς κατ' εμένα) φήμη, ξέροντας πολύ καλά ότι η προπαγανδιστική αυτή επίθεση θα "έπιαννε" εύκολα. Η ανύπαρκτη βασιμότητά της δεν θα δημιουργούσε ενδοιασμούς στα κάθε λογής όρνεα.

Η ευκολία με την οποία αναπαράγουμε μια ΠΛΗΡΩΣ ΑΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΤΗ ΦΗΜΗ, θεωρώ ότι αποτελεί ενδεικτικό παράδειγμα του ανύπαρκτου πολιτικού μας πολιτισμού. Η αντίδρασή μας σε τέτοιες ύπουλες και απάνθρωπες επιθέσεις λάσπης ενάντια σε δημόσια, αλλά και μη πρόσωπα (βλέπε "νενέκηδες", Παπαδόπουλος, περιρρέουσα ατμόσφαιρα), πρέπει να μας βρίσκει ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΚΑΙ ΕΜΠΡΑΚΤΑ ΑΝΤΙΘΕΤΟΥΣ.

Ας έχουμε τέλος στο νου την παροιμία που λέει πως "Κανείς δεν κλωτσάει ένα ψόφιο σκυλί".

Σάββατο: 2-0!

Ούλλη τη μέρα ήμουν σπίτι εχτές. Εδκιάβασα κάπου 5 ώρες, αλλά ακόμα εν εκατάλαβα το θέμα του essay. Πρέπει να γράψω 15 σελίδες για ένα θέμα που έν εκατάλαβα μετά που 6 μέρες που δκιεβάζω υλικό. Μάλλον είμαι βλάκας.

Εν πολλά σπαστικό να μεινίσκεις μέσα σε 4 τοίχους για μεγάλο χρονικό διάστημα. Σήμερα θα φύω, εν μεινίσκω δαμέσα. Δεν πα να βρέχει και να χιονίζει.

Πρόβλεψη καιρού για αύριο: 3, -1. Τούτο είναι ανώτατη και κατώτατη θερμοκρασία. Το Σάββατο: 2-0. Ακούεται σκορ μάππας. Παραδόξως εν με ενοχλεί η κρυάδα. Άμα φκαίννω έξω εννοώ, γιατί δαμέσα εν καταλάβεις ήντα θερμοκρασία εν έξω.

Νιώθω μόνος μου. Ανακάλυψα ότι είμαι αντικοινωνικός. Εν ήμουν έτσι. Ήμουν ένας άνθρωπος που εσhαίρετουν απλώς να γνωρίζει καινούριους ανθρώπους. Αλήθκεια, έπιαννα κουβέντα με εντελώς άγνωστους, γενικά εγύρεφκα τρόπους να γνωρίζω πλάσματα. Τωρά είμαι μούχλας. Νιώθω σαν να είμαι "κλειστός". Προς τον κόσμο, προς τους ανθρώπους, προς νέες εμπειρίες. Νιώθω κάπως γέρος βασικά. Τζιαι δεν μου αρέσκει. Καθόλου.

Πριν εσκέφτουμουν ότι αν πεθάνω δαμέσα, μπορεί να κάμουν καμιά εφτομάδα να με ανακαλύψουν τζιαι εννα αρκέψω να σαπίζω τζιαι θα με ανακαλύψουν που τη μυρουθκιά! Μακάβριο; Μετά εσκέφτηκα ότι εννα με γυρέφκει η κοπέλα μου που Κύπρο τζιαι θα ανησυχήσει τζιαι θα με ψάξουν τη δεύτερη μέρα. Άτε το πολύ την τρίτη. Not bad. Εν θα βρωμώ τουλάχιστον.

Εν ηξέρω τι με έπιασεν. Ούτε πως έρκουνται Χριστούγεννα.

ΤΟ ΛΟΙΠΟΝ: Ευχαριστώ την Urban Tulip για την τελευταία της ανάρτηση. Λαλεί να βάλλουμε λλίους στόχους. Τζείνους που θέλουμε πραγματικά να πετύχουμε. Τζιαι τότε εννά τους πετύχουμε. Δκυο στόχοι:

1. Να ξαναννοίξω προς τον κόσμο τζιαι κυρίως προς τους άλλους ανθρώπους, να χτίσω γέφυρες, να ακούσω, να μιλήσω, να γελάσω, να γνωρίσω.

2. Για τους ανθρώπους που επέλεξα να έχω μες τη ζωή μου: Να τους φέρω ακόμα πιο κοντά μου τζιαι να τους αγαπώ, να χτίσω γέφυρες, να τους ακούσω, να γελάσω, να τους γνωρίσω, να τους μιλήσω.

Τωρά που τους ξαναθορώ μοιάζουν ένας στόχος. Απλώς εν πρέπει να διαχωρίζω τους ανθρώπους σε δικούς και μη. Η διαδικασία για να πετύχω τζιαι τους δκυο εν αρκετά παρόμοια.

Υ.Γ. Θέλω πολλά πολλά να μάθω ήνταλως γράφουμε κάτι τζιαι φκαίννει διαγραμμένο. Εννοώ φκαίνει με μιαν γραμμή πουπάνω. Όποιος ηξέρει, τζιαι εν βαρκέται ας μου πει.

Challenge Accepted!

Για μεταπτυχιακό. Μετά που τες πρώτες δκυο εφτομάες έφκαλα το εξής συμπέρασμα: Τούντη στιγμή αν εγίνετουν μια αξιολόγηση ούλλων των μεταπτυχιακών φοιτητών που εν στα σεμινάριά μου, ήταν να είμαι στο 5% του πάτου της βαθμολογίας. Στες πίσω πίσω θέσεις των πιθανοτήτων για επιτυχία σε τούντο μάστερ.

Μετά που το πρώτο σοκ της γλώσσας τζιαι μετά που τούτη τη συνειδητοποίηση, ανακάλυψα κάτι: Ότι αγαπώ την πρόκληση. Nομίζω τζιόλας ότι εν μπορώ να ζήσω χωρίς τούτην. Εν μπορώ να προχωρήσω. Όσο με θυμούμαι, για τα πράματα που έβαλλα στόχο, επροσπαθούσα να τα δω σαν προκλήσεις. Ακόμα τζιαι ηλίθια πράματα. Αλλά όταν κάτι πιάει μέσα μου την έννοια της πρόκλησης, τότε παλέφκω το πολλά. Εν κάτι σαν να δημιουργώ κίνητρα, τζιαμέ που εν υπάρχουν (νομίζω λαλούν το self-modivation).

Τωρά ας πούμεν την ώρα που πρέπει να δκιεβάσω τζιαι δεν κάθουμαι, εννά θυμηθώ τούτο το αίσθημα του χαμένου που είχα (έχω ακόμα συνήθως) στα σεμινάρια γιατί εν ηξέρω πού παν τα 4 μου, τζιαι θα φανταστώ τη βαθμολογία μου που φκαίννει τζιαι εν 43%. Τούτο θα με πορώσει τζιαι θα πω: Εννά τα καταφέρω ρε! Στόχος το 70%!

Ακούεται ηλίθιο; Μπορεί τζιαι να ένει. Ίσως να είμαι απλώς ανταγωνιστικός. Μπορεί να είμαι του στυλ: "Εν μπορώ ναν καλλύττεροι μου οι άλλοι". Μπορεί. Εν θα ήθελα όμως να πιάω 50 τζιαι ούλλοι οι άλλοι 49. Θέλω να πιάω 75 τζιαι ας έχει τζιαι 10 που επήαν τα καλύττερά μου. Ίσως απλώς είμαι απαιτητικός που μένα.

Το άλλο "τραγικό" εν ότι εκατάλαβα ότι το μάστερ μου εν δύσκολο τζιαι εχάρηκα! Ίσως φυσικά εγώ να ήθελα να το δω σαν δύσκολο για να αυξήσω το challenge. Όμως εχάρηκα για το δύσκολο του εγχειρήματος. Εννάν παραπάνω η χαρά άμα φκεις ένα βουνό πολλά ψηλό παρά ένα λοφούι. Τώρα εννα με δω...

Άσχετο Υ.Γ.: Ο πραγματικός ρόλος ύπαρξης και χρησιμοποίησης των φακών επαφής είναι για να μεν κλαίεις όταν καθαρίζεις κρεμμύθκια.

Εφτά τζιαι που μένα!

Επανέρχομαι μετά που πολύ τζιαιρό παίζοντας στο καινούριο (!) παιγνίδι. Εφτά πράματα που εν ξέρετε για μένα. Ας αρχίσουμε:

1. Που ήμουν μιτσής είσhεν αρκετά φαγιά που εν μου αρέσκαν. Εσυνήθιζα να σκορπίζω τη σαλάτα μες το πιάτο για να φαίνεται πως την έφαα τζιαι να μεν μαχουνται οι γονιοί μου. :) Σιγά σιγά έμαθα τζιαι έτρωα σχεδόν τα πάντα. Έν εμπόρουν να φάω την (μ)πάμιαν όμως. Τζιαι πάντα η μάνα μου ελάλεν μου φά την τζιαι εν μέλιν, αφού εν μέλιν, έννεν μέλιν; Μια φορά ήρτα που το σκολείον τζιαι έκατσα να φάω πάμιαν. Οι άλλοι είχαν φάει τζιαι έκατσα να φάω μόνος μου θυμούμαι. Τζιαι έκαμα την πάμιαν μέλιν. Ήνταλως; Έβαλα της μέλιν. Κάμποσον μέλιν τζιαι έγινεν (μελάτη) γλυτζιά μέλιν. Για την ιστορία να αναφέρω ότι ήταν απίστευτα γιαξ τζιαι αναουλιαξ, όμως, περήφανος για την καινούρια συνταγή που ανακάλυψα, έφαα την ούλλη (την πάμιαν!). Τωρά γιατί εν την έσυρα μες τα σκουπίδκια τζιαι να φάω κορνφλέικς, εννά σας γελάσω.

2. Ντάξει εννά τα λαλώ πιο σύντομα! ΝΤΑΞΕΙ ΕΙΠΑ! ΑΝ ΒΑΡΚΕΣΑΙ ΝΑ ΦΥΕΙΣ! Το λοιπόν, το λοιπόν... Εν η πελλάρα μου τα soundtracks των ταινιών. Τούτον ήταν. Οκκέι τωρά;;

3. Κάποτε είχα κάτι αθλητικά τζιαι αγάπουν τα πολλά. Τζιαι εφόρουν τα συνέχεια. Όμως, επάτησα μιαν σπόντα τζιαι τελοσπάντων το ένα παπούτσι έκαμε τρύπα σιγά σιγά πουκάτω τζιαμέ που εν το μεγάλο δάκτυλο του ποδιού (ο μιαλιώνας). Αλλά εγώ εφόρουν τα πάλε επειδή εν το είχα καταλάβει. Εκατάλαβα το όταν επαρατήρησα ότι ούλλες μου οι κλάτσες ετρυπήσαν τζιαμέ στη θέση του μεγάλου δακτύλου.

4. Χέζω τουλάχιστον 3 φορές την ημέραν. Είμαι στα όρια της παθολογίας νομίζω. Φαντάζομαι τούτο εν κάτι που εν εθέλετε να ξέρετε όμως. Γουτέβα!

5. Μια φορά ετζοιμήθηκα σαν επαρπατούσα τζιαι λλίον να με τσιλλίσει έναν αυτοκίνητον.

6. Πορώνουν με πολλά οι σπαζοκεφαλιές. Μια συγκεκριμένη εσκέφτουμουν την κατά διαστήματα λλίον παραπάνω που μήναν. Ώσπου ξαφνικά μιαν ημέρα σαν εθώρουν τηλεόραση, χωρίς να με απασχολεί καθόλου η σπαζοκεφαλιά, έκαμε μου κλικ τζείνο το σημείο που ήταν η απάντηση. Τζιαι μετά έκαμνα όπως τον καθυστερημένον που το ήβρα! :)

7. Στο στρατό μια φορά ήβρεν με ο αφοδεύων, σόρρυ, ο εφοδεύων, να κάθομαι μες την προωθημένη σκοπιά 200 μέτρα που τη σκοπιά που ήταν ο Τούρκος, να δκιεβάζω βιβλίο, να μεν φορώ εξάρτυση, να μεν φορώ χιτώνιο, να έχω το όπλο κουμπημένο τζιαμέ δίπλα, να μεν φορώ άρβυλα, να μεν φορώ κλάτσες τζιαι να έχω τα πόδκια μου απλωμένα πάνω στο κουτί των πυρομαχικών!

Hakuna Matata means No Worries! It's our problem-free philosophy!