Δυνατός...

Έχω μπει σε μια πολύ δυνατή και φωτεινή φάση της ζωής μου. Νιώθω να πλημμυρίζω από ενέργεια ώρες ώρες. Έχω ακόμα αρκετές έγνοιες και τρεχάματα για διάφορους λόγους. Όμως δεν ξέρω τι φταίει, αλλά είμαι σχεδόν συνέχεια μες την αισιοδοξία.

Περπατώ στο δρόμο, μου δίνει το πλέον παγωμένο αεράκι και τυλιγμένος καθώς είμαι μες το χοντρό μου μπουφάν, τραγουδώ. Γενικά τελευταίως τραγουδώ. Όλες τις ώρες της μέρας και εντελώς αλλοπρόσαλλα τραγούδια. Ευτυχώς, έχω χιλιάδες στίχους μες το μυαλό μου αποθηκευμένους.

Και την κιθάρα μου πάντως την απασχολώ αρκετές ώρες και δεν έχει κανένα παράπονο. Ίσως να είχε ένα μικρό παράπονο για τις αρχαίες χορδές που την έντυναν και ίσως γι' αυτό να ξετίναξε την ΡΕ. Όμως σαν καλός πατέρας της άλλαξα όχι μόνο την ΡΕ, αλλά και την ΛΑ και την ΜΙ. Την έκανα σαν καινούρια.

Νιώθω να μαθαίνω συνεχώς νέα πράματα, νιώθω να είμαι δυνατός. Νιώθω ότι οι ευθύνες, οι δραστηριότητες, οι επαφές, όλα μα όλα με παιδεύουν (=μορφώνουν, διαπαιδαγωγούν). Δεν ξέρω πραγματικά αν με καταλαβαίνει κάποιος αυτή τη στιγμή, αλλά νιώθω όμορφα μόνο να περπατώ μέσα σε αθηναϊκά δρομάκια, μόνο να πίνω ένα ποτηράκι κρασί με καλή παρέα. Νιώθω πολύ καλά με τον εαυτό μου (και αρκετά περήφανος για κάποια τελευταία μου επιτεύγματα που δεν είναι της παρούσης). Έχω πετύχει στόχους που είχα θέσει από πολύ παλιά. Και είμαι σε τέτοια φάση, που πιστεύω ότι θα συνεχίσω έτσι, να πετυχαίνω όλο και ψηλότερους μου στόχους.

Συνειδητοποίησα πρόσφατα ότι έχω αλλάξει. Ότι σε σχέση με τον Αβέβαιο πριν ένα εξάμηνο έχω αλλάξει πάρα πολύ. Πλέον συνειδητοποιώ πολλά πράγματα και τα βλέπω με άλλο μάτι. Η ζωή, οι επιλογές μου, οι στόχοι, οι αξίες με βάση τις οποίες κινούμαι μες τη ζωή. Ίσως έχω σοβαρευτεί σε κάποιους τομείς.

Αυτό όμως με άφησε κάπου αλλού. Με άφησε σε ένα χώρο που δεν μπορώ να συμβιβαστώ πλέον με επιλογές άλλων για μένα, ούτε να αποδεχτώ πράγματα για χάρην της παρέας. Ο ελεύθερος χρόνος που έχω μου ανήκει και πλέον αρνούμαι να τον σπαταλήσω εύκολα σε επιλογές που δεν με εκφράζουν. Ανακτώ σιγά σιγά την ελευθερία μου.

Το μόνο πρόβλημα, πέρα από τις συνηθισμένες ευθύνες μου, είναι ότι πλησιάζει η εξεταστική. Είναι πολύ πιο κοντά απ' όσο νομίζω και δεν έχω ξεκινήσει ακόμα. Αυτό είναι όντως ανησυχητικό...

Σας αφήνω με ένα κομμάτι, το οποίο μετά τις πρώτες φορές που το άκουσα (και το είδα ταυτόχρονα), άρχισα να χορεύω μες το διαμέρισμα μόνος μου..! :) Φοβερές συνθέσεις από τον yanni.

Ίσως να φταίει το κρασί...

(Ξεκινώ πάντα να γράψω δίχως τίτλο, ίσως βρω το νόημα στην πορεία).

Νιώθω τον χρόνο να με κυνηγάει. Αμείλικτα να προσπερνά τις μέρες, τις ώρες, τις στιγμές. Ξέρω. Όλα κάτι μου αφήνουν. Αναμνήσεις, εμπειρίες, συναισθήματα όπως η επίγευση του κρασιού που μόλις έχω πιει. Γλυκόπιοτο κρασί η ζωή. Δεν ξέρω τι έχω πάθει, ίσως να φταίει το κρασί...

Μα απορώ γιατί, αλλά κάποιες φορές αγχώνομαι. Αγχώνομαι φοβερά μήπως κάποια στιγμή τελειώσει αυτό το μεγάλο βαρέλι. Αγχώνομαι γιατί δεν ξέρω αν είναι καν μεγάλο το βαρέλι. Μπορεί να 'ναι ένα μικρό μπουκαλάκι (όπως εκείνα τα ατομικά που έχει στο αεροπλάνο). Μπορεί να 'ναι και μια βαρέλα τόοοοση. Κανείς δεν ξέρει, θα μου πείτε, άρα τι χολοσκάς; Σωστό... Δεν ξέρω τι έχω πάθει, ίσως να φταίει το κρασί...

Αλλά πάλι κάποιες στιγμές λέω δεν γίνεται. Δεν γίνεται να τα τρώει όλα ο χρόνος, να τα εξαφανίζει τόσο λαίμαργα, να τα καταβροχθίζει. Και τότε, θέλω να ρουφήξω κάθε γουλιά από το ποτήρι της κάθε μέρας, να απολαύσω κάθε ίχνος από την κάθε στιγμιαία γουλιά... Είναι τότε που αντιλαμβάνομαι πόσο σημαντικό είναι το κάθε δευτερόλεπτο και πόσο τεράστιο λάθος είναι να το σπαταλάς χωρίς να το ζεις. Αλλά να το ζεις ελεύθερα. Όπως θέλεις κι όχι όπως το θέλουν οι άλλοι. Ούτε όπως το θέλει ο τρόπος ζωής που επικρατεί, ούτε όπως το θέλει η συνήθεια και η ρουτίνα.

Άστε με όμως... Δεν ξέρω τι έχω πάθει, ίσως να φταίει το κρασί...

Ο επίκαιρος Condorcet

Acera acera είσαι εδώ;;; Θυμάσαι όταν έκανες upload ένα pdf με τη φιλοσοφία του Condorcet περί σταθμισμένης ψήφου;;; Και έλεγες ότι θα ήταν καλό να το εφαρμόσουμε στο κυπριακό;;;

Δεν ξέρω αν το έκανε download το pdf και ο σύντροφος Δημήτρης. Πάντως στην τελευταία του πρόταση περί διακυβέρνησης, προτείνει ακριβώς εφαρμογή της θεωρίας του Condorcet (αν κατάλαβα καλά). Για εκτενή ανάλυση στου Στροβολιώτη.

Ενθουσιάστηκα όταν το άκουσα, για να πω την αλήθεια. Είναι η πρώτη φορά που ένιωσα τόσο θετικά συναισθήματα αναφορικά με τις προοπτικές λύσεις του κυπριακού. Με προβληματίζει η άγνοια της ευρύτερης μάζας και τα κούφια συνθήματα. Με ανησυχούν τα παντελώς ανυπόστατα επιχειρήματα που όμως είναι εύηχα και παρασύρουν όλα αυτά τα συντηρητικά μυαλά που θέλουν να παρασυρθούν. Όλους αυτούς που φοβούνται για την τσέπη τους ή για τα συμφέροντά τους και έχουν ξεχάσει μέσα τους την κατεχόμενη γη μας.

Ελπίζω όμως. Σήμερα ελπίζω. Και δίνω τη μάχη μου. Μικρά βήματα κάθε μέρα. Ο καθένας από το πόστο του, ο καθένας από το δικό του μετερίζι. Θέλει δουλειά πολλή...

Ελευθερία

Δεν μιλώ για πολιτική, εθνική ή οποιαδήποτε άλλη ελευθερία (αν και όλα ξεκινούν και καταλήγουν στην ίδια προβληματική). Μιλώ για την ελευθερία που πρέπει να υπάρχει στις ανθρώπινες σχέσεις.

Θεωρώ ότι όλες οι ανθρώπινες σχέσεις βασίζονται στην ελευθερία. Η αδυναμία μας να το αντιληφθούμε δημιουργεί προβλήματα. Το σημαντικότερο είναι ο άλλος να επιλέξει να είναι μαζί σου ΕΛΕΥΘΕΡΑ και όχι να το κάνει επειδή νιώθει ότι δεν μπορεί να αρνηθεί. Νομίζω ο καθένας με τον τρόπο του καταφέρνει να δείξει στους άλλους είτε ότι "θέλω να είσαι ελεύθερος" είτε ότι "δεν θέλω να είσαι ελεύθερος". Ελπίζω όλοι να δίνουμε το πρώτο μήνυμα.

Αυτή η προβληματική μπορεί να γίνει για κάθε είδους ανθρώπινες σχέσεις. Στις οικογενειακές σχέσεις, στις φιλικές σχέσεις, στις ερωτικές σχέσεις.

Οικογενειακές σχέσεις:
Από μια ηλικία και μετά, τα μέλη της οικογένειας απολαμβάνουν ελευθερία. Η ηλικία που γίνεται αυτό διαφέρει αναλόγως γονιών και αναλόγως ωριμότητας του γιου/της κόρης (π.χ. 16-20 χρονών). Η ελευθερία αυτή περιλαμβάνει σίγουρα παροχή συμβουλών από τους γονείς, που όμως δεν περιέχουν καμιά δεσμευτικότητα. Προφανώς, οι γονείς διατηρούν το δικαίωμα να επέμβουν πιο δραστικά σε πιο ακραίες περιπτώσεις. Σημαντικό στοιχείο: Η αναγνώριση της ελευθερίας του γιου ή της κόρης να αποφασίσει για τον εαυτό του/της. Αυτό είναι βασικό συστατικό για μια υγιή σχέση διότι η πραγματικότητα απέδειξε ότι κάθε τι που γίνεται με καταναγκασμό φέρνει την αντίδραση. Ο γιος δηλαδή θα συμμετέχει στην οικογενειακή εκδρομή αν θέλει. Το ίδιο και στο γάμο της δεύτερης του ξάδερφης, στην επίσκεψη στη γιαγιά στο χωριό και άλλα. Το ζήτημα είναι ότι οι αποφάσεις και η ευθύνη αυτών των αποφάσεων πρέπει να βαρύνει το νέο που αποφασίζει ελεύθερα και όχι κάποιον άλλο. Αυτό αυξάνει την αίσθηση της προσωπικής ευθύνης του ατόμου για οτιδήποτε συμβαίνει στη ζωή του και τον αφήνει να σκεφτεί και να συνειδητοποιήσει ποια σχέση θέλει να έχει με αυτούς τους ανθρώπους (γονείς, γιαγιά, παππούς, αδέρφια, ξαδέρφια κλπ.) και να την πετυχαίνει (αυτή τη σχέση). Τότε, έχει πολύ μεγαλύτερη αξία η επιλογή του νέου να περάσει χρόνο με την οικογένειά του. Τότε, υπάρχει συναίσθηση της ανάγκης της επικοινωνίας και σχέσης με τους γονείς, τα αδέρφια, αλλά και τους υπόλοιπους.

Φιλικές σχέσεις:
Η ελευθερία δίνει την ώθηση για ειλικρίνεια. Ανελευθερία οδηγεί στο ψέμα για να μη δημιουργήσει πρόβλημα και τελικά καταστρέφει μια φιλία. Ο κάθε ένας είναι ελεύθερος να επιλέξει αν θέλει να περάσει χρόνο μαζί με τον Χ ή τον Ψ. Καμία παρεξήγηση για τέτοια θέματα δεν είναι επιτρεπτή, εφόσον θέλουμε να μας συμπεριφέρονται με ειλικρίνεια και αντιλαμβανόμαστε την ανάγκη της εντελώς ελεύθερης λειτουργίας. Σε παίρνει τηλέφωνο ο φίλος Χ και σου λέει: "έλα ρε πού είσαι;" κι εσύ έχεις πάει με τον Ψ για μπύρα χωρίς να πεις και στον Χ. Σωστή αντιμετώπιση: Η αλήθεια. Στις φιλικές σχέσεις η ειλικρίνεια, η εμπιστοσύνη και ο αλληλοσεβασμός είναι τα βασικότερα. Για να μπορούμε να είμαστε όμως ειλικρινείς και αξιόπιστοι, χρειάζεται να αντιληφθούμε ότι ελεύθερα λειτουργούμε όλοι και αυτό είναι σεβαστό. Ναι ρε, είμαστε φίλοι, αλλά σήμερα ένιωσα την ανάγκη να βρεθώ με τον Κώστα. Τελεία. Δεν χωρεί καμία παρεξήγηση για τέτοια θέματα. Προσωπικά, μου αρέσει όταν ο άλλος μου λέει την αλήθεια. Και σταμάτησα να σκέφτομαι αν θα πειραχτεί κάποιος όταν του πω έτσι. Σε τέτοια θέματα λέω την αλήθεια και όπου βγάλει. Διότι είμαστε όλοι ελεύθεροι να επιλέξουμε πού θα αφιερώσουμε τον χρόνο μας.

Ερωτικές σχέσεις:
Ακόμα πιο βασικό προβάλλει το στοιχείο της ελευθερίας σε μια σχέση. Είναι μάλιστα και ένα από τα πιο πολύτιμα συστατικά για την επιβίωσή της. Ελεύθερα είμαι σε μια σχέση και κάθε στιγμή μπορώ να αποχωρήσω. Ελεύθερα είμαι μαζί σου σήμερα και αυτό είναι που το κάνει να έχει τόση αξία. Διότι αν είμαι μαζί σου εδώ, λόγω του γεγονότος ότι δεν μπορούσα να πω αυτό που πραγματικά θέλω, διότι θα είχα πρόβλημα, τότε δεν είναι υγιής η κατάσταση. Απαιτώ από τον άλλο να ενεργεί απολύτως ελεύθερα και έχω κι εγώ την ελευθερία μου. Αν η συμπεριφορά του άλλου όταν ενεργεί ελεύθερα δεν μου αρέσει, τότε ίσως πρέπει να χωρίσω. Καμία πίεση δεν πρέπει να υπάρχει σε μια σχέση. Ναι, προβλήματα δημιουργούνται, συζητήσεις έντονες και καβγάδες θα γίνουν, όμως η απόφαση λαμβάνεται ελεύθερα. Σχέσεις χωρίς ελευθερία είναι σχέσεις εξάρτησης, και κατά την άποψή μου είναι θνησιγενείς.

Τον τελευταίο καιρό με προβληματίζει πολύ το θέμα της ελευθερίας και αντίστοιχα της ανελευθερίας, που νιώθω να με κατακλύζει σε διάφορες καταστάσεις. Δεν το αντέχω. Και πρέπει να ανακτήσω την ελευθερία μου. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με ήπιο τρόπο τις περισσότερες φορές.

Στα 21 σου.

Όταν χάνεις ένα φίλο, τα λόγια είναι περιττά. Σου έρχονται στο μυαλό εικόνες που έζησες με το φίλο σου και σε πειράζει που έχει φύγει. Λες είναι "άδικο". Ήταν μόλις 21. Είχε όνειρα. Ήθελε να κάνει ακόμα πολλά στη ζωή του. Κι ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος.

Πρώτη φορά χάνω κάποιο κοντινό μου άνθρωπο. Στα 21 μου. Και νομίζω πως δεν συνειδητοποίησα καν τι έγινε.

Αφιερωμένο:

Βροχή

Όταν πάω για ύπνο υπό τη συνοδεία του ήχου της βροχής, δεν ξέρω γιατί, αλλά νιώθω υπέροχα. Δεν ακούγεται φυσιολογικό, αλλά ίσως είναι το αγαπημένο μου νανούρισμα.

Δεν είναι όμως μόνο ο ήχος. Είναι νομίζω (προσπαθώντας να εξηγήσω τα ανεξήγητα) κι ένα είδος ευγνωμοσύνης ίσως, που μια τέτοια ώρα που ρίχνει καρεκλοπόδαρα, είμαι στο κρεβάτι μου έτοιμος για τρελά ονειρικά ταξίδια και όχι αναγκασμένος να τρέχω μες την κοσμοχαλασιά. Είναι ίσως και μια ευγνωμοσύνη προς τη φύση και το Θεό, που μας δίνει το πολύτιμο νερό. Αυτό μου έμεινε απωθημένο απ' την Κύπρο και τις ανομβρίες της. Χαίρομαι άμα βρέχει. Έτσι απλά. Για να έχουμε νερό να πίνουμε.

Απ' την άλλη, το νερό πέφτει από ψηλά και τα παίρνει μαζί του όλα. Για μια στιγμή, καθώς κοιτάζεις τη βροχή, ο νους σου φεύγει από όλα και σου περνά η ιδέα των παιδικών σου χρόνων: Η αυθόρμητη ανάγκη να τρέξεις μες τη βροχή. Ή έστω να σταθείς ατάραχος μες τη βροχή και να αφήσεις την αίσθηση του νερού να σε κατακλύσει.

Στην Αθήνα από χθες βρέχει. Σχεδόν δεν κάνει παύσεις, ούτε διαλείμματα. Βρέχει ακατάπαυστα. Μπήκε για τα καλά το φθινόπωρο, αν και οι θερμοκρασίες είναι ακόμα ψηλές σχετικά.

Αυτό δεν μας εμπόδισε να την αράξουμε στην Πλατεία Αγίου Θωμά. Άξιζε τον κόπο πάντως. Υπέροχη νύχτα.

Δήλωση παραδοχής: Το Submarine, δίπλα απ' το Λαϊκό Καφενείο στην Πλ.Αγίου Θωμά κάνει την καλύτερη κρέπα.

Άσχετο: Νομίζω ερωτεύομαι. Μάλλον ερωτεύομαι εύκολα.

Μια απίστευτη χορωδία!

Βυθισμένες άγκυρες

"Ξέρω στα λόγια μου ακονίζονται μαχαίρια."
"Μακάρι να 'τανε κάπως αλλιώς, δεν ξέρω..."
Αλλά δεν είναι. Ούτε ξέρω "πόσες βλακείες είπα για να ξεμπερδέψω".
Αλλά δεν ξεμπέρδεψα.
Αρνήθηκες να δεις την πραγματικότητα. Και πίστεψες πως με το να μ' αγαπάς δυο φορές, θα γυρνούσα. Το πιστεύεις ακόμα. Πόσο λάθος κάνεις...
Λυπάμαι που ήρθαν έτσι τα πράγματα. Ξανά, με βυθισμένες άγκυρες επάνω στο κορμί μου, δεν ξέρω ποιον παλεύω να νικήσω.
Το μόνο που ξέρω είναι πως αυτό είναι το καλύτερο και για τους δυο. Για το καλό σου, άνοιξε τα μάτια σου και δες την αλήθεια κατάματα. Μην εθελοτυφλείς και συνειδητοποίησε το. Οι βυθισμένες άγκυρες το μόνο που πετυχαίνουν είναι να το κάνουν χειρότερο.
Έχω βιώσει αυτό το σκηνικό και το ξαναβιώνω τώρα. Ίσως τελικά να φταίω εγώ...