Ακολουθούν διαφημίσεις...

Και τώρα θα περάσουμε σε διαφημίσεις. Δεν το συνηθίζω αλλά αξίζει τον κόπο να ρίξετε ένα βλέμμα. Μετά που οι Επίτροποι κατάφεραν να προκαλέσουν αρκετή αηδία και αποστροφή, δημιουργήθηκε ένα νέο blog, το "Επανένωση 2010" μέσα στο οποίο γίνεται αρκετός διάλογος και εποικοδομητικές συζητήσεις σχετικά με το Κυπριακό και τις προοπτικές επίλυσής του.

Ακόμα μια διαφήμιση: Ακόμα ένα blog με παρόμοιο περιεχόμενο, αλλά σαφώς μικρότερο και με πολύ λιγότερους συντελεστές είναι το "Για το καλόν του τόπου" (ναι το ανακάλυψα και αυτό). Ρίξτε και σ' αυτό ένα βλέμμα.

Όπως είπε και ο Άνευ αν στο blogging δεν δώσουμε και ένα ίχνος ενδιαφέροντος για τα κοινά τότε δεν αξίζει (κάπως έτσι το είπε, αλλά βαριέμαι να το βρω ακριβώς). Χαίρομαι πάντως που ο κόσμος ξυπνά και αρχίζει να αντιλαμβάνεται τα πράγματα διαφορετικά. Φοβάμαι μόνο μην είναι αργά...

Κρίσιμο ερώτημα: Με τόσα να συμβαίνουν σε πολιτικό αλλά κυρίως σε προσωπικό επίπεδο, πώς μπορώ να βρω τη δύναμη να κάτσω να διαβάσω; Και πώς θα καταφέρω να περάσω έστω κι ένα μάθημα αυτό το εξάμηνο χωρίς να έχω πατήσει σχολή και χωρίς να έχω ανοίξει μέχρι τώρα βιβλίο; Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

Πρέπει να το πιστέψω ο ίδιος πρώτα. Μετά ίσως συμβεί κιόλας.

Με όρεξη στο 2010!

Θα ξεκινήσω με ευχές έστω και λίγο αργοπορημένα. Καλή χρονιά σε όλους! Το "καλή" ερμηνεύεται διαφορετικά από τον καθένα. Ότι επιθυμεί ο καθένας ας του το φέρει αυτή η χρονιά. "Συν Αθηνά και χείρα κίνει" βέβαια.

Ξαναήρθα Αθήνα μετά τις γιορτές που τις πέρασα στην Κύπρο. Ακολουθεί περίοδος διαβάσματος και εξεταστική.

Οι γιορτές ήταν μια περίοδος ήσυχη γενικά. Πέρασα όμως αρκετό χρόνο με την οικογένειά μου. Το χάρηκα. Είδαμε ταινίες μαζί, παίξαμε Κλούτο, παίξαμε κιθάρα-μπουζούκι-πιάνο και τραγουδήσαμε, είπαμε τα νέα μας, γελάσαμε, βγήκαμε η οικογένεια για φαγητό αρκετές φορές. Περάσαμε όμορφα και την παραμονή της πρωτοχρονιάς που γύρισε ο χρόνος. Μετά χαλαρά σε σπίτι. Δεν θα μπορούσα να βγω την νύχτα της παραμονής. Με τίποτα όμως.

Γενικά πέρασα πολύ καλά τις γιορτές όμως είχα πεθυμήσει την Αθήνα. Και τώρα ξαναμπαίνω σε ρυθμούς, ανανεωμένος από τις διακοπές και λογαριάζω τις μέρες για να δω τι προλαβαίνω και τι όχι. Αναμένεται ένα δύσκολο τρίμηνο.

Δύο είναι τα συνθήματά μου αυτή την περίοδο:
1. Ποτέ μην αφήνεις για αύριο κάτι που μπορείς να κάνεις σήμερα.
2. Αργία μήτηρ πάσης κακίας.

Κυπριακόν Φαρμακείον: Ο Κλέφτης

Γίνεται να γοράζω το ίδιον ακριβώς φάρμακον που φαρμακεία της Αθήνας τζαι να στοιχίζει €1,87, ενώ να το γοράζω που φαρμακείον στην Κύπρο τζαι να στοιχίζει €3,55;;; Παρά τρίχα θα ήταν διπλάσια η τιμή! Έλεος!

Τζαι έννεν μόνο το συγκεκριμένο φάρμακο που εν πανάκριβο. Τι στο καλό γίνεται;;

Πιθανές απαντήσεις:
α) Εν πιο έξυπνοι οι Κυπραίοι φαρμακοποιοί ή εν πιο βλάκες οι φαρμακοποιοί της Ελλάδας.
β) Διότι εκαταλάβασιν ότι στην Κύπρο του κατά φαντασίαν ασθενή, τα φάρμακα εν που τα πιο ανελαστικά προϊόντα (δηλαδή όσο και να αυξηθεί η τιμή, η ζήτηση επηρεάζεται ελάχιστα).
γ) Το καταναλωτικό κοινό στην Κύπρο εν ηλίθιο, παχύδερμο και δεν αντιδρά με τίποτε.
δ) Η Αρχή Προστασίας του Καταναλωτή προστατεύει τα μονοπώλια αντί τον καταναλωτή.
ε) Βάλλει φόρους το κράτος για να φκάλει που τη μούγιαν ξύγκιν.
στ) Είναι για να μεν μπορούν να τα γοράζουν οι φτωσιοί τζαι να πεθανίσκουν τζαι να ευημερούν οι δείκτες του κράτους. Λιγότεροι άνθρωποι κάτω από το επίπεδο της φτώχιας.

Κινητό τηλέφωνο: ένα εργαλείο

Απλά πράματα: Το κινητό τηλέφωνο είναι για:

1. Να τηλεφωνάς τζαι να δέχεσαι κλήσεις.
2. Να στέλνεις τζαι να λαμβάνεις ες εμ ες (SMS).

Σε εξαιρετικές περιπτώσεις μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να ακούσεις μουσική ή ράδιο, ή να μπεις στο internet αν έχει τέτοιο option (πολυτέλεια).

Εφόσον ένα τηλέφωνο έχει τούτα τα ανωτέρω δύο, τότε είναι φοβερό τηλέφωνο τζαι ικανοποιά με αφάνταστα. Με λλία λόγια το κινητό εν ένα ΕΡΓΑΛΕΙΟ που χρησιμεύκει για να κάμνεις τη δουλειά σου. Τζαι σίουρα η εξυπηρέτηση τζαι η δουλειά που φκάλλει ένα κινητό εν τεράστια.

Προφανώς η σημαντική δουλειά του έννεν:

1. για παιγνίδι - ποσκόλιο
2. για επίδειξη ("τούτο εν το καλλύττερο touch screen τζαι προσέχω το πολλά, εν 650 ευρώ που το έπιασα τζαι ήταν τζαι προσφορά!")
3. για στυλ ("κόρη, το χρώμα του πιστεύκεις πάει με τα νύσhια μου;;")

Μπορεί να ακούομαι σαν τον παπά μου, αλλά πραγματικά τούτη εν η άποψή μου. Τούτη εν η πρακτική αξία του mobile τζαι ακριβώς για τούτο επιβιώνω μια χαρά εδώ τζαι αρκετά χρόνια με "περιθωριακά" τζαι "αρχαία" κινητά, που το μόνο που κάμνουν είναι τούτα τα δκυο τρία πράματα που θέλω. Εξάλλου γενικά εν προσέχω το κινητό μου τζαι σύρνω το ποτζεί ποδά, όμως όλως παραδόξως τούτα τα κινητά εν σιεροτζιέφαλα. Τζαι φκάλλω την τζαι πολλά φτηνά, τζαι αντέχει τζαι η παταρία τους παραπάνω.

Πέτε με συντηρητικόν, πέτε με οπισθοδρομικόν, εγώ πάλε ατού. Θα πιστεύκω ότι τζ' εγώ τζαι ο άλλος με το diamond την ίδια δουλειά κάμνουμεν! :)

Δυνατός...

Έχω μπει σε μια πολύ δυνατή και φωτεινή φάση της ζωής μου. Νιώθω να πλημμυρίζω από ενέργεια ώρες ώρες. Έχω ακόμα αρκετές έγνοιες και τρεχάματα για διάφορους λόγους. Όμως δεν ξέρω τι φταίει, αλλά είμαι σχεδόν συνέχεια μες την αισιοδοξία.

Περπατώ στο δρόμο, μου δίνει το πλέον παγωμένο αεράκι και τυλιγμένος καθώς είμαι μες το χοντρό μου μπουφάν, τραγουδώ. Γενικά τελευταίως τραγουδώ. Όλες τις ώρες της μέρας και εντελώς αλλοπρόσαλλα τραγούδια. Ευτυχώς, έχω χιλιάδες στίχους μες το μυαλό μου αποθηκευμένους.

Και την κιθάρα μου πάντως την απασχολώ αρκετές ώρες και δεν έχει κανένα παράπονο. Ίσως να είχε ένα μικρό παράπονο για τις αρχαίες χορδές που την έντυναν και ίσως γι' αυτό να ξετίναξε την ΡΕ. Όμως σαν καλός πατέρας της άλλαξα όχι μόνο την ΡΕ, αλλά και την ΛΑ και την ΜΙ. Την έκανα σαν καινούρια.

Νιώθω να μαθαίνω συνεχώς νέα πράματα, νιώθω να είμαι δυνατός. Νιώθω ότι οι ευθύνες, οι δραστηριότητες, οι επαφές, όλα μα όλα με παιδεύουν (=μορφώνουν, διαπαιδαγωγούν). Δεν ξέρω πραγματικά αν με καταλαβαίνει κάποιος αυτή τη στιγμή, αλλά νιώθω όμορφα μόνο να περπατώ μέσα σε αθηναϊκά δρομάκια, μόνο να πίνω ένα ποτηράκι κρασί με καλή παρέα. Νιώθω πολύ καλά με τον εαυτό μου (και αρκετά περήφανος για κάποια τελευταία μου επιτεύγματα που δεν είναι της παρούσης). Έχω πετύχει στόχους που είχα θέσει από πολύ παλιά. Και είμαι σε τέτοια φάση, που πιστεύω ότι θα συνεχίσω έτσι, να πετυχαίνω όλο και ψηλότερους μου στόχους.

Συνειδητοποίησα πρόσφατα ότι έχω αλλάξει. Ότι σε σχέση με τον Αβέβαιο πριν ένα εξάμηνο έχω αλλάξει πάρα πολύ. Πλέον συνειδητοποιώ πολλά πράγματα και τα βλέπω με άλλο μάτι. Η ζωή, οι επιλογές μου, οι στόχοι, οι αξίες με βάση τις οποίες κινούμαι μες τη ζωή. Ίσως έχω σοβαρευτεί σε κάποιους τομείς.

Αυτό όμως με άφησε κάπου αλλού. Με άφησε σε ένα χώρο που δεν μπορώ να συμβιβαστώ πλέον με επιλογές άλλων για μένα, ούτε να αποδεχτώ πράγματα για χάρην της παρέας. Ο ελεύθερος χρόνος που έχω μου ανήκει και πλέον αρνούμαι να τον σπαταλήσω εύκολα σε επιλογές που δεν με εκφράζουν. Ανακτώ σιγά σιγά την ελευθερία μου.

Το μόνο πρόβλημα, πέρα από τις συνηθισμένες ευθύνες μου, είναι ότι πλησιάζει η εξεταστική. Είναι πολύ πιο κοντά απ' όσο νομίζω και δεν έχω ξεκινήσει ακόμα. Αυτό είναι όντως ανησυχητικό...

Σας αφήνω με ένα κομμάτι, το οποίο μετά τις πρώτες φορές που το άκουσα (και το είδα ταυτόχρονα), άρχισα να χορεύω μες το διαμέρισμα μόνος μου..! :) Φοβερές συνθέσεις από τον yanni.

Ίσως να φταίει το κρασί...

(Ξεκινώ πάντα να γράψω δίχως τίτλο, ίσως βρω το νόημα στην πορεία).

Νιώθω τον χρόνο να με κυνηγάει. Αμείλικτα να προσπερνά τις μέρες, τις ώρες, τις στιγμές. Ξέρω. Όλα κάτι μου αφήνουν. Αναμνήσεις, εμπειρίες, συναισθήματα όπως η επίγευση του κρασιού που μόλις έχω πιει. Γλυκόπιοτο κρασί η ζωή. Δεν ξέρω τι έχω πάθει, ίσως να φταίει το κρασί...

Μα απορώ γιατί, αλλά κάποιες φορές αγχώνομαι. Αγχώνομαι φοβερά μήπως κάποια στιγμή τελειώσει αυτό το μεγάλο βαρέλι. Αγχώνομαι γιατί δεν ξέρω αν είναι καν μεγάλο το βαρέλι. Μπορεί να 'ναι ένα μικρό μπουκαλάκι (όπως εκείνα τα ατομικά που έχει στο αεροπλάνο). Μπορεί να 'ναι και μια βαρέλα τόοοοση. Κανείς δεν ξέρει, θα μου πείτε, άρα τι χολοσκάς; Σωστό... Δεν ξέρω τι έχω πάθει, ίσως να φταίει το κρασί...

Αλλά πάλι κάποιες στιγμές λέω δεν γίνεται. Δεν γίνεται να τα τρώει όλα ο χρόνος, να τα εξαφανίζει τόσο λαίμαργα, να τα καταβροχθίζει. Και τότε, θέλω να ρουφήξω κάθε γουλιά από το ποτήρι της κάθε μέρας, να απολαύσω κάθε ίχνος από την κάθε στιγμιαία γουλιά... Είναι τότε που αντιλαμβάνομαι πόσο σημαντικό είναι το κάθε δευτερόλεπτο και πόσο τεράστιο λάθος είναι να το σπαταλάς χωρίς να το ζεις. Αλλά να το ζεις ελεύθερα. Όπως θέλεις κι όχι όπως το θέλουν οι άλλοι. Ούτε όπως το θέλει ο τρόπος ζωής που επικρατεί, ούτε όπως το θέλει η συνήθεια και η ρουτίνα.

Άστε με όμως... Δεν ξέρω τι έχω πάθει, ίσως να φταίει το κρασί...

Ο επίκαιρος Condorcet

Acera acera είσαι εδώ;;; Θυμάσαι όταν έκανες upload ένα pdf με τη φιλοσοφία του Condorcet περί σταθμισμένης ψήφου;;; Και έλεγες ότι θα ήταν καλό να το εφαρμόσουμε στο κυπριακό;;;

Δεν ξέρω αν το έκανε download το pdf και ο σύντροφος Δημήτρης. Πάντως στην τελευταία του πρόταση περί διακυβέρνησης, προτείνει ακριβώς εφαρμογή της θεωρίας του Condorcet (αν κατάλαβα καλά). Για εκτενή ανάλυση στου Στροβολιώτη.

Ενθουσιάστηκα όταν το άκουσα, για να πω την αλήθεια. Είναι η πρώτη φορά που ένιωσα τόσο θετικά συναισθήματα αναφορικά με τις προοπτικές λύσεις του κυπριακού. Με προβληματίζει η άγνοια της ευρύτερης μάζας και τα κούφια συνθήματα. Με ανησυχούν τα παντελώς ανυπόστατα επιχειρήματα που όμως είναι εύηχα και παρασύρουν όλα αυτά τα συντηρητικά μυαλά που θέλουν να παρασυρθούν. Όλους αυτούς που φοβούνται για την τσέπη τους ή για τα συμφέροντά τους και έχουν ξεχάσει μέσα τους την κατεχόμενη γη μας.

Ελπίζω όμως. Σήμερα ελπίζω. Και δίνω τη μάχη μου. Μικρά βήματα κάθε μέρα. Ο καθένας από το πόστο του, ο καθένας από το δικό του μετερίζι. Θέλει δουλειά πολλή...